Hatsjoe Picchu en Hari Krishna

In plaats van deze blog te schrijven vanuit een 600 jaar oude Inka stad, lig ik nu op een eenpersoonsbedje in een naar rook stinkend, tl-verlicht hondenhok. Anders dan ik me voorgesteld had, maar schrijven op een doorweekt blok is ook niet heel makkelijk.

Na mijn dagen in het prachtige Bolivia; met het veelzijdige Zuiden, een roerig La Paz en het tranquilo Lake Titicaca, was het tijd om de grens over te steken naar Peru. Met Machu Picchu op overzienbare afstand, uiteraard naar dit deel van de wereld gekomen om dit wereldwonder te gaan bezichtigen. Deze tijd van het jaar zijn er in al deze Z-Amerikaanse landen allerlei festiviteiten, iets wat Sam wel op prijs kan stellen. Na in Copacabana (Bolivia) uitgebreid aan de plaatselijke gewoonten mee gedaan te hebben nog ff een optochtje in Puno (Peru). Vanuit Puno naar de floating island geweest, indrukwekkend iets maar te toeristisch voor mij. Volgens mij wonen die families helemaal niet meer op hun geevolueerde rietboten, maar forensen ze iedere dag vanaf het vaste land om hun act op te voeren voor de internationals met te grote telelenzen. Aangekomen op zo´n eilandje en  een uitleg van 15 min was het tijd om wat rond te lopen dus begonnen al mijn groepsgenoten maar direct souvernirs te shoppen. Hier kan ik dus niet bij! Sta je op een drijvend dorp en dan ga je je interesseren in de gebreide kleedwerkjes die ze overal in deze landen aanbieden: apetoeristen ook he.

Dus op naar Cusco, de gateway to Machu Picchu. Dat mijn trip naar MP duur ging worden kwam ik al snel achter. Taxi - Lange afstand taxi- trein - lopen - entree MP - busje trug - trein - taxi. Alles bij mekaar een slordige 120 euro, toch best prijzig voor 1 daggie cultureel dacht ik zo. De organisatie van alles is vrij gaar, voor velen betekende het uren in rijen wachten voor uiteindelijk een paar uurtjes MP. Deze toeristische attractie wordt volop uitgebuit en er gaat de laatste jaren door prijsverhogingen grof veel geld in om.  Gelukkig had ik mijn treinkaarten de avond van te voren al gehaald anders had ik om 4 uur sochtend nog ff 2 uur in de rij mogen staan om eindelijk die kant op te mogen. Eenmaal in Agua Calientes (het dorp van MP) met goede moed begonnen met lopen. Had nog wel het gevoel dat ik in gezonde staat verkeerde dus dat bussie naar de top laten we maar links liggen. Het regende wat maar daar moet die vuilnisjas me wel tegen beschermen. 20 min gelopen door een mooie mistige omgeving en aangekomen aan de poort van het park. Als eerste van mijn trein dus redelijk trots moest ik erachter komen dat ik het entreekaartje in het dorp moest kopen. Godver de godver wat een gelul nou weer, waarom kan dat niet gewoon hier? Balend weer terug lopen  en na een onzinning lange rij weer terug om te beginnen aan de 500 hoogtemeters. Oef toch best pittig, zweten als een otter in mijn aftakelend poncho. Na een uurtje boven gekomen zonder eigenlijk te weten wat me te wachten stond. MP was voor mij 1 overzichtsfoto van grote hoogte over een verlaten stad. Ga ik diezelfde foto schieten en dan weer trug? Geen idee! Had een uitgebreid lunchpakket meegenomen uiteraard vergezeld door twee plaatselijke biertjes (Cusqueña) en mijn noteblok. Wilde lekker in de zon gaan genieten van het leven en een positieve Peru marketing opkladden. Regen, wind en kou zorgen echter dat deze planning in het water viel. Alles doorweekt tot aan mijn queca toe. Camera nat en slecht functionerend, niks om hem mee droog te maken alleen maar meer nat. Kut zeg! Na een tour door de schuilplaatsloze ruines het bussie terug gepakt, ik had het wel gezien daar. Uiteraard was ik niet zo slim geweest om een tweede set droge kleren mee te nemen dus ik mocht 4 uur met natte kleren terugreizen: nice ook goed voor je gezondheidstatus ja.

Ok dit waren de druppels voor mij, regenseizoen in Peru doet me teveel denken aan mijn kikkerlandje 1000en km´s verderop. Met een tussenstop in een ondergelopen Arequipa door naar het poepie droge en lekker warme Chili. In de Peruaanse grensplaats drie jongens aangesproken om een taxi naar de Chileense kustplaats Arica te delen. Goeie zaak, hup taxi in en al wachtend op een aantal formaliteiten hup zij taxi weer uit om hjun geloofskledij aan te trekken. Zit ik 5 minuten later opeens met drie (enigszins onzekere) zingende Hari Krischna monniken in de taxi. Hahaha wel lachen dit, snap er alleen de ballen van waarom het zingen van Hari Hari Krischna in een taxi veel uitmaakt voor de rest van je leven, maar het is maar wat je leuk vindt. Uitgenodigd door hen om te pitten in hun Hari Krischna fazenda, maar voelde hier toch niet zo veel voor. De broeken zullen wel lekker zitten maar 24 uur yoga op een dag is niks voor mij. Na aankomst direct door naar een grote show op het strand waarna de plaatselijke jeugd van Arica mij het uitgaansleven op gepaste wijze hebben laten zien.

Heb mijn Braziliaanse teenslippertjes weer aan en mijn tropische gevoel terug.

Lekka Lekka.

Sam

4 reacties | Reageer

Bolivi-jaaaaaaaaaahhhh

Jaja deze jongen heeft weer een nieuw land betrokken. Ik heb de obsessief matté drinkende Argentijnen ingeruild voor coca kauwende Bolivianen. Wat een mooi land dit zeg! In tijde van schrijven zat ik in mijn Bolivian style poncho onder een klein gloeilampie ergens in de Altoplanos in het zuiden van Bolivia.

Voor mijn oversteek had ik er eerst in Salta nog achter moeten komen dat ik al twee weken met een geïnfecteerde teen en Braziliaanse parasiet in mijn poot rond aan het lopen was. Een bezoek aan het publieke ziekenhuis na al mijn Argentijnse avonturen was toch wel een slimme zet. De dokters daar ontvingen deze blanke ¨Braziliaan¨ met meer gevoel dan ik in het Nederlandse gewend was. Dit omdat de parasiet, die zich een weg aan het banen was door de binnenkant van mijn rechtervoet, enigszins een uniek iets was. Meerdere dokters en alle verpleegkundigen op de afdeling dermatologie moesten hier toch even van op de hoogte gebracht worden en een fotosessie met mijn aandoening was een gevolg. Wel lachen dit allemaal, maar godverdomme dit was toch wel wat serieuzer dan ik van te voren dacht. Na advies van een aardige arts en meerdere familieconsulten verbeterde mijn situatie gelukkig snel. Mijn antibiotica zit er nu op en de gehavende Sam is weer in iets betere conditie.

Genoeg medisch gelul, terug naar het ontzettend goede leven wat ik aan het leiden ben. Was van te voren een beetje sceptisch over Bolivia, altijd weer die slechte reizigersverhalen en een Lonely Planet die je ook wat aan het denken zet. In mijn vorige hostel in Salta zeten twee Franse meisjes die dezelfde plannen hadden. Ook zij hadden er een half jaar in Pais Tropical opzitten dus de perfecte reisgenoten. Vanaf Salta in de nacht naar de grens met de bus en vanaf daar in 1 keer door naar Tupiza. Bolivia ligt voor het grootste deel HOOG, koppijn en kortademigheid bij inspanning waren de eerste dagen een feit. Hoe gaan de locals hiermee om is dan de vraag. Het antwoord ligt in een natuurlijk medicijn wat hier uitgebreid te verkrijgen is: coca bladeren. Het kauwen van deze blaadjes is ranzig als de pest, maar het ¨enlightened your spirit¨ zoals ik het hier noem. Wel gelachen met die meisjes en ons zakkie coca, niet wetend of we wat moesten voelen of dat het hele ritueel eromheen gewoon heel grappig was. Na wat locals gesproken te hebben kwamen we erachter dat er nog een ander ingredient bijgekauwd kon worden: bleek in versteende vorm. Waarschijnlijk niet heel goed voor je gezondheid maar je moet er wat voor overhebben om dit spul te nemen EN: het houdt je tanden lekker wit.  

Ik had horen vertellen dat er vanaf TUpiza een vette 4 daagse 4x4 tocht was voor maar 100 euries. Samen met de Fransen, een Australische en een ander Nederlandse meisje ervoor ingetekend. Met vier vrouwen in dezelfde auto gepakt, had zo mijn twijfels of ik dat wel vol zou houden.

De hoogvlakten (4000-5000m) waar we doorheen karden waren omringd door tientallen vulkanen. Deze vulkanische activiteit brengt erg aparte landschappen en andere natuurwonderen met zich mee. Grote vlakten met mineralen, termen, geisers, gekleurde meren, flamingo´s en lama´s, voor ieder wat wils in dit nationale park. We hadden een privé chauffeur (Hernan) en onze eigen kok (Augustina). Tijdens de triup heerlijk genoten van het plaatselijk wild, flamingo en lama zouden ze van mij in Paises Baixos best in mogen voeren. Sam kan er wel aan wennen op deze manier. Overdags is de zon sterk en kan het hard waaien. Snachts ligt de temperatuur rond het vriespunt, ligt er een beetje aan hoe hoog je zit. Heb overnacht rond de 3000 en 4000 m. Die grote verschillen zijn wel erg raar.

Ik schreef dit eerste deel op mijn tweede dag. Na deze indrukwekkende dag hebben we nog meer gekleurde meren en zijn we naar het hoogtepunt: Salar de Uyuni geweest. Vandaag (de laatste dag) om 4 uur op om als eersten de zonsopgang te bekijken vanaf een eiland in deze zee van zout (12000-16000 m2). Onbeschrijfelijke ervaring de foto´s die zullen gaan komen zullen veel zeggen denk ik. Nu dus in Uyuni, een redelijk verpauperde stad maar dit zal wel een beetje een beeld geven van de rest van Bolivia. Heb een 1 persoonskamer voor 35 Bolivianos wat staat voor 4 euri. Ik kan mijn tijd hier wel uitzitten zo. de prijzen zijn hier zo ontzettend laag, Azie is er niks bij! Zit achter me compu gepropt tussen de gamende kinderen en straathonden dus heb enige moeite met me concentreren in dit hol. Hoop dat alles goed overkomt!

Beijos en abracos para todos,

En de Semmos gaat gewoon lekker door!

1 reactie | Reageer

Live low, train high??

Ik dacht dat ik al genoeg mooie dingen in mijn leven gezien had. Het noorden van Argentinië geeft mij toch echter ongelijk. Tussen de bergen en enorme rotsformaties kom ik er maar weer eens achter hoe klein wij mensen eigenlijk zijn op deze prachtige aardbol.

Na een vet Reveillon op Ilha Grande heb ik nog een paar daagies Rio gepakt om daarna door te vliegen naar Santiago de Chili. Goed verwelkomt met droge warmte dit vergeleken met het benauwde tropisch klimaat in Cidade Maravilhosa.Santiago is een makkelijke stad met goed geregeld openbaar vervoer. NS zou er nog wat van kunnen leren waarschijnlijk. Om de schijn op te houden dat ik ook nog wat cultureels doe stonden in de ochtendprogrammas´s een aantal belangrijke bezichtigingen. Het middag en avond deel waren voor vrij invulling wat kan leiden tot het ondersteboven bezichtigen van Santiago in de Chileense versie van de Efteling. 3 nachten hier gebleven en het was wel even mooi geweest, tassie pakken en wegwezen hiero. OP naar Mendoza in Argentinië. De bustocht ging dwars door, over en onder het Andes gebergte. Een erg indrukwekkende reis, maar dit zou je eigenlijk met eigen vervoer moeten doen om goed te beseffen waar je nou daadwerkelijk bent.

Ik had hoge verwachtingen van Mendoza, maar savonds laat aankomen met alle hostels vol zorgde al direct voor een slecht stadsbeeld. Uiteindelijk een te duur crappy hostel gevonden, morgen peren we hem maar weer dan. Die gedachte was niet verkeerd, de volgende dag (zondag) regende het en bijna alles was gesloten. Buurtsupertje gevonden om wat water te kopen, wat me onmogelijk werd gemaakt door het waardeloze monetaire beleid in het land van de wijn. Bij het afrekenen moest ik 3,5 peso aftikken dus ik gaf haar een briefje van 5. hier hebben we niet van terug sorry. Huh, wat is dit? Ik wil betalen voor de fles maar omdat jullie me geen wisselgeld terug kunnen geven kan ik nu niks kopen. Inderdaad ja, sjit he wat een onzin. In heel Mendoza was geen muntgeld te vinden en dit terwijl je voor alle bussen met muntgeld moet dokken. Wat willen ze van me hier in dit zooitje ongeregeld. Al met al genoeg reden om zsm op te stappen.

Diezelfde dag nog de bus naar een regenachtig Tucuman om direct door te stomen naar een bergplaats Cafayate. Het duurde me 24 uur om er te komen maar dan heb je ook wel wat hoor! Een klein plaatsje gelegen in een droge vallei omringd door bergruggen. De landschappen hier verschillen echter per uur. Viel een uur voor aankomst in Cafayate in slaap in de bergen rondom Tucuman: dichte bossen gehuld in de mist. Word wakker en zit je opeens in de woestijn tussen de cactussen en kale bergen.

Tweede dag een fietsie gehuurd om toch wat dieper de omgeving in te duiken. 8 km naar een ander dorp moest me wel lukken dacht ik zo, had de omstandigheden alleen een beetje overschat en het werd me echter net wat teveel. Of het nou was vanwege: de 1600 hoogte, de 6 maanden zonder op een stalen ros gezeten te hebben, het valsplatte, de zon die pal op me knar stond of de fernetjes met cola de vorige dag, het werd mij niet duidelijk. Spieren die volliepen, moeite met ademen en een hartslag vcan 0 naar 100 in 6,5 sec waren de rode draad in deze trip. Verkeerd rijden is ook niet een stimulerende factor uiteraard, maar iedere 500m mocht dit sportieve mannetje weer afstappen om bij te komen van de inspanning. Bij het terugbrengen van mijn zilveren Bici werd het me allemaal wat duidelijker. De eigenaar vertelde mij dat hij die dag hetzelfde ervaarde en dat dit kwam door veranderingen in de luchtdruk ivm met regen. Ik vond het een mooi excuus voor mijn beschamende prestatie.

Vandaag naar Quebrada das COnchas geweest. Je zou het misschien de Grand Canyon van Argentinië kunnen noemen, niet dat ik daar geweest ben maar de foto´s zullen een zelfde beeld geven. Buitenaardse rotsformaties met een strakgeasfalteerde weg maken het een interessante trip. Foto´s volgen!

Morgen ga ik richting Salta daarna Jujuy en op naar Bolivia en nog veel meer.

Valeo valeo,

Semmos

1 reactie | Reageer

Met twee rechtersokken door de jungle

Na een anderhalf uur durende jungle tocht weer eens aangekomen in het enigszins geciviliseerde Vila Abrao. Op Ilha Grande is dit de enige plek met een supermarkt, internetcafe´s en lantaarnpalen. Zelf zit ik in een houten hutje op een afgelegen strand Las Palmas, erg relaxt maar voor je dagelijkse boodschappen is een pittige tocht door een bergachtig Burgers Bush een feit. Het is wel lekker om me weer eens helemaal kapot te zweten, heb je tenminste het gevoel dat je een beetje leeft. Het eerste stukie voor mij hierheen is stijl bergopwaarts en daarna halfschaatsend over de modderige paden bergaf. Jammer genoeg mijn onderbinders niet ingepakt voordat ik aan dit avontuur begon.

Om naar een erg toeristisch strand genaamd Lopes Mendez te komen, moet je vanaf Abrao via het trail naar mijn strand. Prachtig om iedereen kapot te zien gaan die in tegengestelde richting hetzelfde ondergaat. Fluitend loopt dit joggie dan bergaf om het mijn tegenliggers nog wat dieper in te wrijven.

Ilha Grande is tropisch als het maar kan, dichte jungle,  rotsachtige kust en mooie stranden. Muggen maken hier de dienst uit, iets waar ik toch niet heel lekker mee kan leven. Had een goed muskietennet mee, maar wanneer er snachts 5 binnen je net zitten werkt het een beetje averechts. Kapotgestoken wordt je wakker, om op jacht te gaan naar uitrustende musquitos. Het leven op mijn strandje begint wat toe te nemen nu met oud en nieuw in het vooruitzicht. Maar deze jongen lag gister gewoon kwart over 9 op bed hoor. Zonder enig licht of gevoel voor tijd lijkt het alsof je midden in de nacht aan het leven bent. Eenmaal in bed pak je de wekker erbij en is de Braziliaanse variant van GTST (Passione) net afgelopen.

Aangezien dit een eiland is worden alle voedingsmiddelen per boot aangesleept. Zoals wij in het Utregse de Wietboot kennen, kennen ze hier de Bierboot. Itaipava een biermerk heeft meerdere bierboten om iedereen in alle restaurants en barretjes content te houden. Prachtig fenomeen zo vind ik het zelf. Dit toont eens maar weer hoe belangrijk bier in de Braziliaanse cultuur is. 

Waar ik mijn oud en nieuw ga vieren op dit pareltje weet ik nog niet. We zien het wel, een dezer dagen komt een goede maat van mij over vanaf Rio, om mijn voorafingeslagen voorraad Wodka te helpen opdrinken.

Hoop dat iedereen een goeie Kerst achter de rug heeft, voor mij was het gevoel er toch niet echt met een graad of 30/35 zonder vlokje sneeuw. Heb wel wat sneeuw mogen zien door de webcam van mijn oudjes en kan me een beetje inbeelden hoe het leven zich daar in Paises Baixos afspeeld.

Een gelukkig niewjaar gewenst aan iedereen. Dikke kus en veel liefde vanaf Ilha Grande!!!

Sam

1 reactie | Reageer

Semmos in Bahia

Afscheid van Rio viel zwaar, gek om je hele leven weer in te pakken en weer verder te gaan. Maar 20 uur in de bus naar Porto Seguro zorgden ervoor dat ik met een nieuwe geest aan het volgende deel van mijn avontuur kon beginnen. Tering he, ze hebben het hier soms nog niet helemaal begrepen qua busvoorzieningen. De afstand was groot naar het midden van Bahia maar ik begreep niet waar we zoveel tijd aan verloren. Tot op de laatste stad kreeg ik pas door wat deze Brazilianen toch weer goed geregeld hadden. Een groot aantal stopsteden hadden twee Rodoviarias (grote busstations). Deze lagen vaak een kilometer van elkaar en hadden beide een aankomst en een vertrek gedeelte. Lui en simpel als dat mijn Braziliaanse reisgezellen dan ook waren stapten ze iedere keer uit bij beide busstations wat mijn reistijd met zeker 2 uur verlengd heeft. Maarja gistermiddag in Porto Seguro aangekomen een leuk stadje maar voor mij in mijn uppie niet echt heel boeiend. Er is wat strand en savonds een soort markt maar ik word er niet warm van. Vandaag besloten om Trancoso aan te doen, had er goeie verhalen over gehoord en de foto´s liegen ook niet. Veerpontje gepakt en later in een "van" richting dit paradijs op aarde vertrokken. De vrouw naast me vroeg nadrukkelijk om een raamstoel en later werd goed duidelijk waarom. Eerst wat gerochel naar buiten, dacht ow die is een beetje mal educado. Maar later op de rit begon het goed te stromen langs de zijkant van et bussie. Haar kindje wat naast me zat dacht zijn steentje ook maar bij te dragen, iedereen blij. Voorin zat de dorpsdronk (die hebben ze hier genoeg) tussen zijn seksverhalen door de vrouw bij te staan met kotsen en een empadatje te vreten. Beetje muziek erbij en Brazil is zoals het Brazil kan zijn. Heerlijk zo´n blanke flippo tussen dit geheel. Een man op een rij achter mij vertelde iedereen later dat die de jackpot gewonnen had nadat de vrouw naast mij (dus voor hem) het raampie net niet op tijd bereikt had. Het maakt hier ook allemaal niet uit wat wc papier over zijn shirt en hij draagt het waarschijnlijk nog de hele week. Het voelt wel lekker om dingen buiten dat touristische te doen, je ziet hier hele georganiseerde groepen blanken tussen de voornamelijk donkere bevolking. Wanneer ik dit zo zie vraag ik me altijd af of ze nou echt blij zijn om als soort kuddedier behandeld te worden. Boeit me ook niet lach er wel om.

Nu dus in Trancoso, zou graag foto´s willen plaatsen maar weet niet of deze computer et zal gaan trekken. Heb mijn laptop en andere waardevolle spullen in het huis van een vriend gelaten dus zal met wat minder vrijheid aan deze blog kunnen werken. Na een dag op het strand vind ik toch dat ik enige vergelijking kan maken met de kust van Kenia. Het is hier werkelijk een paradijsje: strand tot zover je kan kijken en meerdere kleuren water maken mijn leven beter. In Rio kwam meerdere kleuren water soms ook voor maar dan doordat het riool van Rocinha net in dat gedeelte uit moest komen.

Goede laatste dagen in Rio gehad, veel gefeest en alle puntjes op de i gezet. Een aantal huisgenoten nog meegenomen naar het beruchte Rocinha. Mijn persoonlijk gids Duda had een ochten vrij om ons rond te lopen. Wilde zelf ook nog graag goede foto´s nemen ook om dit aan jullie te laten zien. Het is een bijzondere wijk en ik ga dit soort dagen daar nooit meer vergeten. Mijn stage is naar mijn mening goed afgerond en heb alles gedaan in Cidade Maravilhosa wat ik wilde doen. Ben van mening dat ik mezelf een Carioca mag noemen, en denk dat vele van mijn bekenden in Rio mij hierin bij zullen staan. Carioca betekend eigenlijk een grote bek, veel schelden, over vrouwen en bier praten. Ik doe hier graag aan mee prachtig!

Ik ga nu maar is wat eten scoren, misschien in het restaurantje van mijn kosende vriendin. Ik houd mijn locaties iedere keer wel bij, mocht je willen weten waar deze jongen uithangt.

Volgende keer meer! Abraços e beijos para todos,

Semmos

2 reacties | Reageer

Os irmãos Geijer na Cidade Maravilhosa

Het is 6 uur sochtends en het lokale gevleugelte van Urca en de nood om naar de WC te gaan hebben zijn werk weer gedaan. Klaarwakker met woorden die in mijn hoofd rondspelen toch maar mijn ouwe vetrouwde laptop erbij gepakt en woorden op het wit aan het kalken.

Mijn eerste vier maanden zitten er bijna op, het lijkt een tijd geleden dat ik Nederland verliet maar het is ook wel supersnel gegaan hier in Cidade Maravilhosa. Ik zit hier nog 4 weken en dan is mijn tijd hier voor dit jaar op. Ik ben klaar voor nieuwe ervaringen en invloeden, ik ken het leven in Rio nu en ben altijd blij om even een trippie te maken of om iets buiten de stad te doen. Klinkt misschien wel gek, de wil om een stad te verlaten waar Hollanders die nu in ons kouder wordende kikkerlandje van dromen en ik kan best begrijpen dat een gevoel om te gaan kwijlen bij het aanzien van strand, strakblauwe lucht en 38 graden toch ook wel kan ontstaan. Hahaha, die krijgen jullie even gratis van me, hiervoor ben ik naar een tropisch land gegaan om te kijken hoe dit me bevalt buiten het Nederlandse om wat ik al die jaren gewend ben. Kapotgaan in de winter, fietsen door de regen handschoenen aan en een dikke sjaal. Hier kennen ze dat toch absoluut niet alhoewel de regen de laatste tijd toch wel met bakken uit de lucht komt. Het weer in dit deel van Brazil is nu erg wisselvallig de dag voor de komst van mijn broer en zijn vriendin ging ik nog helemaal kapot en was schaduw een kostbare uitweg voor deze blanke Braziliaan. Wanneer de zon hier aan de hemel staat brand ie je aardig weg en heeft geen genade, ik moest tijdens deze dagen overschakelen naar de modus voor zelfbehoud, niet denken aan anderen eerst mezelf in een enigszins gekoelde aircoruimte krijgen en dan kijk ik wel weer om me heen hoe anderen er eventueel voor staan.

Genoeg over het weer, wil jullie niet al te lekker maken, hoorde van meerdere Hollanders dat het weer is zoals we het kennen in het land achter de dijken.

Mijn broer en zijn vriendin zijn afgelopen woensdag aangekomen in Rio. Goeie sjit zou ik in NL gezegd hebben maar hier zeggen ze muito legal! Ben blij om weer met hen te zijn en het voelt vrij normaal om ze hier te zien. Ik voel me hier thuis en het ontvangen van bekenden voelt dan toch ook weer als vanouds ofzo. De eerste dag een goeie dag gehad op het strand in Urca en een wandelingetje tegen de enorme rots in mijn achtertuin. Donderdags hadden Thijs en Cathelijne een vrije activiteit zonder mijn aanwezigheid. De persoonlijke reisleider zorgde ervoor dat ze op de juiste bus zaten en dat de buskaartjes voor Arraial do Cabo voor vrijdag  gekocht werden. Ik vertrouwde erop dat ze hun dingetje hier zelf ook goed konden doen maar de voornaamste reden was dat het museum van Niteroi nou niet iets is waar ik nog persé een tweede keer heen hoef, heheh. Savonds hebben ze nog mogen ervaren hoe de plaatselijke studentensamba georganiseerd werd. Iets wat ook variabel is per week en de organisatie van het geheel verschilt zelfs per uur.

Het weer in Rio zou slecht worden en meerdere weersites voorspelden beter weer in Arraial do Cabo een plek aan de oostkust van de staat Rio de Janeiro. Die websites zijn niet helemaal goed te vertrouwen hebben we nu zelf mogen ervaren, dit is toch wel iets wat ze missen hoor wij Nlers zijn wel bevoordeeld met onze Erwin Krol in de Bilt. Maar ondanks niet helemaal lekker weer hebben we 4 dagen erg goed gechilled. Dagen in het teken van strand, azuurblauw water (zicht 10m), tartaruga's (schildpadden), Caipirinhas en Caipiroscas voor 5 Real geshaked door "de Staart" op het centrale plein, samba, en twee prachtige duiken. Voor mij een erg lekkere uitstap naar een prachtige omgeving. In Arraial ook weer afscheid genomen van T en C, zij bleven nog 1 nacht en daarna door in de richting van Parati en Sao Paulo.

Gister een belangrijke meeting gehad op werk. Voorbereiding op het afronden van mijn stage, rond de 10 mensen waren uitgenodigd voor een reunião om 17.00. 6 inclusief mij en mijn stagebegeleidster hadden gereageerd op de email en eenmaal daar waren er daadwerkelijk drie inclusief mij en mijn stagebegeleidster. Wat een waardeloze teringbende kan het hier toch zijn, ik denk dat het ligt aan prioriteiten stellen. Hier kunnen er veel meer dingen tussen een afspraak komen dan dat ik in NL gewend ben. Na anderhalf uur wat gewacht te hebben en mij vocabulaire in scheldwoorden met collega Gilberto weer eens uitgebreid door te hebben genomen heb ik toch nog uiteindelijk mijn SWOT-analyse in het Portugees met 4 werknemers inclusief mijn stagebegeleidster gedaan. Door wat flexibel te zijn bereik je wel wat, maar vermoeiend is het wel.

Had vorige dinsdag nog een avondje met Flavio Canto gehad, indrukwekkende persoon is het wel. We waren naar een conventie over sport als middel om sociale veranderingen teweeg te brengen. We kwamen om 7 uur aan terwijl het om 8 begon. Flavio is absoluut niet bekend met het begrip te vroeg komen en voelde zich niet helemaal op zijn gemak om te moeten wachten, hahahah dit zijn Carioca's. Hij moest daar vertellen over zijn leven als topsporter samen met andere topatleten. Eenmaal op het podium met de show al aan de gang nog even zijn telefoon opnemen om de laatste zaken door te nemen, prachtig.

Er zijn nog zoveel dingen meer die op ik papier kan zetten, zo kan een simpele busrit hier al uitmonden in een heel avontuur vol gekke ervaringen. Niks is standaard en bijna niks gaat zoals gepland, dat zijn wel grote verschillen met Holland. Wanneer op Utreg CS de trein 10 minuten te laat komt zijn de reacties veelzeggend over onze cultuur. Hier loop ik meestal rond zonder tijdsindicatie en meer met het gevoel van ik moet ongeveer rond deze tijd daar en daar zijn.

Esta bom para hoje. Abraços e beijos para todos.

Sam

Owja mijn laatste planning: vanaf 11 december tot 3 januari reizen in Brazil, daarna vlieg ik naar Santiago Chili. Vanaf daar Noord Argentina, Bolivia en Peru en nog wat meer Chili in 2 maandjes. 2 maart terugvliegen naar Rio voor Carnaval en 10 maart ga ik mijn verjaardag vieren in het vliegtuig naar Damsco.

5 reacties | Reageer

Minha familia no Rio

Oi gente aqui tudo bem! Meu Portugues vai melhor todos as dias. Eu mando emails e com gente qui fala Engles eu falo Portugues tambem.

Ja het Portugees gaat me steeds beter af, iets wat ik erg lekker vind. Mijn denken hier gebeurd nu in Engels of in Portugees. Om mijn ouders dan over te hebben en Nederlands te spreken viel me soms best moeilijk. Mijn vocabulaire is wat minder uitgebreid dan toen ik NL verliet en toen was het al enigszins beperkt, maar nu is het zoeken naar woorden toch nog wel iets erger.

Erg gek om je ouders opeens op het vliegveld van Cidade Maravilhosa te mogen verwelkomen. Ik wist nog wel hoe ze eruit zagen natuurlijk maar om ze na 10 weekies weer daadwerkelijk voor je te hebben is voor mij een grote verandering. Je wist even niet waar je moest beginnen ofzo, omdat het toch een lange tijd trug was. Maar erg goed om ze weer dicht bij te hebben! Ze hadden de vlucht gelukkig goed overleefd en na een beetje ruzie met een taxichauffeur, die dacht deze gringo's ff te flashen zijn we naar hun hotel in Botafogo gegaan. Mooie plek in een lekkere volksbuurt, met uitzicht op Christo en Santa Martha favela, goedgekeurd door de Utregse Carioca. We hebben onze dagen goed gevuld en alle belangrijke spots van Rio wel even aangedaan. Het weer was niet echt om over naar huis te schrijven maar 18/20 graden voor hen was erg aangenaam. We hebben lekker gegeten, gedronken en veel gepraat over hun en mijn ervaringen. Deze gesprekken zijn toch wel weer even anders dan een gesprekje over Skype of een mail. Zo face to face kan je jezelf toch wel beter duidelijk maken en dieper ingaan op bepaalde zaken. Voor mij erg lekker om feedback te krijgen van je eigen ouders en er niet zelf over hoeven na te denken. Veel dingen verwerk je hier toch in je uppie. Ik probeer het er wel uit te schrijven, maar er komt hier toch wel meer op me af dan dat ik op papier kan knallen.

Mijn oudjes, Urca, mijn safe haven laten zien en samen Pão de Açucar op geweest, goeie dag en tijd ervoor uitgekozen. Ik was zelf Morro de Urca wel eens opgelopen en kende het uitzicht vanaf daar wel, maar Pão de Açucar is toch wel ff 150 metertjes steen hoger. Indrukwekkend en het uitzicht over de stranden en Zona Sul was prachtig.

Na 5 dagen samen doorgebracht te hebben gingen zij wat meer van Brazil ontdekken en mocht ik weer een beetje aan het werk. Voor mij was het weer het normale leven en had alweer een beetje het gevoel dat ze trug waren naar NL. Mijn leventje begint te wennen hier, je kent de mensen en het dagelijks leven wel. Wel grappig dat ik me hier thuis begin te voelen.  Ondanks duizenden kilometers van huis, ver van het leven dat je 22 jaar gewend was. Wanneer je bepaalde buschauffeurs of chauffeuses begint te kennen, is misschien wel een beetje het maximale thuisvoelen dacht ik zo. Sjit he, over buspersoneel trouwens er zitten toch een paar lamme idioten in die bussen hier, ze kunnen het verschil op een dag wel maken hier.

Maar dit is wat ik vanaf het eerste studiejaar in een stad, waarvan ik als Utregter de naam nu niet wil noemen, wilde en het pakt nog goed uit ook, hehehe. De laatste 2,5 dag nog met mijn ouders in Rio doorgebracht, Jezus ff een handje gegeven en ondanks een drukfotograferende Celtic-fan hebben wij ook mooie plaatjes kunnen schieten. In de middag van hun vertrek nog naar Botafogo geweest om ze gedag te zeggen wat voor hun best zwaar viel. Ik vind het nu ook wel raar dat ze weer weg zijn maar aan de andere kant ken ik dit leven hier nu wel zonder de mensen uit NL. Zij weten er nu ook meer over en weten ook dat ik me goed red hier. Dat is wel lekker voor hen en voor mij ook. Ik vind het heel vet dat ze hier geweest zijn, ook om het feit dat het weer in Pais Tropical niet iets is waar ze zich graag in begeven.

Afgelopen weekend ff een weekendje ertussenuit geweest, Buzios een rijke badplaats. Een plek waar je lekker je gang kan gaan zonder over je schouder te hoeven kijken. Het hostel lichtelijk op stelten gezet met de andere inwoners maar dat mocht wel vond ik zo. Het was een leuke plek met gezellig personeel, kende dit soort toeristenhostels met dagelijks geplande activiteiten niet echt maar is toch best grappig. De eerste dag met twee Amerikanen aangehaakt en aangezien ik hier nu al enige tijd zit heb ik ze het Braziliaanse leven zo goed mogelijk bijgebracht. Gechillt op de rustige stranden en bieries bij mede Flamengistas (aanhangers van Flamengo) gedronken. Dat de bierprijzen in Buzios hoger liggen dan in Rio was bij mij nog niet echt bekend, bij de ambulantes (verkopers op het strand) na mijn bezoekje wel, hahaha.

Op mijn werk gaat het voorspoedig, mijn blinde vriend Roberto gaat morgen beginnen met Judo bij ons. Ik heb hem gister geholpen met het complex betreden, hij was hier al eens eerder met me geweest maar hij leert de weg niet in één keer lopen. Zoals al eerder verteld doet deze jongen alles zelf. Morgen ontvang ik hem nog 1 keer en daarna kan hij de weg ZELF vinden in dat complex, puur op geheugen. Ik zag hem gister aan komen lopen over de brug vanaf de favela naar het complex, ik stond perplex. Ik weet wel dat hij alles zelf doet, maar om hem heel relaxt aan te zien komen lopen met de grootste favela van Rio de Janeiro op de achtergrond doet toch wel iets met je. Om hem te ontvangen in Reação brengt toch wat bekijks, in Rocinha worden gehandicapten nog niet geschat op dit te kunnen. Roberto breekt barrieres daar iets waar ik erg veel respect voor heb! Voorheen was het voornamelijk gelul van een blanke soms moeilijk sprekende Hollander maar nu hebben we daadwerkelijk resultaat, dit zullen ze nu ook wel inzien binnen Reação en Rocinha.

Het begint hier nu op te schieten, midden december ben ik klaar met stage en ga ik het er goed van nemen. julio een maat van mij uit mijn huis heeft me uitgenodigd voor kerst met zijn familie en dochtertje. Daarna pakken we hem waarschijnlijk naar Ilha Grande voor O&N omdat het hier in Rio te duur is. Lijkt me een goed plan, lekker laidback op de stranden van een tropisch eiland met andere levensgenieters, waar moet ik me inschrijven? Daarna zijn mijn plannen om 2/3 januari naar Santiago te gaan vliegen en vanaf daar twee maanden te gaan reizen: N-Argentina, Z-Bolivia, N-Chili en misschien Peru. Tm 2 maart, dan zal ik weer landen in Rio voor ja jullie kunnen het wel raden: KARRENAVAL. Goede vooruitzichten dus. Owja en in de nabije toekomst, morgenavond, naar een feest met de 100 mooiste Braziliaanse vrouwen. Ken ik toch weer de juiste mensen he ;)

We spreken elkaar.

Vai com deus amigos e amigas.

Beijo, Sam

1 reactie | Reageer

Doe me maar een dagje Rocinha, por favor.

Bewogen dagje geweest vandaag en dat is nog vrij subtiel uitgedrukt.

Zo had ik het ook kunnen brengen: g#dv#rdomme wat een dag zeg! Rocinha blijft me toch weer iedere keer verbazen. In de weekenden is het leven er toch wat anders dan op de doordeweekse dag.

Ik begon mijn dag (zaterdag) vroeg om mijn meegebrachte kimono's aan de studenten van Instituto Reação te overhandigen. Samen met de judo-coordinators hadden we een leuk plan opgesteld om deze hooggegradueerde studenten mee te laten trainen met de Masters van Rio. Mooi idee en redelijk goed uitgedacht: de aankondiging was gedaan en mijn kimono's waren daar. Wat kan er nog fout gaan dacht dit Hollandse mannetje, bij mij is een afspraak een afspraak half of heel. Een dag waarbij de monitors (kaderleden) van Reação Rocinha met de Master mee konden trainen en daarna een Dutch kimono zouden krijgen begon zoals altijd later dan gepland. Om 10 uur trainen betekent in Rio om half 11 binnen komen wandelen. Een aantal van mijn uitgekozen studenten moesten huis tuin en keuken les volgen in: hoe maak ik verkoopwaar uit bamboe. Het grootste deel in deze les en 2 anderen mee laten trainen, ah mooie zaak iedereen bezig in ieder geval! Degenen die we nodig hadden na de judo-les uit hun bamboe-les gehaald om hun nieuwe kimono aan te passen. De pakken waren in perfecte staat en de jongeren die ze kregen verdienden een nieuwe of een reserve. Na een woordje van mij voor de groep en nog een uitgebreid verhaal over de helaas overleden Anton Geesink, mijn buurtgenoot, al met al een gedenkwaardige ceremonie gehad voor mijn moeite om 44 kg Judo-pakken mee te slepen.

Dit dagdeel gehad en een halve afspraak met meu primero cego na Rocinha (de eerste blinde in Rocinha) Roberto. Na twee eerdere afspraken die door dia complicado, simpelweg vetaald: een dag met teveel regen, niet tot een ontmoeting gekomen waren ging het er vandaag toch eindelijk van komen. Samen met Duda (kleine, iedere Eduardo in Brazil wordt Duda genoemd, ik ken er nu 2 de kleine en de grote) ging ik de heuvel op. Een tocht die ik al vaker gemaakt had onder andere naar zijn huis op ongeveer het midden van de Morro. Deze keer moesten we naar Rua 2, die Brazilianen zijn zo achtelijk nog niet hoor, net zoals in New York nummeren ze in Rocinha hun straatjes ook op deze manier alleen gaan ze maar tot en met Rua 4. We gingen een andere route lopen, leek me wel leuk. Rua 2 is bekend terrein voor Duda maar het was onbekend voor mij. Na het binnenkomen van Rocinha in Rua Vigao één van de weinige grote ingangen was het eerste wat ik zag een jonge jongen met een AK-47 en alsof dat nog niet genoeg was had hij zijn RPG (rocketlauncher) ook maar ff van huis meegenomen. ONGELOFELIJK!! Ik had hier in Rocinha al wapens gezien maar dit ging toch echt mijn pet te boven. Ze zijn hier klaar voor een Rio Oorlog 1, met dit arsenaal zou het Nederlandse leger vrij veel problemen kunnen beleven. Er waren meer mensen op straat dan normaal en het aantal jonge gangsters (banditos) lag hoger dan gewend. Het hebben van een AK-47 in Rocinha is gelijkwaardig aan hebben een Vespaatje zoals onze grote vriend Willem H. Ik kijk deze figuren liever niet recht in de ogen aan en doe maar alsof ik dom/gewend ben voor deze zaken. Volgens Duda is het veilig en ik geloof het ook wel. Maar als gringo zijn wij dit soort beelden alleen gewend op TV. Feestende Afrikanen die hun AK in de lucht houden, zo kan dat ook in dus Brazil. We gingen verder met onze tocht, paar fotootjes hier en daar maar in de buurt van de trafficantes is het niet gedoogd. In de kleine straten is het hebben van een soort buurtpreventie post vrij simpel. Er zijn slechts een aantal toegangswegen dus die zijn goed te beveiligen en af te sluiten voor volk wat er niet hoort. Aan het begin van Rua 2 zaten vier jongeren de wacht te houden en wilden toch ff weten wat wij nou precies in hun straatje kwamen doen. Ik probeerde me afzijdig te houden en kreeg toch mijn twijfels over mijn verblijven in deze buurt. Ze kenden Duda uiteindelijk als, de jongen die Jiu Jitsu doet toch? Raar, erg raar, de invloeden die ik binnenkreeg deze dag werden me ff wat te veel. Ik sprak de hele dag Portugees maar het werd me allemaal net wat te moeilijk. Na Roberto, onze blinde vriend, gebeld te hebben vonden we hem op een hoekie en zijn huis ingegaan.

Ik wil meer weten over het leven van blinden hier in deze mierennest. Hoe kan deze jongen (18 jaar oud) hier over straat komen, straten glad van de regen (zie dia complicado), vol met taximotors, mensen, dieren en afval. Zijn vader was een aardige vent die zijn zoon vanaf de geboorte al met glaucoma de straat op liet. Roberto doet alles wat wij mensen met zicht ook doen. Alleen doet hij er nog ff een stappie boven op, voor mij zijn de trappen en straten van Rocinha al moeilijk. Trappen hier hebben geen leuningen, de trap naar zijn huis was 50 cm breed. Duda vroeg em hoe hij het iedere keer voor mekaar kreeg. Hij was accustumado, mijn eerste vraag: en hoe doe je dat dan wanneer je dronken bent? Lachen met die Brazilianen kan altijd, praat over drank of blanke Hollandse vrouwen. Lachend zei Roberto: iedereen valt toch wanneer die dronken is! Daar heb je groot gelijk in vriend dacht ik bij mezelf. Na een gezellig gesprek en onze eerste blinde judo-ka overgehaald te hebben was het tijd om op te stappen. Nog ff het huis van Duda aangedaan om wat foto's te schieten en daarna maar weer nustig naar beneden.

Mijn hoofd was licht, onwerkelijk allemaal. Wat er daar allemaal gebeurd lijkt absoluut niet op het leven in Leblon, Ipanema of iets anders in Zona Sul. Paar biertjes gedaan op het strand van Leblon om tot mezelf te komen en nu ff lekker aan het schrijven. Deze ervaring zijn moeilijk te bevatten maar zullen mij nooit meer verlaten. Soms wat beangstigend maar het is hier realiteit.

Al met al een bewogen interessante dag. Foto's zijn toegevoegd!

Vai com deus irmãos é irmas.

Sjit door dit helemaal vergeten iets over mijn ouders te schrijven. Dat komt volgende week wanneer zij weer terug zijn in NL. Het is heel vet dat ze hier zijn, was raar ze voor het eerst weer te zien. We hebben erg veel gedaan en gezien. Ze genieten er met volle teugen van. Regen, Rio en Roeland zijn een goeie combinatie! Met 18 graden kwamen zij de dagen goed door. Sorry pa en ma maar ik ga nog meer schrijven over jullie bezoek, wanneer we al onze dagen samen gedaan hebben in Cidade Maravilhosa!

Kus

1 reactie | Reageer

Volgende pagina »