Beura

Is de term die Rosanne en ik gebruiken voor het 'er vandoor gaan' hier in Brazilië. Beura zeggen wij dan, is de verbastering van het Portugese bora, maar wij spreken het uit op zijn Wassenaars en leren dat onze medebrasileiro hier in Chapada Diamantina ook maar aan. Voordat ik deze sprong in de tijd naar het heden maak, ga ik eerst nog even in op mijn beura uit Brasilia. Zo heb ik na het verlies van de Argentijnen mijn vliegtickets naar Rio laten schieten waar ik een kaartje voor de finale had bemachtigt mocht Nederland erin komen te staan. Dit liep echter anders en er was gelukkig ook nog een plekje op de VIP tribune in Estadio Mané Garrincha in Brasilia voor de wedstrijd Nederland-Brazilië. Geen vuiltje aan de lucht voor die jongen dus. Jongens, jongens wat heb ik het getroffen hier deze periode. Als afsluiter nog deze unieke pot mogen bekijken vanuit een luxe lounge voorzien van alle gemakken en genugten. Als 1 van de 100 Nederlanders, in een stadion met 62.000 mensen, voelde ik me toch wat in de minderheid. Een gegeven wat mijn fanatisme echter niet deed drukken. Waar na het juichen voor de vroege 1-0 een Brasileiro achter me niet heel erg gecharmeerd was, bood ik hem een schouder om op te huilen door de o zo bekende abraço. Ik sprak hem nog de woorden toe, 'moge de beste winnen en ik weet zeker dat wij dat zijn vandaag'. Met 2-0 de rust in was ik nog zekerder van de zaak en hij had zijn hoop verloren en kwam niet eens meer terug uit de lounge. Met hem uit de weg, was er nog een andere jongen die stoer moest verkondigen dat zijn land al vijf keer wereldkampioen was. Als nuchtere Hollanders waren we niet erg onder de indruk, klapten voor zijn vertoning en lachten hem keihard uit toen terwijl hij nog stond Nederland de derde goal erin legde. Joggie zitten en bek houden dacht ik, maar hield begrijpelijk deze gedachte voor mezelf. Nogmaals een mooie pot gezien en toch ontzettend trots op die boys dat ze dit ff presteerden.

Dan nu terug naar de orde van de dag, Rosanne is in Brazil. Na elkaar in Utrecht ontmoet te hebben, zocht ik haar op in Parijs waar ze toen stagen liep en nu kwam zij speciaal voor mij de oceaan over. ‘Het moet dan wel erg goed hebben gezeten tussen die twee’ hoor ik je denken en dat is inderdaad waar. Eigenlijk al vanaf de eerste ontmoeting voelde het goed iets wat hier in Brazilië nogmaals zwaar benadrukt werd. Als reisgids, tolk en later privé chauffeur lag er een enorme druk op mijn schouders om voor deze blonde jonkvrouw even drie weken te vullen met Brazils Highlights. Met de nodige tijd en ervaring in het land moest dit wel lukken, dus zo gezegd zo gedaan. Het schema heb ik al eens in een eerdere blog laten zien en dan nu de beleving van het strakke reisplan. Met een avondje Brasilia achter de rug gingen we vroeg op weg naar Campo Grande, gateway voor Bonito en misschien wel belangrijker de Pantanal. Met een overstap in São Paulo redelijk op tijd aangekomen in CMG waar een blitse Ford Fiesta ons op stond te wachten. Waar Rosanne diezelfde ochtend haar telefoon en pinpas (wijselijk) in het hotel in Brasilia had laten liggen was ze nu ook haar rijbewijs in Nederland vergeten. Waar ik altijd zeg dat ik het goed voor elkaar heb, kan ik nu toch wel vermelden dat zij het beter dan mij voor elkaar had. Goed no stress autootje in en na een grondige controle de weg op, op naar Bonito (portugees voor mooi) dus dat mot wel wat te bieden hebben dachten we zo. Met haar voeten nog amper 24 uur op Braziliaanse bodem zat de eerste pastel er al weer in, een lekkere Braziliaanse snack die ze bij dezen dus af kon strepen. We hadden de weg naar Bonito op GPS en op een voddig A4, opgetekend door iemand van de verhuur. Drie keer raden welke route wij gebruikten? Zijn route was erg duidelijk en er leek niks mis te kunnen gaan. Maar op een gegeven moment waren we zo onder de indruk van de rust en het donker zijn om 6 uur ‘s avonds dat we bij een tankstation de verkeerde weg namen en even een extra uurtje reistijd inlasten. Ach wat zou het, we zijn onderweg en het is nog vroeg. Uiteindelijk rond 21.00 in ons hotel in een verlaten Bonito. De plaats staat bekend om kraakheldere rivieren vol vis waar je doorheen kan floaten en een grot met fluorescerend blauw water. Als echte toeristen betaamt waren deze attracties dan ook onderdeel van onze dagindeling. Het waren mooie dingen om te zien en het was een plek om even goed tot rust te komen. Met 2 volle dagen in een ’s avonds achterlijk koud Bonito konden we zeggen dat we het goed hadden aangedaan en was het tijd om door te gaan naar de Pantanal. We zaten in de buurt van het zuidelijke gedeelte van het natuurgebied en reden over een redelijk stille weg zo eindbestemming Miranda in zonder het zelf door te hebben. Er moest even een Colaatje gedronken worden bij een lokaal kroegie, waar het stampubliek erg van twee blankies opkeek, voordat we erachter kwamen dat de eindbestemming al bereikt was. ‘Dit is dus Miranda en waar zijn hier hotels ouwe baas?’ Met zijn tips wisten we er drie op rij te vinden, tevens de enige drie in het gehucht. De prijsvechter stond ons niet echt aan net als het door een Nederlander gerunde luxehotel, dus de keus viel op de middenmotor met een mooie prijs voor een OK kamer. Het was tijd voor een verkenning van de omgeving en met ons wagentje waren we zo mobiel als wat. We hadden en brug gezien over een aardige rivier en bij het starten van de motor was de insteek om een bootje te huren en te gaan varen. Waar we opzettelijk verkeerd reden om onze avontuurlijke aanleg wat te strelen kwamen we uit in een klein wijkje met een doodlopende weg, maar gelukkig wel een ijsboer(in). Ze was net een maandje open en ze had welgeteld 1 vrieskist met daarin twee smaken, ‘doe ze alletwee dan maar he’, die werden geserveerd in een plastic bekertje. We vervolgden de tocht en kwamen op een landweg uit die naar een meer leek te lopen. Op aanraden en met toestemming van een scootermeisje moesten we een hek door en een terrein op, want daar zouden we bij een rivier uitkomen. Daar aangekomen even goed genoten van de natuur en ons werd duidelijk dat dit een echt vissersdorp was. Zo konden mensen op dat stuk grond vissen, maar moesten ze de moeder van het scootermeisje wel wat geld geven om er te zitten. Bij terugkomst in het hotel vertelde eigenaar Elias, die door zijn verdiensten zeker bij naam genoemd mag worden, ons eerst over de verschrikkelijke vliegramp in Oekraïne en later over wat te doen in de Pantanal. Hij had namelijk wel een goedkope manier om het beste mee te maken, nou dat moet je ons geen twee keer zeggen. De volgende dag was het 06.00 uur ‘s ochtends op om naar een ongeasfalteerde weg door de Pantanal te gaan waar je al erg veel zou kunnen zien volgens de wijze Elias. Het was gewoon 100km rechtdoor en dan bij een politiepost naar rechts. Toen Rosanne eenmaal bij diezelfde politiepost in het water een alligator zag liggen wisten we dat we goed zaten. Hobbelend over de Estrada Parque de Pantanal werden wij rijkelijk beloond voor onze reisuren en met een optie op een boottocht met een groepje wisten we dat we nog meer te zien zouden krijgen. Een hotel bood een best prijzige tocht aan en we zouden vier uur moeten wachten. Creatief als we zijn lieten we het aanbod even rusten en gingen we op zoek naar een alternatief. Dus het terrein afgereden en aan de waterkant bij een stel drinkebroers vragen wie ons even een rondje ging varen. Na een uitgebreide vriendschappelijke discussie kwam hun prijs bizar dicht in de buurt van hetgeen wat ze bij het hotel aanboden. Tevens kreeg, na intern beraad, de schipper opeens koudwatervrees en had hij blijkbaar andere zaken te doen. ‘Joh’, 10 uur ’s ochtends ruimschoots aan de drank en niet perse actief meer willen zijn, zegt een Japanse Braziliaan die graag Engels wilde babbelen: ‘Waarom pakken jullie niet gewoon deze landweg hiero zie je genoeg aan en het kost niks’. Lokale kennis daar moet je op vertrouwen en het leidde ons verder de Pantanal in met meer croc’s, meer vogels en meer mooie landschappen. De zon stond er tevens volop en er waren amper anderen te bekennen op dit stuk. De boottrip daar was het ons om te doen en met goede ervaringen in de Utrechtse grachten had ik een gevoel dat dit ook wel wat ging worden. Slim als ze is pakte Rosanne de two front row seats in de lange smalle boot en zonder achterom kijken leek het een privé aangelegenheid in het hartje van tropisch Brazil. Op vier kanoërs en drie van de vijf achter ons in de boot na waren wij de enige Nederlanders. Dat de Pantanal zo Oranje zou kleuren had van ons niet perse gehoeven, maar we hebben in ieder geval genoten van de zon op ons bol over een met groen afgebakende rivier. Waar de mogelijkheid werd geboden om met piranhas en croc’s te zwemmen, of in ieder geval in hun rivier, moest ik er na 2 minuten aarzelen toch maar aan geloven. ‘Wat ken er ook mis gaan in mijn onderbroekie’ (was natuurlijk mijn zwembroek vergeten). Hup het water in drie keer spartelen en onhandig de boot weer in, de schipper vond dat ik teveel churrasco had gegeten en daar had die wijze man gelijk in. Onderbroekopdrogend in een ondergaande zon was dit een dag die we samen volop hebben geleefd en niet meer zullen vergeten. Zo moest de Pantanal voor ons zijn! De dag erop hoefden we niet eens iets extra’s gaan proberen te zien, we wisten namelijk dat het alleen maar tegen zou vallen. Dus next stop of beter gezegd drie stops waren Campinas Viracopos, Aeroporto de Salvador en eindbestemming Lençois het startpunt voor een trekking in Chapada Diamantina. Ja hij zegt het goed: een officiële trekking, waar we onszelf ongedwongen voor opgegeven hebben en we hebben het geweten ook. Nee gekkigheid natuurlijk. We hebben 4 dagen door Vale do Pati gelopen, een vallei met veel watervallen, mooie viewpoints en veel groen. Op teenslippers door de jungle voor een verfrissende duik in een waterval, dit na 10km met stevig stijgen en nog steviger dalen, jep dat doen ze even. Zo makkelijk ging het natuurlijk niet en ik moest mijn frustraties in het Nederlands op onze gids uiten maar hey wel gewoon gedaan. We sliepen bij, natives,mensen die daar tijden wonen en stinkende bezwete hikers graag over de vloer krijgen. Douches waren koud dus was het iedere dag naar dichtbijzijndst minder koud riviertje en snel dompelen. Heerlijk eten werd door de gids gemaakt en er werd zelfs een avond gegeten bij kaarslicht aangezien de stroom het na 18.00 niet meer deed. Na het kaarslicht nog een caldo de cana baiano stijl, ‘ja wie wil?’ vroeg de huiseigenaar. Hup met zijn machete het rietsuikerveld in en met zijn handaangedreven pers een goede verfrissing bieden na een lange dag. We hebben ontzettend gelachen hier, waarom weten we eigenlijk niet. We leerden elkaar goed kennen en liepen constant ver achter de groep. Onze medehikers waren (te) serieus van aard, zij zagen de kilometers als iets te overwinnen, uitgedost tot op het bot en precies wetende waarin ze terecht zouden komen. Wij redelijk of compleet onvoorbereid: in ieder geval zonder afritsbroek en echt waterdicht materiaal, maar wel met een grote dosis humor en volop genietende onderweg en van alles wat we zagen. Waar we de alle dagen achteraan hadden gelopen merkten we op dag 4 toch een soort van competitiedrang. We moesten in ieder geval laten zien uit welk hout wij nou waren gesneden. Een pittige klim met een lange, voor mijn enkels killing, afdeling dat stond op het programma. Goed wij in het spoor van de gids die als fitte berggeit die helling bedwong, maar ook wij mensen ver achter ons latende alsof het dagelijkse kost was.Met opgeheven hoofd wachtten we de anderen op tot zij aansloten waarop we de klim weer vervolgden. Het was echter het laatste stukje klimmen dat mij op een gegeven moment nekte, bijna huilend moest ik mijn 3e plek achter Rosanne afstaan aan een Argentijn die opzoek was naar pole position. Het ging met moeite en met alles verbrand in de klim was het ‘nu nog ff 4 uur door naar het eindplaatsje’. ‘Goed doe ons maar weer die laatste plaats en laat ons daar maar in uitblinken’. Ze hadden alles gegeven, de trots was weg evenals de kracht in mijn benen. Ik serieus hinkend aangekomen in Andaraí, mijn enkels konden het balanceren op keien in de afdaling niet meer aan. Och Andaraí wat kom je als geroepen! Je weet natuurlijk wel wat er als eerste gedaan werd: een Colaatje en een aanzienlijke bak ijs! Chapada: overwonnen, next stop Salvador diezelfde nacht maar niet na een goede douche in een hostel. Daar aangekomen om 07.00 hup meteen maar naar het strand voor een goed ontbijt en een lekkere duik. Een erg rustig dagje in de zon en in de avond werd er op ons geklonken met een heuse fles Franse champagne die Rosanne had meegebracht. De ochtend erop was het tijd voor cultuur in toeristisch hart Pelourinho. Rosanne een goedkoop scheprestaurant ingesleept, er moesten kosten bespaart worden en dit was een eerste stap (lekker op tijd wel na anderhalve week vakantie). Maar we hadden verbazingwekkend goed geluncht waarna we werden gedrukt op de grootse verschillen tussen een aantrekkelijk toeristencentrum en de real life achter deze façade. Het was weer tijd, ons schema loog er echt niet om, en ’s avonds waren wij al weer op weg naar Rio de Janeiro. Mijn thuishaven waar we vier volle dagen zouden blijven. We mochten intrekken in casa do Julio, mijn donkere broeder die altijd wel een plekje heeft voor me. Eerst wel twee dagen op de bank, want de moeder van zijn vriendin en een nichtje waren er ook maar daarna hadden we een eigen kamer. Gratis en voor nop, toch altijd wel heel erg gastvrij! De eerste dag Rio, wat doe je dan als toerist? Yes, Christo en Pão de Açucar met als tussenstop Instituto Benjamin Constant waar ik vorig jaar mijn onderzoek heb gedaan. Om de middag goed af te sluiten nog een biertje bij Bar Urca en dat is dan wel weer alleen voor de kenners. Een volle dag en bij thuiskomst was het omkleden, avondmaal en gratis champagne in een club in Barra, Julio blijft ook op andere fronten een zeer waardevolle vriend. De dag erna was er weer één van rust, Rocinha was te onveilig om te bezoeken dus werd het Ipanema met zonsondergang. Geen slecht alternatief voor een favelatourin een confrontatiegebied van drugsdealers en politie. De dag erop was weer strand, maar stond eigenlijk puur in het teken van onze avondactiviteit: Fogo de Chão. Waar ik haar al een tijd lang over vertelde was het moment daar, dus op sjiek naar Rio’s beste onbeperkt vleestent! Een prijzig uitje, maar het was een wens van mij omdat zo veel goed vlees op een avond in een Nederlands restaurant onmogelijk onbetaalbaaris. Op onze laatste dag Cidade Maravilhosa was het een bezoekje aan de zeer bekende betegelde trappen in Lapa. Ik kan ze betegeld noemen, maar be-junkt als het een woord was geweest had dat beter gepast. Het was zondagochtend en Rio’s finest waren nog niet helemaal klaar met feesten. Zeer shabby en ook aardig naargeestig was het sfeertje er door een 20 tal zwervers wel. Wat maakt dat zo’n plek dan toch waardeloos, voor Rosanne trouwens een goede realitycheck van het straatleven hier maar blij werden we er niet van. In de middag chillen met João en daarna nog even uitwaaien op Praia Vermelha in Urca. Tassen inpakken en de volgende ochtend vroeg op naar São Paulo voor mij een onaantrekkelijke megastad maar voor haar een must. Niet alleen omdat haar vlucht de dag daarop van SP vertrok, maar ook om het eens mee te maken, de kracht die zo’n betonnen beest uitstraalt. Ook hier weer menig zwerver in het centrum, dus om dat even de ontlopen gingen we panorama uitwaaien op de 42 hoog. Bizarre view over een stad die rijkt totdat je zicht ophoudt, helikopter hier en helikopter daar, jep we zijn in São. Even chillen in ons hostel, ik voel me in deze stad eigenlijk nooit goed waar het aan ligt ik weet niet maar ben hier 4 keer geweest maar er is iets niet helemaal lekker daar. Daarna nog ffies door naar een groot stadspark en we sloten de avond af met een romantisch diner in een grote snackketen. We hadden Japans op de planning in de wijk Liberdade maar waar het overdag een bruisend Aziatisch gebeuren is, is het ’s avonds een uitgestorven zooitje waar je bij uitlopen van de metro al tegen 8 agenten aanloopt. Iets zat daar dus niet helemaal snor op dat tijdstip, dus rechtsomkeert en na een aantal overpriced restaurants terechtgekomen in Habibs waar we 2,5 gang hadden voor een grijpstuiver. Op de achterkanten van meerdere bestelbriefjes moest ons verhaal opgeschreven worden, het was namelijk het laatste avondje hier samen. Maar net als dit digitale wit waren de blaadjes te weinig om alles te vertellen wat we de afgelopen 3 weken hadden gedaan. De dag erop vertrokken we op tijd naar Guarulhos vanwaar Rosanne vloog, het was een lastig afscheid maar daarbij moet gezegd worden dat deze keer van elkaar verwijderd zijn niet te lang zou duren. Hierna herpakte ik mijzelf en het was op naar de plaats van mijn afstudeeronderzoek. Ik laat de naam van deze plek even achterwege in verband met privacy van de gedetineerden die ik interview. Ik heb op dit moment alle Nederlandse gedetineerden in de gevangenis geïnterviewd en erg interessante, maar ook trieste, verhalen gehoord. Waar ik ’s middags gewoon de deur uit kan lopen is dat echter voor degenen die ik daar spreek niet het geval een gegeven wat het een beetje dubbel maakt. Mijn werk hier maakt deze tijd een zeer indrukwekkende en gevarieerde periode, iets waar ik naar op zoek was. Aangezien ik veel heb geschreven en publicatie niet langer uit kan blijven houd ik hier op.

Voor iedereen daar alles gaat goed met me! Ik ben ontzettend blij dat Rosanne hier naartoe is gekomen, dat ze dat heeft aangedurfd, en dat ik met haar wat van mijn Brazilië-leven heb kunnen delen. Nu nog eventjes en dan staat mijn lieve vader op de stoep om een ander onbekend stuk van Brazilië te bewandelen. Dit keer het zuiden! Of er nog een blog komt, wie weet. Zo niet, dan weten jullie dat ik de verhalen persoonlijk kan vertellen aangezien ik snel weer met beide pootjes op NL bodem sta. Iets waar ik ook wel heel erg naar uitkijk: weer terugkomen bij familie, vrienden en lieve vriendin!

Estamos juntos,

Sam

Belem, WK, WK, WK

Ook mijn blog op mijn gecrasthe Reismee-site. Hij staat ook op semmos.waarbenjij.nu.

Met bijna drie weken niks geschreven is er natuurlijk weer van alles gebeurd/ gaande. Laat me beginnen met een weekendje naar Belem, een plaats in het noorden van Brazilië in de staat Para welteverstaan. Een uithoek waar ik nog nooit was geweest en waar een vlucht van 2 uur en 20 minuten me naartoe bracht. Aan de praat geraakt met een stel in het vliegtuig, ze wilden me wel een beetje op gang helpen in de stad. Hun behulpzame gedrag veranderde in behoedend acteren, na een apart ontmoeten met een andere reisgenoot uit het vliegtuig. Laat ik deze derde partij de dikke reus noemen, de dikke reus waarmee ik al een woordje had gewisseld kwam tegen me babbelen bij uitstappen en stond achter op de roltrap naar de bagageband. Hij stond op de roltrap foto’s van me te maken zo zag en vertelde de vrouw van het stel (vanaf nu mijn vrienden Glaucia en Jethro). Ik dit toen niet doorhebbende lette wat beter op hem tijdens het wachten op de bagage. De dikke reus wilde graag nog wat van me weten, goed dat kan, maar stond met zijn telefoon op zijn borst gedrukt op 1,5 m afstand van mij te praten. Een apart gezicht moet ik zeggen, zeker na er net op gewezen te zijn dat hij paparazzi trekjes vertoonde. Dus Hollands als ik ben, de directe vraag: ‘Kerel ben je nou foto’s van me aan het nemen?’ Zweten en roodworden was zijn eerste respons en daarna gemorrel op zijn telefoon en gebrabbel over niets. Vreemde vertoning, maar gelukkig had ik Jethro (een Policial Militar) aan mijn zijde die witheet werd van dit nare mannetje. Ik zocht er niet al te veel achter, de jongen zal zich tot me aangetrokken voelen of denken dat ik een Nederlandse voetballer ben die een dagje Belem pakt ofzo. Mijn vrienden dachten daar echter anders over, alhoewel ze scenario 1 ook nog wel plausibel achtten, dachten zij eerder aan het doorsturen van mijn foto naar een compagnon buiten het vliegveld die me als doelwit voor beroving zou kunnen zien. De dikke reus pakte snel zijn tas van de band en in plaats van naar buiten lopen, rende hij een WC in waar hij niet meer uitkwam voordat wij vertrokken. Al met al: Welkom in Belem! Na dit gebeuren boden Jethro en zijn vrouw me een lift aan, ze hadden een privéchauffeur aangezien hij een hoge functie had. Nou helemaal perfect, bespaar ik weer 30 Reais dacht de mão de vaca in mij. Veilig afgezet en ingecheckt in het hotel, was het snel douchen en een hapje eten na een lange dag waarop ik gewoon had gewerkt. Al zwetende een Amazone biertje genuttigd en daarna nog een lekker lapje vlees, deze carnivoor kon lekker gaan tukken! De volgende dag zat mijn werkritme er nog goed in en half 7 werd ik wakker, stond maar op en de dag kon beginnen. Was van plan een deel van de stad te zien in de ochtend en in de middag de wedstrijd van Brazil-Chile te kijken, dus zo geschiedde. Menig markt belopen in deze visserstad en zo ook de ochtendrituelen mogen aanschouwen van de lokale bevolking (vissers/ straatbewoners en verslaafden). Het was eens te meer een zware reality check dat grote delen van Brazilië nog ontzettend verpauperd zijn en in het noorden/ noord oosten is dit over het algemeen het meest zichtbaar. Onder andere werd dit mij duidelijk door: een vrouw met half gebit compleet ontbloot bovenlichaam in hotpants met sokken (lees zonder teenslippers, schoeisel waar iedere Braziliaan mee geboren wordt), een man die om 9 uur ’s ochtends een kroeg (terras) werd afgeleid omdat hij zich niet juist gedroeg tegen over iemand anders vrouw en dan nog de man die zich in een afgetrapt park stond te wassen in een waterige drek dat naar mijn gevoel 99% bestond uit rioolwater. Denk het beeld zo wel een beetje geschetst te hebben, toch? Naast dit nog een fort gezien en een mooie kerk bezocht, waarna het tijd was voor een koud Colaatje want ik zweette me kapot in deze plaats waar je door de luchtvochtigheid bijna waterdruppels inademde. Een straatjongen ziet me zitten en hij verraste me een beetje met de vraag of ik geld voor hem heb. ‘Ik heb 1 Real voor je, goed?’ Niet direct bij de hand pakte ik mijn uitpuilende portemonneetje erbij, iets wat ik uit zijn zicht probeerde te openen. ‘Heb je niet meer dan 1 Real, 2? Luister jongen ik geef je er 1, graag of niet. Nou ok ok. Wil je niet toevallig met me meelopen, een bord eten voor me kopen van 8 Real?’ Deze jongen begrijpt de beginselen van bedelen nog niet helemaal volgens mij. Het een hele hand nemen i.p.v. die ene vinger principe is hoe hij het interpreteert. Nee even geen gekkigheid, hij zal waarschijnlijk lang geen normale maaltijd gehad hebben en dan zit er zo’n rijke stinkerd voor zijn neus. Daar zou ik zelf ook wel alles uithalen. Had ook nog eens mijn 600 euro dure telefoon in mijn hand, wat de luttele 33 eurocent die ik hem aanbood nog meer op een schijntje deed lijken. Mijn telefoon had ik in de hand aangezien J&G me hadden bericht, ze wilden dat ik bij hen de wedstrijd kwam kijken en kwam genieten van Jethro’s BBQkunsten. Nou helemaal goed, heb de dingetjes gezien die ik wilde zien en met Jethro ongeveer al in de auto om me op te pikken haastte ik me naar het hotel om even snel te douchen. Met een (duur) doosje Amazone bier hup de auto in en op naar bestemming onbekend. Ze woonden in een kleine vesting aan de rand van de stad, ik schrijf vesting aangezien elektrische bedrading over de hekken liep en het huis stevige stalen constructies had om alles en iedereen buiten te houden. Ze leefden duidelijk in angst, zou me later ook nog duidelijk worden aan de hand van hun verhalen. Saraiva een ondergeschikte aan Jethro was er ook bij, een echte Braziliaanse PM. Klein, breed, zware stem en oppermacho. Het huis is relaxt, de BBQ staat aan, ik mag plaatsnemen op de bank en mijn drinken wordt geserveerd. Tering wat is dit relaxt zeg, ik ken ze pas sinds gister en dan al zo gastvrij. Gedurende het weekend bleek dat ze het geloof in een eerlijke samenleving een beetje hadden verloren. Met Glaucia al meerdere keren (ontsnapt) uit heimelijke situaties op straat en Jethro die in zijn werk een vinger had verloren en nog in leven was door het kogelvrije vest dat hij droeg. Dat er dan zo’n levensgenietende Hollander voorbijkomt zagen zij ongeveer als een teken van God en, beiden erg gelovig, deden ze er dus ook alles aan om mijn tijd in Belem perfect te laten verlopen. ‘Joh daar is opzich niet heel veel voor nodig, 500 á 600 gram van het beste vlees en een volle koelkast op standje Reykjavik dan kom je erg ver’. Ze brachten me na een moeilijk potje nog even terug naar de stad, lieten me nog een verloederde boulevard zien en er moesten nog even wat lokale ijssmaken getest worden. De dag was lang en warm geweest, ik was kapot en om 22.00 was ik weer in mijn hotel. Ze zouden me morgen opzoeken om mijn wedstrijd te kijken, NL-Mexico. De volgende ochtend iets meer uitgeslapen en mijn eigen programma doorlopen: wat rondwandelen op een marktje in hartje Belem. J en G pikten me eens te meer op, mijn koffertje in de auto en op naar een restaurant met TV. Na een spannende 90 minuten wist NL gelukkig te winnen. Voor mij betekende het dat mijn reeds gespendeerde centen aan een vliegticket naar Salvador de week erop en de twee kaartjes voor de kwartfinale niet voor niks waren geweest. Ik zal mijn oranje landgenoten zien spelen en niet de tequila drinkende sombrerodragers, een enorme opluchting. J en G brachten me hierna weer naar het vliegveld en de compleet verzorgde reis zat er op, erg jammer maar wel zeer toffe mensen ontmoet. Na een weekje te hebben gewerkt zat ik alweer in het vliegtuig, ditmaal naar bekend terrein: Salvador. Sven een jongen die ik uit Utrecht ken had mijn tweede ticket overgenomen en samen zouden we de wedstrijd gaan bijwonen. Ook daar meteen goed onthaald, want nog zittende in de taxi zie ik hem al aan komen lopen. Hij zeer verblijd aangezien het NL elftal tegenover ons hotel zit. We hadden zin in de wedstrijd dat was duidelijk, dus het was vroeg pitten en op zaterdag vroeg op om naar de stad te gaan waar een Oranjeplein was georganiseerd en waar Arena Fonte Nova opnieuw toneel zou worden van een lekker Neerlands potje. De creativiteit steeg weer tot grote hoogten en de Super(Dutch)Man was dit keer mijn bedenksel. Met een NL vlag als cape, in oranje gekleed en een beschreven karton met deze tekst moesten we en zouden we internationale bekendheid genereren. Het was een goed uitgedacht concept wat ons op 100en foto’s heeft gekregen en uiteindelijk in het stadion ook op die van een fotograaf van een Duitse krant: mission accomplished. Terug naar het Oranjeplein, waar we op onze manier een mooi feestje van maakten. Mede Hollanders zijn altijd leuk, maar in het land van de samba merk je toch ook wel weer dat jou cultuur/ muziek wat boers/ houtig over kan komen. Gedurende de laatste fotosessie voor ons vertrek naar het stadion was ik zo slim om al mijn spullen even op straat neer te leggen, waaronder ook een doorzichtige tasje met mijn telefoon en camera. Na de foto had ik wat spullen van de grond gepakt en begonnen we te lopen en al lopende merkte ik op dat mijn telefoon niet meer in mijn bezit was. Met pas 30 seconden verwijderd van de plaats van vertrek snel teruggerend en inderdaad dat ene tasje lag daar nog tegen de stoep aan. Vrij bijzonder dat in een stad waar mensen gewelddadig beroofd worden dat mijn spulletjes daar nog zo rustig lagen. Wij wilden z.s.m. naar het stadion om eens te meer te genieten van alles wat er op ons af zou komen. Dit betekende twee uur van de voren op de tribune, feesten, schreeuwen en Super(Dutch)Man zijn voor iedere belangstellende fotograaf. Waar de wedstrijd vorige keer een denderende pot was, was het ook dit keer weer 1-richtingsverkeer. Alleen lukte het mijn landgenoten maar niet om dat ene punt te drukken. Gedurende de wedstrijd hebben wij in een compleet Braziliaans vak duidelijk laten blijken voor welk cluppie wij waren, deels anderen overtuigend om onze Oranje broeders te ondersteunen. Niet iedereen was van dit gedrag gediend en degene die roet in het eten kwam gooien was een suppoost. Het was niet die “vleespet” met hesje nummer 65 die iedere zondag bij de FC aantreedt, maar zijn Braziliaanse collega die zijn werk en voornamelijk de FIFA regels wel erg serieus nam. Na eerst mijn Super(Dutch)Man karton te hebben ingenomen, iets waar ik mee instemde maar niet heel erg gecharmeerd van was, ging zijn terror nog een stapje verder. Rond minuut 70 mocht de (Super)DutchMan niet meer zo hard op zijn fluitje blazen. Redelijk van mijn stuk en geïrriteerd, greep hij nogmaals in dit keer mocht ik niet te veel opspringen en mocht ik alleen maar positieve teksten zingen. Waar ik zelf niet meer al te hard mocht fluiten had ik natuurlijk wel wat aanmerkingen op de fluitkunsten van de arbiter en met wat Brasileiros aan mijn zijde wist ik een instructielied te construeren over waar die scheids die fluit van hem kon steken. De suppoost is in dit geheel natuurlijk alleen maar een pion, degene achter het aan banden leggen van normaal voetbalfan gedrag is de FIFA een zeer nare organisatie from my point of view. Mijn Braziliaanse medesupporters lieten zichzelf uiteindelijk ook horen, ditmaal ter ondersteuning van mijn fanatisme; ‘Laat die jongen lekker gaan joh’ was een beetje de strekking. Uiteindelijk werd het een pot op zijn eigen en unieke manier spannend. Sven en ik kregen volledig waar voor ons geld aangezien de hele speeltijd benut werd en er nog een penaltysessietje aan achteraf ging. Wat een ontzettend vette actie zeg, het inzetten van Krul puur voor de penalty’s. Onze Costa Ricaanse tegenstanders stonden toen al 1-0 achter. Spanning onder de Hollandse boys was om te snijden en met twee reddingen van een andere SuperDutchMan konden wij helemaal uit ons dak. Wat een gevoel, we waren weer door en wij waren er weer bij (geweest). Het vak stroomde leeg, sommigen bleven hangen om met de twee oranje boys op de foto te gaan. Als laatste ongeveer het stadion verlatende waren we voldaan, er hoefde geen feest meer gevierd te worden, want dat zou de 125 minuten feest toch niet meer kunnen overtreffen. We pakten een busje terug en trakteerden onszelf op een rijkelijke Picanha.

Zondag was het na wat chillen aan het zwembad weer op naar Brasilia voor mijn laatste volle weekje werk, wat in het teken zou staan van waardeloos Braziliaans voetbal en (ons) afscheid van de ambassade.

Ik weet dat deze blog wat laat komt beste lezers! Ben een druk man en dat beperkt me soms in mijn schrijven.

Até mais amigos,

Sam Geijer

Hatsjoe Picchu en Hari Krishna

In plaats van deze blog te schrijven vanuit een 600 jaar oude Inka stad, lig ik nu op een eenpersoonsbedje in een naar rook stinkend, tl-verlichthondenhok. Anders dan ik me voorgesteld had, maar schrijven op een doorweekt blok is ook niet heel makkelijk.

Na mijn dagen in het prachtige Bolivia; met het veelzijdige Zuiden, een roerig La Paz en het tranquilo Lake Titicaca, was het tijd om de grens over te steken naar Peru. Met Machu Picchu op overzienbare afstand, uiteraard naar dit deel van de wereld gekomen om dit wereldwonder te gaan bezichtigen. Deze tijd van het jaar zijn er in al deze Z-Amerikaanse landen allerlei festiviteiten, iets wat Samwel op prijs kan stellen. Na in Copacabana (Bolivia) uitgebreid aan de plaatselijke gewoonten mee gedaan te hebben nog ff een optochtje in Puno (Peru). Vanuit Puno naar de floating island geweest, indrukwekkend iets maar te toeristisch voor mij. Volgens mij wonen die families helemaal niet meer op hungeevolueerde rietboten, maar forensen ze iedere dag vanaf het vaste land om hun act op te voeren voor de internationals mette grote telelenzen. Aangekomen op zo´n eilandjeen een uitleg van 15 min was het tijd om wat rond te lopen dus begonnen al mijn groepsgenoten maar direct souvernirs te shoppen. Hier kan ik dus niet bij! Sta je op een drijvend dorp en dan ga je je interesseren in degebreide kleedwerkjes die ze overal in deze landen aanbieden: apetoeristen ook he.

Dus op naar Cusco, de gateway to Machu Picchu. Dat mijn trip naar MP duur ging worden kwam ik al snel achter. Taxi - Lange afstand taxi- trein - lopen - entree MP - busje trug - trein - taxi. Alles bij mekaar een slordige 120 euro, toch best prijzig voor 1 daggie cultureel dacht ik zo. De organisatie van alles is vrij gaar, voor velen betekende het uren in rijen wachten voor uiteindelijk een paar uurtjes MP. Deze toeristische attractie wordt volop uitgebuit ener gaat de laatste jaren door prijsverhogingen grof veel geld in om. Gelukkig had ik mijn treinkaarten de avond van te voren al gehaald anders had ik om 4 uur sochtend nog ff 2 uur in de rij mogen staan om eindelijk die kant op te mogen. Eenmaal in Agua Calientes (het dorp van MP) met goede moed begonnen met lopen. Had nog wel het gevoel dat ik in gezonde staat verkeerde dus dat bussie naar de top laten we maar links liggen.Het regende wat maar daar moet die vuilnisjas me wel tegen beschermen. 20 min gelopen door een mooie mistige omgeving en aangekomen aan de poort van het park. Als eerste van mijn trein dus redelijk trots moest ik erachter komen dat ik het entreekaartje in het dorp moest kopen. Godver de godver wat een gelul nou weer, waarom kan dat niet gewoon hier? Balend weer terug lopen en na een onzinning lange rij weer terug om te beginnen aan de 500 hoogtemeters. Oef toch best pittig, zweten als een otter in mijn aftakelend poncho. Na een uurtje boven gekomen zonder eigenlijk te weten wat me te wachten stond. MP was voor mij 1 overzichtsfoto van grote hoogte over een verlaten stad. Ga ik diezelfde foto schieten en dan weer trug? Geen idee! Had een uitgebreid lunchpakket meegenomen uiteraard vergezeld door twee plaatselijke biertjes (Cusqueña) en mijn noteblok. Wilde lekker in de zon gaan genieten van het leven en een positieve Peru marketing opkladden. Regen, wind en kou zorgen echter dat deze planning in het water viel. Alles doorweekt tot aan mijn queca toe. Camera nat en slecht functionerend, niks om hem mee droog te maken alleen maar meer nat. Kut zeg! Na een tour door de schuilplaatsloze ruines het bussie terug gepakt, ik had het wel gezien daar. Uiteraard was ik niet zo slim geweest om een tweede set droge kleren mee te nemen dus ik mocht 4 uur met natte kleren terugreizen: nice ook goed voor je gezondheidstatus ja.

Ok dit waren de druppels voor mij, regenseizoen in Peru doet me teveel denken aan mijn kikkerlandje 1000en km´s verderop. Met een tussenstop in een ondergelopen Arequipa door naar het poepie droge en lekker warme Chili. In de Peruaanse grensplaats drie jongens aangesproken om een taxi naar de Chileense kustplaats Aricate delen. Goeie zaak, hup taxi in en al wachtend op een aantal formaliteiten hup zij taxi weer uit om hjun geloofskledij aan te trekken. Zit ik 5 minuten later opeens met drie (enigszins onzekere) zingende Hari Krischna monniken in de taxi. Hahaha wel lachen dit, snap er alleen de ballen van waarom het zingen van Hari Hari Krischna in een taxi veel uitmaakt voor de rest van je leven, maar het is maar wat je leuk vindt. Uitgenodigd door hen om te pitten in hun Hari Krischna fazenda, maar voelde hier toch niet zo veel voor. De broeken zullen wel lekker zitten maar 24 uur yoga op een dag is niks voor mij. Na aankomst direct door naar een grote show op het strand waarna de plaatselijke jeugd van Arica mij het uitgaansleven op gepaste wijze hebben laten zien.

Heb mijn Braziliaanse teenslippertjes weer aan en mijn tropische gevoel terug.

Lekka Lekka.

Sam

Bolivi-jaaaaaaaaaahhhh

Jaja deze jongen heeft weer een nieuw land betrokken. Ik heb de obsessief matté drinkende Argentijnen ingeruild voor coca kauwende Bolivianen. Wat een mooi land dit zeg! In tijde van schrijven zat ik in mijn Bolivian style poncho onder een klein gloeilampie ergens in de Altoplanos in het zuiden van Bolivia.

Voor mijn oversteek had ik er eerst in Salta nog achter moeten komen dat ik al twee weken met een geïnfecteerde teen en Braziliaanse parasiet in mijn poot rond aan het lopen was. Een bezoek aan het publieke ziekenhuis na al mijn Argentijnse avonturen was toch wel een slimme zet. De dokters daar ontvingen deze blanke ¨Braziliaan¨ met meer gevoel dan ik in het Nederlandse gewend was. Dit omdat de parasiet, die zich een weg aan het banen was door de binnenkant van mijn rechtervoet, enigszins een uniek iets was. Meerdere dokters en alle verpleegkundigen op de afdeling dermatologie moesten hier toch even vanop de hoogte gebracht worden en een fotosessie met mijn aandoening was een gevolg. Wel lachen dit allemaal, maar godverdomme dit was toch wel wat serieuzer dan ik van te voren dacht. Na advies van een aardige arts en meerdere familieconsulten verbeterde mijn situatie gelukkig snel.Mijn antibiotica zit er nu op en degehavende Sam is weer in iets betereconditie.

Genoeg medisch gelul, terug naar het ontzettend goede leven wat ik aan het leiden ben. Was van te voren een beetje sceptisch over Bolivia, altijd weer die slechte reizigersverhalen en een Lonely Planet dieje ook wat aan het denken zet. In mijn vorige hostel in Salta zeten twee Franse meisjes die dezelfdeplannen hadden. Ook zij hadden er een half jaar in Pais Tropical opzitten dus de perfectereisgenoten.Vanaf Salta in de nacht naar de grens met de bus en vanaf daar in 1keer door naar Tupiza.Bolivia ligt voor het grootstedeel HOOG, koppijn en kortademigheid bij inspanning waren de eerste dageneenfeit. Hoe gaan de locals hiermee om is dan de vraag. Het antwoord ligt in een natuurlijk medicijn wat hier uitgebreid te verkrijgen is: coca bladeren. Het kauwen van deze blaadjes is ranzig als de pest, maar het ¨enlightened your spirit¨ zoals ik het hier noem. Wel gelachen met die meisjes en ons zakkie coca, niet wetend of we wat moesten voelen of dathethele ritueel eromheen gewoon heel grappig was. Na wat locals gesproken te hebben kwamen we erachter dat er nog een ander ingredientbijgekauwd kon worden: bleek in versteende vorm. Waarschijnlijk niet heel goed voor je gezondheid maar je moet er wat voor overhebben om dit spul te nemen EN: het houdt je tanden lekker wit.

Ik had horen vertellen dat er vanaf TUpiza een vette 4 daagse 4x4 tocht was voor maar 100 euries. Samen met de Fransen, een Australische en een ander Nederlandse meisje ervoor ingetekend. Met vier vrouwen in dezelfde auto gepakt, had zo mijn twijfels of ik dat wel vol zou houden.

De hoogvlakten (4000-5000m) waar we doorheen karden waren omringd door tientallen vulkanen. Deze vulkanische activiteit brengt erg aparte landschappen en andere natuurwonderen met zich mee. Grote vlakten met mineralen, termen, geisers, gekleurde meren, flamingo´s en lama´s, voor ieder wat wils in dit nationale park. We hadden een privé chauffeur (Hernan) en onze eigen kok (Augustina). Tijdens de triup heerlijk genoten van het plaatselijk wild, flamingo en lama zouden ze van mij in Paises Baixos best in mogen voeren. Sam kan er wel aan wennen op deze manier. Overdags is de zon sterk en kan het hard waaien. Snachts ligt de temperatuur rond het vriespunt, ligt er een beetje aan hoe hoog je zit. Heb overnacht rond de 3000 en 4000 m. Die grote verschillen zijn wel erg raar.

Ik schreef dit eerste deelop mijn tweede dag. Na deze indrukwekkende dag hebben we nog meer gekleurde meren en zijn we naar het hoogtepunt: Salar de Uyuni geweest. Vandaag (de laatste dag) om 4 uur op om als eersten de zonsopgang te bekijken vanaf een eiland in deze zee van zout (12000-16000 m2). Onbeschrijfelijke ervaring de foto´s die zullen gaan komen zullen veel zeggen denk ik. Nu dus in Uyuni, een redelijk verpauperde stad maar dit zal wel een beetje een beeld geven van de rest vanBolivia. Heb een 1 persoonskamer voor 35 Bolivianos wat staat voor 4 euri. Ik kan mijn tijd hier wel uitzitten zo. de prijzen zijn hier zo ontzettend laag, Azie is er niks bij! Zit achter me compu gepropttussen degamende kinderen enstraathondendus heb enige moeite met me concentreren in dit hol. Hoop dat alles goed overkomt!

Beijos en abracos para todos,

En de Semmos gaat gewoon lekker door!

Live low, train high??

Ik dacht dat ik al genoeg mooie dingen in mijn leven gezien had. Het noorden van Argentinië geeft mij toch echter ongelijk. Tussen de bergen en enorme rotsformaties kom ik er maar weer eens achter hoe klein wij mensen eigenlijk zijn op deze prachtige aardbol.

Na een vet Reveillon op Ilha Grande heb ik nog een paar daagies Rio gepakt om daarna door te vliegen naar Santiago de Chili. Goed verwelkomt met droge warmte dit vergeleken met het benauwde tropisch klimaat in Cidade Maravilhosa.Santiago is een makkelijke stad met goed geregeld openbaar vervoer. NS zou er nog wat van kunnen leren waarschijnlijk. Om de schijn op te houden dat ik ook nog wat cultureels doe stonden in de ochtendprogrammas´s een aantal belangrijke bezichtigingen. Het middag en avond deel waren voor vrij invulling wat kan leiden tot het ondersteboven bezichtigen van Santiago in de Chileense versie van de Efteling. 3 nachten hier gebleven en het was wel even mooi geweest, tassie pakken en wegwezen hiero. OP naar Mendoza in Argentinië. De bustocht ging dwars door, over en onder het Andes gebergte. Een erg indrukwekkende reis, maar dit zou je eigenlijk met eigen vervoer moeten doen om goed te beseffen waar je nou daadwerkelijk bent.

Ik had hoge verwachtingen van Mendoza, maar savonds laat aankomen met alle hostels vol zorgde al direct voor een slecht stadsbeeld. Uiteindelijk een te duur crappy hostel gevonden, morgen peren we hem maar weer dan. Die gedachte was niet verkeerd, de volgende dag (zondag) regende het en bijna alles was gesloten. Buurtsupertje gevonden om wat water te kopen, wat me onmogelijk werd gemaakt door het waardeloze monetaire beleid in het land van de wijn. Bij het afrekenen moest ik 3,5 peso aftikken dus ik gaf haar een briefje van 5. hier hebben we niet van terug sorry. Huh, wat is dit? Ik wil betalen voor de fles maar omdat jullie me geen wisselgeld terug kunnen geven kan ik nu niks kopen. Inderdaad ja, sjit he wat een onzin. In heel Mendoza was geen muntgeld te vinden en dit terwijl je voor alle bussen met muntgeld moet dokken. Wat willen ze van me hier in dit zooitje ongeregeld. Al met al genoeg reden om zsm op te stappen.

Diezelfde dag nog de bus naar een regenachtig Tucuman om direct door te stomen naar een bergplaats Cafayate. Het duurde me 24 uur om er te komen maar dan heb je ook wel wat hoor! Een klein plaatsje gelegen in een droge vallei omringd door bergruggen. De landschappen hier verschillen echter per uur. Viel een uur voor aankomst in Cafayate in slaap in de bergen rondom Tucuman: dichte bossen gehuld in de mist. Word wakker en zit je opeens in de woestijn tussen de cactussen en kale bergen.

Tweede dag een fietsie gehuurd om toch wat dieper de omgeving in te duiken. 8 km naar een ander dorp moest me wel lukken dacht ik zo, had de omstandigheden alleen een beetje overschat en het werd me echter net wat teveel. Of het nou was vanwege: de 1600 hoogte, de 6 maanden zonder op een stalen ros gezeten te hebben, het valsplatte, de zon die pal op me knar stond of de fernetjes met cola de vorige dag, het werd mij niet duidelijk. Spieren die volliepen, moeite met ademen en een hartslag vcan 0 naar 100 in 6,5 sec waren de rode draad in deze trip. Verkeerd rijden is ook niet een stimulerende factor uiteraard, maar iedere 500m mocht dit sportieve mannetje weer afstappen om bij te komen van de inspanning. Bij het terugbrengen van mijn zilveren Bici werd het me allemaal wat duidelijker. De eigenaar vertelde mij dat hij die dag hetzelfde ervaarde en dat dit kwam door veranderingen in de luchtdruk ivm met regen. Ik vond het een mooi excuus voor mijn beschamende prestatie.

Vandaag naar Quebrada das COnchas geweest. Je zou het misschien de Grand Canyon van Argentinië kunnen noemen, niet dat ik daar geweest ben maar de foto´s zullen een zelfde beeld geven. Buitenaardse rotsformaties met een strakgeasfalteerde weg maken het een interessante trip. Foto´s volgen!

Morgen ga ik richting Salta daarna Jujuy en op naar Bolivia en nog veel meer.

Valeo valeo,

Semmos

Met twee rechtersokken door de jungle

Na een anderhalf uur durende jungle tocht weer eens aangekomen in het enigszins geciviliseerde Vila Abrao. Op Ilha Grande is dit de enige plek met een supermarkt, internetcafe´s en lantaarnpalen.Zelf zit ikin een houten hutje op een afgelegen strand Las Palmas, erg relaxt maar voor je dagelijkse boodschappen is een pittige tocht door eenbergachtig Burgers Bush een feit. Het is wel lekker om me weer eens helemaal kapot te zweten, heb je tenminstehet gevoel dat je een beetje leeft. Het eerste stukie voor mij hierheen is stijl bergopwaarts en daarna halfschaatsend over de modderige padenbergaf. Jammer genoeg mijn onderbinders niet ingepakt voordat ik aan dit avontuur begon.

Om naar een erg toeristisch strand genaamd Lopes Mendez te komen, moet je vanaf Abrao via het trail naarmijn strand.Prachtig om iedereen kapot te zien gaandie in tegengestelde richting hetzelfde ondergaat. Fluitend loopt dit joggie dan bergaf om het mijn tegenliggers nog wat dieper in te wrijven.

Ilha Grande is tropisch als het maar kan, dichte jungle, rotsachtige kust en mooie stranden. Muggen maken hier de dienst uit, iets waar ik toch niet heel lekker mee kan leven. Had een goed muskietennet mee, maar wanneer er snachts 5 binnen je net zitten werkt het een beetje averechts. Kapotgestoken wordt je wakker, om op jacht te gaan naar uitrustende musquitos. Het leven op mijn strandje begint wat toe te nemen nu met oud en nieuw inhet vooruitzicht. Maar deze jongen lag gister gewoon kwart over 9 op bed hoor. Zonder enig licht of gevoel voor tijd lijkt het alsof je midden in de nacht aan het leven bent. Eenmaal in bed pak je de wekker erbij en is de Braziliaanse variant van GTST (Passione)net afgelopen.

Aangezien dit een eiland is worden alle voedingsmiddelen per boot aangesleept.Zoals wij in het Utregse de Wietboot kennen, kennen ze hier de Bierboot. Itaipava een biermerk heeft meerdere bierboten om iedereen inalle restaurants en barretjes content te houden. Prachtig fenomeen zo vind ik het zelf. Dit toont eens maar weer hoe belangrijk bier in de Braziliaanse cultuur is.

Waar ik mijn oud en nieuw ga vieren op ditpareltje weet ik nog niet. We zien het wel, een dezer dagen komt een goede maat van mij over vanaf Rio, om mijn voorafingeslagenvoorraad Wodkate helpen opdrinken.

Hoop dat iedereen een goeie Kerst achter de rug heeft, voor mij was het gevoel er toch niet echt met een graad of 30/35 zonder vlokje sneeuw. Heb wel wat sneeuw mogen zien door de webcam van mijn oudjes en kan me een beetje inbeelden hoe het leven zich daar in Paises Baixos afspeeld.

Een gelukkig niewjaar gewenst aan iedereen. Dikke kus en veel liefde vanaf Ilha Grande!!!

Sam

Semmos in Bahia

Afscheid van Rio viel zwaar, gek om je hele leven weer in te pakken en weer verder te gaan. Maar 20 uur in de bus naar Porto Seguro zorgden ervoor dat ik met een nieuwe geest aan het volgende deel van mijn avontuur kon beginnen. Tering he, ze hebben het hier soms nog niet helemaal begrepenqua busvoorzieningen.De afstand was groot naar het midden vanBahia maar ik begreep niet waar we zoveel tijd aan verloren. Totopde laatste stad kreeg ik pas door wat deze Brazilianen toch weer goed geregeld hadden. Een groot aantal stopsteden hadden twee Rodoviarias (grote busstations).Deze lagen vaak een kilometer van elkaar en hadden beideeen aankomst en een vertrek gedeelte. Lui en simpel als dat mijn Braziliaanse reisgezellen dan ook waren stapten ze iedere keer uit bij beide busstations wat mijn reistijd met zeker 2 uur verlengd heeft. Maarja gistermiddag in Porto Seguro aangekomen een leuk stadje maar voor mij in mijn uppie niet echt heel boeiend. Er is wat strand en savonds een soort markt maar ik word er niet warm van. Vandaag besloten om Trancoso aan te doen, had er goeie verhalen over gehoord en de foto´s liegen ook niet. Veerpontje gepakt en later in een 'van' richting dit paradijs op aarde vertrokken. De vrouw naast me vroeg nadrukkelijk om een raamstoel en later werd goed duidelijk waarom. Eerst wat gerochel naar buiten, dacht ow die is een beetje mal educado. Maar later op de rit begon het goed te stromen langs de zijkant van et bussie. Haar kindje wat naast me zat dacht zijn steentje ook maar bij te dragen, iedereen blij. Voorin zat de dorpsdronk (die hebben ze hier genoeg) tussen zijn seksverhalen door de vrouw bij te staan met kotsen en een empadatje te vreten. Beetje muziek erbij en Brazil is zoals het Brazil kan zijn. Heerlijk zo´n blanke flippo tussen dit geheel. Een man op een rij achter mij vertelde iedereen laterdat die de jackpot gewonnen had nadat de vrouw naast mij (dus voor hem) het raampie net niet op tijd bereikt had. Het maakt hier ook allemaal niet uit wat wc papier over zijn shirt en hij draagt het waarschijnlijk nog de hele week. Het voelt wel lekker om dingen buiten dat touristische te doen, je ziet hier hele georganiseerde groepen blanken tussen de voornamelijk donkere bevolking. Wanneer ik dit zo zie vraag ik me altijd af of ze nou echt blij zijn om als soort kuddedier behandeld te worden. Boeit me ook niet lach er wel om.

Nu dus in Trancoso, zou graag foto´s willen plaatsen maar weet niet of deze computer et zal gaan trekken. Heb mijn laptop en andere waardevolle spullen in het huis van een vriend gelaten dus zal met wat minder vrijheid aan deze blog kunnen werken. Na een dag op het strand vind ik toch dat ik enige vergelijking kan maken met de kust van Kenia. Het is hier werkelijk een paradijsje: strand tot zover je kan kijken en meerdere kleuren water maken mijn leven beter. In Rio kwam meerdere kleuren water soms ook voor maar dan doordat het riool van Rocinha net in dat gedeelte uit moest komen.

Goede laatste dagen in Rio gehad, veel gefeest en alle puntjes op dei gezet. Een aantal huisgenoten nog meegenomen naarhet beruchte Rocinha. Mijn persoonlijk gidsDuda had een ochten vrij om ons rond te lopen. Wilde zelf ook nog graag goede foto´s nemen ook om dit aan jullie te laten zien. Het is een bijzondere wijk en ik ga dit soort dagen daar nooit meer vergeten.Mijn stage is naar mijn mening goed afgerond en heb alles gedaan in Cidade Maravilhosa wat ik wilde doen. Ben van mening dat ik mezelf een Carioca mag noemen, en denk dat vele van mijn bekenden in Rio mij hierin bij zullen staan. Carioca betekend eigenlijk een grote bek, veel schelden, over vrouwen en bier praten. Ik doe hier graag aan mee prachtig!

Ik ga nu maar is wat eten scoren, misschien in het restaurantje van mijn kosende vriendin. Ik houd mijn locaties iedere keer wel bij, mocht je willen weten waar deze jongen uithangt.

Volgende keer meer! Abraços e beijos para todos,

Semmos

Os irmãos Geijer na Cidade Maravilhosa

Het is 6 uur sochtends en het lokale gevleugelte van Urca en de nood om naar de WC te gaan hebben zijn werk weer gedaan. Klaarwakker met woorden die in mijn hoofd rondspelen toch maar mijn ouwe vetrouwde laptop erbij gepakt en woorden op het wit aan het kalken.

Mijn eerste vier maanden zitten er bijna op, het lijkt een tijd geleden dat ik Nederland verliet maar het is ook wel supersnel gegaan hier in Cidade Maravilhosa. Ik zit hier nog 4 weken en dan is mijn tijd hier voor dit jaar op. Ik ben klaar voor nieuwe ervaringen en invloeden, ik ken het leven in Rio nu en ben altijd blij om even een trippie te maken of om iets buiten de stad te doen. Klinkt misschien wel gek, de wil om een stad te verlaten waar Hollanders die nu in ons kouder wordende kikkerlandje van dromen en ik kan best begrijpen dat een gevoel om te gaan kwijlen bij het aanzien van strand, strakblauwe lucht en 38 graden toch ook wel kan ontstaan. Hahaha, die krijgen jullie even gratis van me, hiervoor ben ik naar een tropisch land gegaan om te kijken hoe dit me bevalt buiten het Nederlandse om wat ik al die jaren gewend ben. Kapotgaan in de winter, fietsen door de regen handschoenen aan en een dikke sjaal. Hier kennen ze dat toch absoluut niet alhoewel de regen de laatste tijd toch wel met bakken uit de lucht komt. Het weer in dit deel van Brazil is nu erg wisselvallig de dag voor de komst van mijn broer en zijn vriendin ging ik nog helemaal kapot en was schaduw een kostbare uitweg voor deze blanke Braziliaan. Wanneer de zon hier aan de hemel staat brand ie je aardig weg en heeft geen genade, ik moest tijdens deze dagen overschakelen naar de modus voor zelfbehoud, niet denken aan anderen eerst mezelf in een enigszins gekoelde aircoruimte krijgen en dan kijk ik wel weer om me heen hoe anderen er eventueel voor staan.

Genoeg over het weer, wil jullie niet al te lekker maken, hoorde van meerdere Hollanders dat het weer is zoals we het kennen in het land achter de dijken.

Mijn broer en zijn vriendin zijn afgelopen woensdag aangekomen in Rio. Goeie sjit zou ik in NL gezegd hebben maar hier zeggen ze muito legal! Ben blij om weer met hen te zijn en het voelt vrij normaal om ze hier te zien. Ik voel me hier thuis en het ontvangen van bekenden voelt dan toch ook weer als vanouds ofzo. De eerste dag een goeie dag gehad op het strand in Urca en een wandelingetje tegen de enorme rots in mijn achtertuin. Donderdags hadden Thijs en Cathelijne een vrije activiteit zonder mijn aanwezigheid. De persoonlijke reisleider zorgde ervoor dat ze op de juiste bus zaten en dat de buskaartjes voor Arraial do Cabo voor vrijdag gekocht werden. Ik vertrouwde erop dat ze hun dingetje hier zelf ook goed konden doen maar de voornaamste reden was dat het museum van Niteroi nou niet iets is waar ik nog persé een tweede keer heen hoef, heheh. Savonds hebben ze nog mogen ervaren hoe de plaatselijke studentensamba georganiseerd werd. Iets wat ook variabel is per week en de organisatie van het geheel verschilt zelfs per uur.

Het weer in Rio zou slecht worden en meerdere weersites voorspelden beter weer in Arraial do Cabo een plek aan de oostkust van de staat Rio de Janeiro. Die websites zijn niet helemaal goed te vertrouwen hebben we nu zelf mogen ervaren, dit is toch wel iets wat ze missen hoor wij Nlers zijn wel bevoordeeld met onze Erwin Krol in de Bilt. Maar ondanks niet helemaal lekker weer hebben we 4 dagen erg goed gechilled. Dagen in het teken van strand, azuurblauw water (zicht 10m), tartaruga's (schildpadden), Caipirinhas en Caipiroscas voor 5 Real geshaked door 'de Staart' op het centrale plein, samba, en twee prachtige duiken. Voor mij een erg lekkere uitstap naar een prachtige omgeving. In Arraial ook weer afscheid genomen van T en C, zij bleven nog 1 nacht en daarna door in de richting van Parati en Sao Paulo.

Gister een belangrijke meeting gehad op werk. Voorbereiding op het afronden van mijn stage, rond de 10 mensen waren uitgenodigd voor een reunião om 17.00. 6 inclusief mij en mijn stagebegeleidster hadden gereageerd op de email en eenmaal daar waren er daadwerkelijk drie inclusief mij en mijn stagebegeleidster. Wat een waardeloze teringbende kan het hier toch zijn, ik denk dat het ligt aan prioriteiten stellen. Hier kunnen er veel meer dingen tussen een afspraak komen dan dat ik in NL gewend ben. Na anderhalf uur wat gewacht te hebben en mij vocabulaire in scheldwoorden met collega Gilberto weer eens uitgebreid door te hebben genomen heb ik toch nog uiteindelijk mijn SWOT-analyse in het Portugees met 4 werknemers inclusief mijn stagebegeleidster gedaan. Door wat flexibel te zijn bereik je wel wat, maar vermoeiend is het wel.

Had vorige dinsdag nog een avondje met Flavio Canto gehad, indrukwekkende persoon is het wel. We waren naar een conventie over sport als middel om sociale veranderingen teweeg te brengen. We kwamen om 7 uur aan terwijl het om 8 begon. Flavio is absoluut niet bekend met het begrip te vroeg komen en voelde zich niet helemaal op zijn gemak om te moeten wachten, hahahah dit zijn Carioca's. Hij moest daar vertellen over zijn leven als topsporter samen met andere topatleten. Eenmaal op het podium met de show al aan de gang nog even zijn telefoon opnemen om de laatste zaken door te nemen, prachtig.

Er zijn nog zoveel dingen meer die op ik papier kan zetten, zo kan een simpele busrit hier al uitmonden in een heel avontuur vol gekke ervaringen. Niks is standaard en bijna niks gaat zoals gepland, dat zijn wel grote verschillen met Holland. Wanneer op Utreg CS de trein 10 minuten te laat komt zijn de reacties veelzeggend over onze cultuur. Hier loop ik meestal rond zonder tijdsindicatie en meer met het gevoel van ik moet ongeveer rond deze tijd daar en daar zijn.

Esta bom para hoje. Abraços e beijos para todos.

Sam

Owja mijn laatste planning: vanaf 11 december tot 3 januari reizen in Brazil, daarna vlieg ik naar Santiago Chili. Vanaf daar Noord Argentina, Bolivia en Peru en nog wat meer Chili in 2 maandjes. 2 maart terugvliegen naar Rio voor Carnaval en 10 maart ga ik mijn verjaardag vieren in het vliegtuig naar Damsco.