Oi gente tudo bem?

Na mijn eerste maandje Rio heb ik een goed gevoel. Ondanks de ervaring uit mijn vorige blog is het ongelofelijk vet hier. Ik ontmoet erg veel mensen en kom in veel nieuwe situaties terecht. Soms is het jammer dat vaak alleen het slechte nieuws NL zal bereiken door middel van journaal, documentaires of films. Wat jullie waarschijnlijk van Rio te horen krijgen morgen is: dat er vandaag een dode is gevallen tijdens een bezetting van een hotel door de gangsters uit Rocinha. Een twintigtal gewapende jongeren hebben na een avond feesten een duur hotel waar ik vrijdagmiddag nog langsgelopen ben weten te bezetten. Absurd dat ik de plek op de foto's ken en er de dag ervoor nog uitgebreid op het strand voor het hotel heb gelegen. De vrouw die omkwam werd net met een taxi thuisgebracht en was zoals we het noemen op de verkeerde plaats op de verkeerde tijd.Maar dit is een van desituaties die Holland zal bereiken en deel zal uitmaken aan de beeldvorming van ons buitenlanders aan 'een van de gevaarlijkste steden van de wereld'. Maar na net gesproken te hebben met mijn lieve omi bleek dat er in ons veilige landje ook een dode was gevallen door een schietincident. Spanning en sensatie zijn belangrijk voor buitenstaanders van dit soort omgevingen. Documentairemakers vragen kinderen die hier leven niet hoe het met ze gaat, maarover het feit of ze beide ouders nog hebben en waardoor ze ze verloren hebben. Dat vind ik ziek, want de impact die deze ervaringenhebben op de geest van een kind is enorm.

Ik woon hier nu zelf een tijdje en heb nu twee favela's vanbinnen mogen bekijken. Er zitten enorme verschillen in en in een favela huizen niet alleen maar criminelen. Het leven lijkt mij erg zwaar. Rocinha ligt tegen een berg aan en bestaat uit 1000en kleine steegjes zoals ze bij ons enigszins bekend zijn op het Amsterdamse Wallendistrict. In Rocinha wonen 100000-200000 mensen wat het bijna gelijk zou maken als het Utregse wat ik gewend ben. Er is enorm veel bedrijvigheid en er gebeurd teveel voor deze Hollandse jongen. Je moet opletten op autos,taxis, de slechte wegen, de mensenmassa en daarbij komt muziek, stank ga zo maar door. Ik ben een middag met een Judoleraar: Duda de heuvel opgegaanmet eenmotortaxi. Op de top van de heuvel afgestapt om te kijken of we ergens een mooi uitzicht konden vinden. Het was rustig in dit deel maar het feit dat er zwaarbewapende jongeren rondreden op motors voelde erg vreemd. In Rocinha bestaat geen politie en spelen trafficers voor eigen rechter. Voor mij was het veilig werd me verteld maar jongeren met automatische wapens doen mijn gemoedstoestand toch wat in de war brengen. De terugweg gingen we lopend vervolgen dwars door Rocinha heen, door de steegjes waar beesten liepen mensen rondhingen en vanalles in de huisjes aan de hand was. Mensen hadden kleine barretjes, snoepwinkels, meubelzaken, bankenen ik hoorde zelfs dat Bobs de Braziliaanse McDonalds te vinden is in deze favela. Het was een intensieve ervaring want ik ben dit absoluut niet gewend, eenmaal buiten op de brug naar mijn complex was het donker en zag Rocinha er zo vredig uit. Ik was helemaal kapot!

Twee dagen later werd ik uitgenodigd om Cidade de Deus te bezoeken. Twee judokas zouden mij daar rondleiden op vrijdagmiddag, rond 4 uur zou ik daar zijn. Ik had er zin in de buurt was veilig door politieinterventie en ik had het gevoel dat ik er binnen een uur met de bus zou kunnen zijn. Dit bleek al snel niet haalbaar ik vertrok half 3 van huis en arriveerde half 7 in City of God. Vrij klote maar de jongens die me op zouden pikken zaten op de afgesproken plaats iets wat me erg goed deed. Ik had geen telefoon en in het donker door toch wat schimmige buurten wist ik even niet of het allemaal goed ging komen. Maar met deze twee gasten een stukje City of God gedaan, langs de familie van 1 geweest en even een korte inkijk kunnen nemen in het leven in een favela. De huizen verschillen enorm je hebt in deze buurten ook rijke en arme mensen. De rijke mensen hebben vrij mooie huizen in tegenstelling tot krotjes gemaakt uit vuilniszakken en takken.

Genoeg over favela's ff over werk. Mijn werk is relaxt de mensen zijn tof en openvoor Hollandse invloeden. Op mijn locatie in Rocinha ken ik de meeste mensen wel op het complex en kan lekker mijn eigen gang gaan. Ik praat veel met leraren, ouders en de kinderen/jongeren die daar sporten. Het complex is prachtig en word goed gebruikt, het feit dat kinderen hier een compleet dagdeel door kunnen brengen zonder op straat rond te hoeven hangen vind ik geweldig. Kinderen hier kunnen kiezen: of sochtends naar school of smiddags dus niet zoals in NL een hele dag school. De activiteiten van Reacao omvatten een uur Judo en anderhalf uur verplicht een andere activiteit: Engelse les, soort handvaardigheid, en nog een aantal lessen om kinderen wat meer bij te brengen over hun invloed op de omgeving waarin zij verkeren.

Ik heb afgelopen dinsdag meegetraind met blinde Braziliaans Jiu Jitsu studenten op een school/sport complex voor blinden hier in Urca. Erg indrukwekkend en fysiekdodelijk tegelijk. Het complex is erg goed onderhouden en wordt naar mijn mening te weinig gebruikt. Ik ga hier meer mee doen tijdens mijn stage dus meer hierover zal volgen.

Donderdag geluncht met de oprichter van Reacao: Flavio Canto een Olympisch Judoka. Flavio is een bekende Carioca en een icoon hier in Brazil, erg vet om hem te mogen ontmoeten natuurlijk. Uitgebreid gesproken over zijn en mijn ideeën en we kwamen tot de conclusie dat ik ga proberen toekomstige Paralympische atleten te vinden in de favelas waar Reacao actief is. Met de OS van 2016 in Rio zullen ook uiteraard de PS hier plaatsvinden en met een blinde judoka zal Reacao internationaal op de kaart gezet kunnen worden.

Grote kansen voor mij, Reacao en de blinde jeugd in de buurten. Laat me ze nu nog vinden en dan zal het balletje vanzelf wel gaan rollen.

Groeten uit het heerlijke RIo,

Sam