Ook mijn blog op mijn gecrasthe Reismee-site. Hij staat ook op semmos.waarbenjij.nu.

Met bijna drie weken niks geschreven is er natuurlijk weer van alles gebeurd/ gaande. Laat me beginnen met een weekendje naar Belem, een plaats in het noorden van Brazilië in de staat Para welteverstaan. Een uithoek waar ik nog nooit was geweest en waar een vlucht van 2 uur en 20 minuten me naartoe bracht. Aan de praat geraakt met een stel in het vliegtuig, ze wilden me wel een beetje op gang helpen in de stad. Hun behulpzame gedrag veranderde in behoedend acteren, na een apart ontmoeten met een andere reisgenoot uit het vliegtuig. Laat ik deze derde partij de dikke reus noemen, de dikke reus waarmee ik al een woordje had gewisseld kwam tegen me babbelen bij uitstappen en stond achter op de roltrap naar de bagageband. Hij stond op de roltrap foto’s van me te maken zo zag en vertelde de vrouw van het stel (vanaf nu mijn vrienden Glaucia en Jethro). Ik dit toen niet doorhebbende lette wat beter op hem tijdens het wachten op de bagage. De dikke reus wilde graag nog wat van me weten, goed dat kan, maar stond met zijn telefoon op zijn borst gedrukt op 1,5 m afstand van mij te praten. Een apart gezicht moet ik zeggen, zeker na er net op gewezen te zijn dat hij paparazzi trekjes vertoonde. Dus Hollands als ik ben, de directe vraag: ‘Kerel ben je nou foto’s van me aan het nemen?’ Zweten en roodworden was zijn eerste respons en daarna gemorrel op zijn telefoon en gebrabbel over niets. Vreemde vertoning, maar gelukkig had ik Jethro (een Policial Militar) aan mijn zijde die witheet werd van dit nare mannetje. Ik zocht er niet al te veel achter, de jongen zal zich tot me aangetrokken voelen of denken dat ik een Nederlandse voetballer ben die een dagje Belem pakt ofzo. Mijn vrienden dachten daar echter anders over, alhoewel ze scenario 1 ook nog wel plausibel achtten, dachten zij eerder aan het doorsturen van mijn foto naar een compagnon buiten het vliegveld die me als doelwit voor beroving zou kunnen zien. De dikke reus pakte snel zijn tas van de band en in plaats van naar buiten lopen, rende hij een WC in waar hij niet meer uitkwam voordat wij vertrokken. Al met al: Welkom in Belem! Na dit gebeuren boden Jethro en zijn vrouw me een lift aan, ze hadden een privéchauffeur aangezien hij een hoge functie had. Nou helemaal perfect, bespaar ik weer 30 Reais dacht de mão de vaca in mij. Veilig afgezet en ingecheckt in het hotel, was het snel douchen en een hapje eten na een lange dag waarop ik gewoon had gewerkt. Al zwetende een Amazone biertje genuttigd en daarna nog een lekker lapje vlees, deze carnivoor kon lekker gaan tukken! De volgende dag zat mijn werkritme er nog goed in en half 7 werd ik wakker, stond maar op en de dag kon beginnen. Was van plan een deel van de stad te zien in de ochtend en in de middag de wedstrijd van Brazil-Chile te kijken, dus zo geschiedde. Menig markt belopen in deze visserstad en zo ook de ochtendrituelen mogen aanschouwen van de lokale bevolking (vissers/ straatbewoners en verslaafden). Het was eens te meer een zware reality check dat grote delen van Brazilië nog ontzettend verpauperd zijn en in het noorden/ noord oosten is dit over het algemeen het meest zichtbaar. Onder andere werd dit mij duidelijk door: een vrouw met half gebit compleet ontbloot bovenlichaam in hotpants met sokken (lees zonder teenslippers, schoeisel waar iedere Braziliaan mee geboren wordt), een man die om 9 uur ’s ochtends een kroeg (terras) werd afgeleid omdat hij zich niet juist gedroeg tegen over iemand anders vrouw en dan nog de man die zich in een afgetrapt park stond te wassen in een waterige drek dat naar mijn gevoel 99% bestond uit rioolwater. Denk het beeld zo wel een beetje geschetst te hebben, toch? Naast dit nog een fort gezien en een mooie kerk bezocht, waarna het tijd was voor een koud Colaatje want ik zweette me kapot in deze plaats waar je door de luchtvochtigheid bijna waterdruppels inademde. Een straatjongen ziet me zitten en hij verraste me een beetje met de vraag of ik geld voor hem heb. ‘Ik heb 1 Real voor je, goed?’ Niet direct bij de hand pakte ik mijn uitpuilende portemonneetje erbij, iets wat ik uit zijn zicht probeerde te openen. ‘Heb je niet meer dan 1 Real, 2? Luister jongen ik geef je er 1, graag of niet. Nou ok ok. Wil je niet toevallig met me meelopen, een bord eten voor me kopen van 8 Real?’ Deze jongen begrijpt de beginselen van bedelen nog niet helemaal volgens mij. Het een hele hand nemen i.p.v. die ene vinger principe is hoe hij het interpreteert. Nee even geen gekkigheid, hij zal waarschijnlijk lang geen normale maaltijd gehad hebben en dan zit er zo’n rijke stinkerd voor zijn neus. Daar zou ik zelf ook wel alles uithalen. Had ook nog eens mijn 600 euro dure telefoon in mijn hand, wat de luttele 33 eurocent die ik hem aanbood nog meer op een schijntje deed lijken. Mijn telefoon had ik in de hand aangezien J&G me hadden bericht, ze wilden dat ik bij hen de wedstrijd kwam kijken en kwam genieten van Jethro’s BBQkunsten. Nou helemaal goed, heb de dingetjes gezien die ik wilde zien en met Jethro ongeveer al in de auto om me op te pikken haastte ik me naar het hotel om even snel te douchen. Met een (duur) doosje Amazone bier hup de auto in en op naar bestemming onbekend. Ze woonden in een kleine vesting aan de rand van de stad, ik schrijf vesting aangezien elektrische bedrading over de hekken liep en het huis stevige stalen constructies had om alles en iedereen buiten te houden. Ze leefden duidelijk in angst, zou me later ook nog duidelijk worden aan de hand van hun verhalen. Saraiva een ondergeschikte aan Jethro was er ook bij, een echte Braziliaanse PM. Klein, breed, zware stem en oppermacho. Het huis is relaxt, de BBQ staat aan, ik mag plaatsnemen op de bank en mijn drinken wordt geserveerd. Tering wat is dit relaxt zeg, ik ken ze pas sinds gister en dan al zo gastvrij. Gedurende het weekend bleek dat ze het geloof in een eerlijke samenleving een beetje hadden verloren. Met Glaucia al meerdere keren (ontsnapt) uit heimelijke situaties op straat en Jethro die in zijn werk een vinger had verloren en nog in leven was door het kogelvrije vest dat hij droeg. Dat er dan zo’n levensgenietende Hollander voorbijkomt zagen zij ongeveer als een teken van God en, beiden erg gelovig, deden ze er dus ook alles aan om mijn tijd in Belem perfect te laten verlopen. ‘Joh daar is opzich niet heel veel voor nodig, 500 á 600 gram van het beste vlees en een volle koelkast op standje Reykjavik dan kom je erg ver’. Ze brachten me na een moeilijk potje nog even terug naar de stad, lieten me nog een verloederde boulevard zien en er moesten nog even wat lokale ijssmaken getest worden. De dag was lang en warm geweest, ik was kapot en om 22.00 was ik weer in mijn hotel. Ze zouden me morgen opzoeken om mijn wedstrijd te kijken, NL-Mexico. De volgende ochtend iets meer uitgeslapen en mijn eigen programma doorlopen: wat rondwandelen op een marktje in hartje Belem. J en G pikten me eens te meer op, mijn koffertje in de auto en op naar een restaurant met TV. Na een spannende 90 minuten wist NL gelukkig te winnen. Voor mij betekende het dat mijn reeds gespendeerde centen aan een vliegticket naar Salvador de week erop en de twee kaartjes voor de kwartfinale niet voor niks waren geweest. Ik zal mijn oranje landgenoten zien spelen en niet de tequila drinkende sombrerodragers, een enorme opluchting. J en G brachten me hierna weer naar het vliegveld en de compleet verzorgde reis zat er op, erg jammer maar wel zeer toffe mensen ontmoet. Na een weekje te hebben gewerkt zat ik alweer in het vliegtuig, ditmaal naar bekend terrein: Salvador. Sven een jongen die ik uit Utrecht ken had mijn tweede ticket overgenomen en samen zouden we de wedstrijd gaan bijwonen. Ook daar meteen goed onthaald, want nog zittende in de taxi zie ik hem al aan komen lopen. Hij zeer verblijd aangezien het NL elftal tegenover ons hotel zit. We hadden zin in de wedstrijd dat was duidelijk, dus het was vroeg pitten en op zaterdag vroeg op om naar de stad te gaan waar een Oranjeplein was georganiseerd en waar Arena Fonte Nova opnieuw toneel zou worden van een lekker Neerlands potje. De creativiteit steeg weer tot grote hoogten en de Super(Dutch)Man was dit keer mijn bedenksel. Met een NL vlag als cape, in oranje gekleed en een beschreven karton met deze tekst moesten we en zouden we internationale bekendheid genereren. Het was een goed uitgedacht concept wat ons op 100en foto’s heeft gekregen en uiteindelijk in het stadion ook op die van een fotograaf van een Duitse krant: mission accomplished. Terug naar het Oranjeplein, waar we op onze manier een mooi feestje van maakten. Mede Hollanders zijn altijd leuk, maar in het land van de samba merk je toch ook wel weer dat jou cultuur/ muziek wat boers/ houtig over kan komen. Gedurende de laatste fotosessie voor ons vertrek naar het stadion was ik zo slim om al mijn spullen even op straat neer te leggen, waaronder ook een doorzichtige tasje met mijn telefoon en camera. Na de foto had ik wat spullen van de grond gepakt en begonnen we te lopen en al lopende merkte ik op dat mijn telefoon niet meer in mijn bezit was. Met pas 30 seconden verwijderd van de plaats van vertrek snel teruggerend en inderdaad dat ene tasje lag daar nog tegen de stoep aan. Vrij bijzonder dat in een stad waar mensen gewelddadig beroofd worden dat mijn spulletjes daar nog zo rustig lagen. Wij wilden z.s.m. naar het stadion om eens te meer te genieten van alles wat er op ons af zou komen. Dit betekende twee uur van de voren op de tribune, feesten, schreeuwen en Super(Dutch)Man zijn voor iedere belangstellende fotograaf. Waar de wedstrijd vorige keer een denderende pot was, was het ook dit keer weer 1-richtingsverkeer. Alleen lukte het mijn landgenoten maar niet om dat ene punt te drukken. Gedurende de wedstrijd hebben wij in een compleet Braziliaans vak duidelijk laten blijken voor welk cluppie wij waren, deels anderen overtuigend om onze Oranje broeders te ondersteunen. Niet iedereen was van dit gedrag gediend en degene die roet in het eten kwam gooien was een suppoost. Het was niet die “vleespet” met hesje nummer 65 die iedere zondag bij de FC aantreedt, maar zijn Braziliaanse collega die zijn werk en voornamelijk de FIFA regels wel erg serieus nam. Na eerst mijn Super(Dutch)Man karton te hebben ingenomen, iets waar ik mee instemde maar niet heel erg gecharmeerd van was, ging zijn terror nog een stapje verder. Rond minuut 70 mocht de (Super)DutchMan niet meer zo hard op zijn fluitje blazen. Redelijk van mijn stuk en geïrriteerd, greep hij nogmaals in dit keer mocht ik niet te veel opspringen en mocht ik alleen maar positieve teksten zingen. Waar ik zelf niet meer al te hard mocht fluiten had ik natuurlijk wel wat aanmerkingen op de fluitkunsten van de arbiter en met wat Brasileiros aan mijn zijde wist ik een instructielied te construeren over waar die scheids die fluit van hem kon steken. De suppoost is in dit geheel natuurlijk alleen maar een pion, degene achter het aan banden leggen van normaal voetbalfan gedrag is de FIFA een zeer nare organisatie from my point of view. Mijn Braziliaanse medesupporters lieten zichzelf uiteindelijk ook horen, ditmaal ter ondersteuning van mijn fanatisme; ‘Laat die jongen lekker gaan joh’ was een beetje de strekking. Uiteindelijk werd het een pot op zijn eigen en unieke manier spannend. Sven en ik kregen volledig waar voor ons geld aangezien de hele speeltijd benut werd en er nog een penaltysessietje aan achteraf ging. Wat een ontzettend vette actie zeg, het inzetten van Krul puur voor de penalty’s. Onze Costa Ricaanse tegenstanders stonden toen al 1-0 achter. Spanning onder de Hollandse boys was om te snijden en met twee reddingen van een andere SuperDutchMan konden wij helemaal uit ons dak. Wat een gevoel, we waren weer door en wij waren er weer bij (geweest). Het vak stroomde leeg, sommigen bleven hangen om met de twee oranje boys op de foto te gaan. Als laatste ongeveer het stadion verlatende waren we voldaan, er hoefde geen feest meer gevierd te worden, want dat zou de 125 minuten feest toch niet meer kunnen overtreffen. We pakten een busje terug en trakteerden onszelf op een rijkelijke Picanha.

Zondag was het na wat chillen aan het zwembad weer op naar Brasilia voor mijn laatste volle weekje werk, wat in het teken zou staan van waardeloos Braziliaans voetbal en (ons) afscheid van de ambassade.

Ik weet dat deze blog wat laat komt beste lezers! Ben een druk man en dat beperkt me soms in mijn schrijven.

Até mais amigos,

Sam Geijer