Het mocht weer eens vond deze UtregseCarioca.

Het is alweer september en ik heb er al 6 werkweken opzitten. Het gaat me nog steeds erg goed af, alleen zijn er aan deze kant van de wereld ondanks dat je in een grote stad zit toch veel gebreken. Die gebreken kunnen mijaardig wat irritatie opleveren omdat ik nog teveel met mijn NLse bril rondloop hier. In NL probeerde ik altijd op tijd van huis te vetrekken voor school, werk of wat dan ook. Hier in Riomag je dat bestproberen alleenzijn er erg veel beinvloedende factoren waar je weinig rekening mee kan houden. Het verkeer is in en rondom de spitsuren uitermate dramatisch.Maar mocht dat nog niet voldoende zijn kan je buiten deze tijden om alsnog uren in verrotte onibuses zitten met stoelen die ergonomisch ontworpen zijn voorhet soort mens wat tijdens de industriele revolutie de aarde beliepen.Ik ben nu twee keer richting Cidade de Deus geweest ze noemen het een wijk van Rio de Janeiro, maar na 2,5 uur in de bus en 1,25 uur wachten op de juiste bus trek je het gewoon niet meer en is de neiging om ergens in de middle of nowhere uit te stappen erg groot. Als enige gringo zit je dan weer lekker in zo'n sardienblik zonder nou precies te weten waar wanneer en hoe je dat ding uit moet komen. Laatst was ik op weg naar Rocinha savonds om BJJ te gaan trainen, na 1,5 uur bus begon het weer een beetje te kriebelen en met nog maar 30 min voor de les begon wist ik niet zeker of ik het ging halen. Het verkeer stond vaster dan vast en na het zien van meerdere politieautos met zwaailichten richting de laatstetunnel waar ik doorheen moest kreeg ik een gevoel dat ik niet de juiste avond had uitgekozen om te gaan trainen. Mijn gevoel bleek te kloppen de tunnel was vanaf mijn kant afgesloten en ik mocht weer lekker naar huis. Kwart voor 7 vertrokken en kwart over 10 weer thuis zo kan dat hier soms gaan. Nieuwsgierig wat er nou weer allemaal aan de hand was daar de volgende dag bij mijn amigo ff een oglobo gekocht om te kijken wat er deze keer aan de hand was in Rocinha. Bleek dat er tijdens de spits in de tunnel twee jongens op een motor een andere motor wilden stelen, dit lukte omdat ze wapens bijdroegen maar met het gevolg dat iedre automobilist in de buurt zijn auto direct verliet en het op een lopen zetten. 20 automobilisten lieten hun auto's voor wat het waard was om een veilig onderkomen op te zoeken. Het is te absurd voor woorden eigenlijk mensen zijn hier ontzettend bang,maar ik kan er wel om lachen. De problemen zijn hier zo bekend dat iedereen maar gewoon begint te rennen.

Internet is de afgelopen week iedere avond ondbeikbaar en zelfs een belletje binnen Rio kan al problemen ondervinden. Op mijn werk is er een internetverbinding dat is een goeie zaak, de grap is echter dat niemand daar het wachtwoord van heeft dus dat maakt het voor mij ook wat lastiger daar.

Genoeg gezeken nu maardit zat me een tijdje dwars, nu weer ff naar de orde van de dag. Ik ben hard aan het sporten wat zijn vruchten aardig afwerpt. De opslagplaats van mijn Hollandse goudgelen van de afgelopen jaren is wat geslonken en wel met 2 a 3 kg. Het sporten hier valt me echter wel erg zwaar, dit omdat de temperatuur vrij pittig kan zijn. Mijn lichaam heeft vorige week goed kunnen wennen aan 30/35 graden maar dit weekend Sao Paulo heeft dat weer helemaal verneukt voor me. Het was daar erg koel: 15 graden wat mijn toestand niet erg ten goede kwam. Ik heb problemen met die schommelingen maar je doet er niet zoveel aan. Ik doe BJJ, heb een surfles achter de rug, ik boks en loop hard op Praia da Urca. Ik had de kans om privelessen te krijgen in Rocinha maar dat ging em toch niet echt worden, rond het middaguur met 35 graden trainen dat trekken mijn spieren op de een of andere manier gewoon niet.

Sao Paulo was trouwens een vette stad en het verschil met Rio was zelfs in het donker op de heenweg al goed te zien. In Rio zijn er erg veel sloppenwijken ookmidden in de stad wat de voorzieningenen het straatbeelderg sloeber maken. Sao Paulo heeft zijn favela's meer in de buitenwijken en in het centrum zag het erg goed verzorgt uit. Het straatbeeld is hier wel erg vreemd in SP liepen vrij weinig mensen en eigenlijkalles gebeurd met de auto. Zo heeft ieder appartamentencomplex een automatisch hek en een ondergrondse garage. Het levenin beide steden isonzeker en dit soort voorzieningen moeten ervoor zorgen dat je je veilig voelt binnen je afgeschermde gebieden. Zelf zou ik zo toch niet echt kunnen leven, deze schijnveiligheid kan op ieder moment van de dag van je worden ontnomen wanneer iemand de verkeerde plannen met je voor heeft.

Op werk gaat het goed mijn collega's zijn relaxt en alle mensen die ik daar ontmoet zijn erg interessant. Nu ik meer praktisch bezig ga loop ik soms wel tegen problemen aan. Ik werkte in alNL graag in mijn eentje maar ik ben hier vaak afhankelijk van anderen. Rocinha kan ik niet in mijn eentje in, dat lijkt mij niet verstandig, en dat is dit waarschijnlijk ook niet. Bocao mijn surfmaat en Duda een Judo-leraar hebben mij nu al een aantal malen proberen te helpen met mijn zoektocht naar blinde jeugd in de wijk. Ik ga namelijk proberen een project op te zetten voor blinde jongeren/volwassenen het enige probleem is dat in Rocinha waar 150000 tot 200000 mensen wonen niemand iets van blinden afweet en de meeste inwoners mij vertellen dat zij die ook nog nooit gezien hebben. Moeilijke opgave om ze te vinden dus maar met de mensen die ik ken lijkt het wel goed te gaan komen. Sommige collega's houden alleen jouw tempo niet bij en is een grote kans die ik gecreeert hebom op TV-Roc een oproep te doen na twee weken nog steeds niet ingekopt. Ik heb een groot deel van een projectproposal geschreven en zal dit zsm met de belangrijke werknemers van Reacao door willen nemen om over te gaan tot daadwerkelijke actie wat hopelijk zal leiden tothet vinden en integrerenvan blinden in onze organisatie.

Eu vou cozinhar um pouco de pasta!

Grande abracos,

Sam