Is de term die Rosanne en ik gebruiken voor het 'er vandoor gaan' hier in Brazilië. Beura zeggen wij dan, is de verbastering van het Portugese bora, maar wij spreken het uit op zijn Wassenaars en leren dat onze medebrasileiro hier in Chapada Diamantina ook maar aan. Voordat ik deze sprong in de tijd naar het heden maak, ga ik eerst nog even in op mijn beura uit Brasilia. Zo heb ik na het verlies van de Argentijnen mijn vliegtickets naar Rio laten schieten waar ik een kaartje voor de finale had bemachtigt mocht Nederland erin komen te staan. Dit liep echter anders en er was gelukkig ook nog een plekje op de VIP tribune in Estadio Mané Garrincha in Brasilia voor de wedstrijd Nederland-Brazilië. Geen vuiltje aan de lucht voor die jongen dus. Jongens, jongens wat heb ik het getroffen hier deze periode. Als afsluiter nog deze unieke pot mogen bekijken vanuit een luxe lounge voorzien van alle gemakken en genugten. Als 1 van de 100 Nederlanders, in een stadion met 62.000 mensen, voelde ik me toch wat in de minderheid. Een gegeven wat mijn fanatisme echter niet deed drukken. Waar na het juichen voor de vroege 1-0 een Brasileiro achter me niet heel erg gecharmeerd was, bood ik hem een schouder om op te huilen door de o zo bekende abraço. Ik sprak hem nog de woorden toe, 'moge de beste winnen en ik weet zeker dat wij dat zijn vandaag'. Met 2-0 de rust in was ik nog zekerder van de zaak en hij had zijn hoop verloren en kwam niet eens meer terug uit de lounge. Met hem uit de weg, was er nog een andere jongen die stoer moest verkondigen dat zijn land al vijf keer wereldkampioen was. Als nuchtere Hollanders waren we niet erg onder de indruk, klapten voor zijn vertoning en lachten hem keihard uit toen terwijl hij nog stond Nederland de derde goal erin legde. Joggie zitten en bek houden dacht ik, maar hield begrijpelijk deze gedachte voor mezelf. Nogmaals een mooie pot gezien en toch ontzettend trots op die boys dat ze dit ff presteerden.

Dan nu terug naar de orde van de dag, Rosanne is in Brazil. Na elkaar in Utrecht ontmoet te hebben, zocht ik haar op in Parijs waar ze toen stagen liep en nu kwam zij speciaal voor mij de oceaan over. ‘Het moet dan wel erg goed hebben gezeten tussen die twee’ hoor ik je denken en dat is inderdaad waar. Eigenlijk al vanaf de eerste ontmoeting voelde het goed iets wat hier in Brazilië nogmaals zwaar benadrukt werd. Als reisgids, tolk en later privé chauffeur lag er een enorme druk op mijn schouders om voor deze blonde jonkvrouw even drie weken te vullen met Brazils Highlights. Met de nodige tijd en ervaring in het land moest dit wel lukken, dus zo gezegd zo gedaan. Het schema heb ik al eens in een eerdere blog laten zien en dan nu de beleving van het strakke reisplan. Met een avondje Brasilia achter de rug gingen we vroeg op weg naar Campo Grande, gateway voor Bonito en misschien wel belangrijker de Pantanal. Met een overstap in São Paulo redelijk op tijd aangekomen in CMG waar een blitse Ford Fiesta ons op stond te wachten. Waar Rosanne diezelfde ochtend haar telefoon en pinpas (wijselijk) in het hotel in Brasilia had laten liggen was ze nu ook haar rijbewijs in Nederland vergeten. Waar ik altijd zeg dat ik het goed voor elkaar heb, kan ik nu toch wel vermelden dat zij het beter dan mij voor elkaar had. Goed no stress autootje in en na een grondige controle de weg op, op naar Bonito (portugees voor mooi) dus dat mot wel wat te bieden hebben dachten we zo. Met haar voeten nog amper 24 uur op Braziliaanse bodem zat de eerste pastel er al weer in, een lekkere Braziliaanse snack die ze bij dezen dus af kon strepen. We hadden de weg naar Bonito op GPS en op een voddig A4, opgetekend door iemand van de verhuur. Drie keer raden welke route wij gebruikten? Zijn route was erg duidelijk en er leek niks mis te kunnen gaan. Maar op een gegeven moment waren we zo onder de indruk van de rust en het donker zijn om 6 uur ‘s avonds dat we bij een tankstation de verkeerde weg namen en even een extra uurtje reistijd inlasten. Ach wat zou het, we zijn onderweg en het is nog vroeg. Uiteindelijk rond 21.00 in ons hotel in een verlaten Bonito. De plaats staat bekend om kraakheldere rivieren vol vis waar je doorheen kan floaten en een grot met fluorescerend blauw water. Als echte toeristen betaamt waren deze attracties dan ook onderdeel van onze dagindeling. Het waren mooie dingen om te zien en het was een plek om even goed tot rust te komen. Met 2 volle dagen in een ’s avonds achterlijk koud Bonito konden we zeggen dat we het goed hadden aangedaan en was het tijd om door te gaan naar de Pantanal. We zaten in de buurt van het zuidelijke gedeelte van het natuurgebied en reden over een redelijk stille weg zo eindbestemming Miranda in zonder het zelf door te hebben. Er moest even een Colaatje gedronken worden bij een lokaal kroegie, waar het stampubliek erg van twee blankies opkeek, voordat we erachter kwamen dat de eindbestemming al bereikt was. ‘Dit is dus Miranda en waar zijn hier hotels ouwe baas?’ Met zijn tips wisten we er drie op rij te vinden, tevens de enige drie in het gehucht. De prijsvechter stond ons niet echt aan net als het door een Nederlander gerunde luxehotel, dus de keus viel op de middenmotor met een mooie prijs voor een OK kamer. Het was tijd voor een verkenning van de omgeving en met ons wagentje waren we zo mobiel als wat. We hadden en brug gezien over een aardige rivier en bij het starten van de motor was de insteek om een bootje te huren en te gaan varen. Waar we opzettelijk verkeerd reden om onze avontuurlijke aanleg wat te strelen kwamen we uit in een klein wijkje met een doodlopende weg, maar gelukkig wel een ijsboer(in). Ze was net een maandje open en ze had welgeteld 1 vrieskist met daarin twee smaken, ‘doe ze alletwee dan maar he’, die werden geserveerd in een plastic bekertje. We vervolgden de tocht en kwamen op een landweg uit die naar een meer leek te lopen. Op aanraden en met toestemming van een scootermeisje moesten we een hek door en een terrein op, want daar zouden we bij een rivier uitkomen. Daar aangekomen even goed genoten van de natuur en ons werd duidelijk dat dit een echt vissersdorp was. Zo konden mensen op dat stuk grond vissen, maar moesten ze de moeder van het scootermeisje wel wat geld geven om er te zitten. Bij terugkomst in het hotel vertelde eigenaar Elias, die door zijn verdiensten zeker bij naam genoemd mag worden, ons eerst over de verschrikkelijke vliegramp in Oekraïne en later over wat te doen in de Pantanal. Hij had namelijk wel een goedkope manier om het beste mee te maken, nou dat moet je ons geen twee keer zeggen. De volgende dag was het 06.00 uur ‘s ochtends op om naar een ongeasfalteerde weg door de Pantanal te gaan waar je al erg veel zou kunnen zien volgens de wijze Elias. Het was gewoon 100km rechtdoor en dan bij een politiepost naar rechts. Toen Rosanne eenmaal bij diezelfde politiepost in het water een alligator zag liggen wisten we dat we goed zaten. Hobbelend over de Estrada Parque de Pantanal werden wij rijkelijk beloond voor onze reisuren en met een optie op een boottocht met een groepje wisten we dat we nog meer te zien zouden krijgen. Een hotel bood een best prijzige tocht aan en we zouden vier uur moeten wachten. Creatief als we zijn lieten we het aanbod even rusten en gingen we op zoek naar een alternatief. Dus het terrein afgereden en aan de waterkant bij een stel drinkebroers vragen wie ons even een rondje ging varen. Na een uitgebreide vriendschappelijke discussie kwam hun prijs bizar dicht in de buurt van hetgeen wat ze bij het hotel aanboden. Tevens kreeg, na intern beraad, de schipper opeens koudwatervrees en had hij blijkbaar andere zaken te doen. ‘Joh’, 10 uur ’s ochtends ruimschoots aan de drank en niet perse actief meer willen zijn, zegt een Japanse Braziliaan die graag Engels wilde babbelen: ‘Waarom pakken jullie niet gewoon deze landweg hiero zie je genoeg aan en het kost niks’. Lokale kennis daar moet je op vertrouwen en het leidde ons verder de Pantanal in met meer croc’s, meer vogels en meer mooie landschappen. De zon stond er tevens volop en er waren amper anderen te bekennen op dit stuk. De boottrip daar was het ons om te doen en met goede ervaringen in de Utrechtse grachten had ik een gevoel dat dit ook wel wat ging worden. Slim als ze is pakte Rosanne de two front row seats in de lange smalle boot en zonder achterom kijken leek het een privé aangelegenheid in het hartje van tropisch Brazil. Op vier kanoërs en drie van de vijf achter ons in de boot na waren wij de enige Nederlanders. Dat de Pantanal zo Oranje zou kleuren had van ons niet perse gehoeven, maar we hebben in ieder geval genoten van de zon op ons bol over een met groen afgebakende rivier. Waar de mogelijkheid werd geboden om met piranhas en croc’s te zwemmen, of in ieder geval in hun rivier, moest ik er na 2 minuten aarzelen toch maar aan geloven. ‘Wat ken er ook mis gaan in mijn onderbroekie’ (was natuurlijk mijn zwembroek vergeten). Hup het water in drie keer spartelen en onhandig de boot weer in, de schipper vond dat ik teveel churrasco had gegeten en daar had die wijze man gelijk in. Onderbroekopdrogend in een ondergaande zon was dit een dag die we samen volop hebben geleefd en niet meer zullen vergeten. Zo moest de Pantanal voor ons zijn! De dag erop hoefden we niet eens iets extra’s gaan proberen te zien, we wisten namelijk dat het alleen maar tegen zou vallen. Dus next stop of beter gezegd drie stops waren Campinas Viracopos, Aeroporto de Salvador en eindbestemming Lençois het startpunt voor een trekking in Chapada Diamantina. Ja hij zegt het goed: een officiële trekking, waar we onszelf ongedwongen voor opgegeven hebben en we hebben het geweten ook. Nee gekkigheid natuurlijk. We hebben 4 dagen door Vale do Pati gelopen, een vallei met veel watervallen, mooie viewpoints en veel groen. Op teenslippers door de jungle voor een verfrissende duik in een waterval, dit na 10km met stevig stijgen en nog steviger dalen, jep dat doen ze even. Zo makkelijk ging het natuurlijk niet en ik moest mijn frustraties in het Nederlands op onze gids uiten maar hey wel gewoon gedaan. We sliepen bij, natives,mensen die daar tijden wonen en stinkende bezwete hikers graag over de vloer krijgen. Douches waren koud dus was het iedere dag naar dichtbijzijndst minder koud riviertje en snel dompelen. Heerlijk eten werd door de gids gemaakt en er werd zelfs een avond gegeten bij kaarslicht aangezien de stroom het na 18.00 niet meer deed. Na het kaarslicht nog een caldo de cana baiano stijl, ‘ja wie wil?’ vroeg de huiseigenaar. Hup met zijn machete het rietsuikerveld in en met zijn handaangedreven pers een goede verfrissing bieden na een lange dag. We hebben ontzettend gelachen hier, waarom weten we eigenlijk niet. We leerden elkaar goed kennen en liepen constant ver achter de groep. Onze medehikers waren (te) serieus van aard, zij zagen de kilometers als iets te overwinnen, uitgedost tot op het bot en precies wetende waarin ze terecht zouden komen. Wij redelijk of compleet onvoorbereid: in ieder geval zonder afritsbroek en echt waterdicht materiaal, maar wel met een grote dosis humor en volop genietende onderweg en van alles wat we zagen. Waar we de alle dagen achteraan hadden gelopen merkten we op dag 4 toch een soort van competitiedrang. We moesten in ieder geval laten zien uit welk hout wij nou waren gesneden. Een pittige klim met een lange, voor mijn enkels killing, afdeling dat stond op het programma. Goed wij in het spoor van de gids die als fitte berggeit die helling bedwong, maar ook wij mensen ver achter ons latende alsof het dagelijkse kost was.Met opgeheven hoofd wachtten we de anderen op tot zij aansloten waarop we de klim weer vervolgden. Het was echter het laatste stukje klimmen dat mij op een gegeven moment nekte, bijna huilend moest ik mijn 3e plek achter Rosanne afstaan aan een Argentijn die opzoek was naar pole position. Het ging met moeite en met alles verbrand in de klim was het ‘nu nog ff 4 uur door naar het eindplaatsje’. ‘Goed doe ons maar weer die laatste plaats en laat ons daar maar in uitblinken’. Ze hadden alles gegeven, de trots was weg evenals de kracht in mijn benen. Ik serieus hinkend aangekomen in Andaraí, mijn enkels konden het balanceren op keien in de afdaling niet meer aan. Och Andaraí wat kom je als geroepen! Je weet natuurlijk wel wat er als eerste gedaan werd: een Colaatje en een aanzienlijke bak ijs! Chapada: overwonnen, next stop Salvador diezelfde nacht maar niet na een goede douche in een hostel. Daar aangekomen om 07.00 hup meteen maar naar het strand voor een goed ontbijt en een lekkere duik. Een erg rustig dagje in de zon en in de avond werd er op ons geklonken met een heuse fles Franse champagne die Rosanne had meegebracht. De ochtend erop was het tijd voor cultuur in toeristisch hart Pelourinho. Rosanne een goedkoop scheprestaurant ingesleept, er moesten kosten bespaart worden en dit was een eerste stap (lekker op tijd wel na anderhalve week vakantie). Maar we hadden verbazingwekkend goed geluncht waarna we werden gedrukt op de grootse verschillen tussen een aantrekkelijk toeristencentrum en de real life achter deze façade. Het was weer tijd, ons schema loog er echt niet om, en ’s avonds waren wij al weer op weg naar Rio de Janeiro. Mijn thuishaven waar we vier volle dagen zouden blijven. We mochten intrekken in casa do Julio, mijn donkere broeder die altijd wel een plekje heeft voor me. Eerst wel twee dagen op de bank, want de moeder van zijn vriendin en een nichtje waren er ook maar daarna hadden we een eigen kamer. Gratis en voor nop, toch altijd wel heel erg gastvrij! De eerste dag Rio, wat doe je dan als toerist? Yes, Christo en Pão de Açucar met als tussenstop Instituto Benjamin Constant waar ik vorig jaar mijn onderzoek heb gedaan. Om de middag goed af te sluiten nog een biertje bij Bar Urca en dat is dan wel weer alleen voor de kenners. Een volle dag en bij thuiskomst was het omkleden, avondmaal en gratis champagne in een club in Barra, Julio blijft ook op andere fronten een zeer waardevolle vriend. De dag erna was er weer één van rust, Rocinha was te onveilig om te bezoeken dus werd het Ipanema met zonsondergang. Geen slecht alternatief voor een favelatourin een confrontatiegebied van drugsdealers en politie. De dag erop was weer strand, maar stond eigenlijk puur in het teken van onze avondactiviteit: Fogo de Chão. Waar ik haar al een tijd lang over vertelde was het moment daar, dus op sjiek naar Rio’s beste onbeperkt vleestent! Een prijzig uitje, maar het was een wens van mij omdat zo veel goed vlees op een avond in een Nederlands restaurant onmogelijk onbetaalbaaris. Op onze laatste dag Cidade Maravilhosa was het een bezoekje aan de zeer bekende betegelde trappen in Lapa. Ik kan ze betegeld noemen, maar be-junkt als het een woord was geweest had dat beter gepast. Het was zondagochtend en Rio’s finest waren nog niet helemaal klaar met feesten. Zeer shabby en ook aardig naargeestig was het sfeertje er door een 20 tal zwervers wel. Wat maakt dat zo’n plek dan toch waardeloos, voor Rosanne trouwens een goede realitycheck van het straatleven hier maar blij werden we er niet van. In de middag chillen met João en daarna nog even uitwaaien op Praia Vermelha in Urca. Tassen inpakken en de volgende ochtend vroeg op naar São Paulo voor mij een onaantrekkelijke megastad maar voor haar een must. Niet alleen omdat haar vlucht de dag daarop van SP vertrok, maar ook om het eens mee te maken, de kracht die zo’n betonnen beest uitstraalt. Ook hier weer menig zwerver in het centrum, dus om dat even de ontlopen gingen we panorama uitwaaien op de 42 hoog. Bizarre view over een stad die rijkt totdat je zicht ophoudt, helikopter hier en helikopter daar, jep we zijn in São. Even chillen in ons hostel, ik voel me in deze stad eigenlijk nooit goed waar het aan ligt ik weet niet maar ben hier 4 keer geweest maar er is iets niet helemaal lekker daar. Daarna nog ffies door naar een groot stadspark en we sloten de avond af met een romantisch diner in een grote snackketen. We hadden Japans op de planning in de wijk Liberdade maar waar het overdag een bruisend Aziatisch gebeuren is, is het ’s avonds een uitgestorven zooitje waar je bij uitlopen van de metro al tegen 8 agenten aanloopt. Iets zat daar dus niet helemaal snor op dat tijdstip, dus rechtsomkeert en na een aantal overpriced restaurants terechtgekomen in Habibs waar we 2,5 gang hadden voor een grijpstuiver. Op de achterkanten van meerdere bestelbriefjes moest ons verhaal opgeschreven worden, het was namelijk het laatste avondje hier samen. Maar net als dit digitale wit waren de blaadjes te weinig om alles te vertellen wat we de afgelopen 3 weken hadden gedaan. De dag erop vertrokken we op tijd naar Guarulhos vanwaar Rosanne vloog, het was een lastig afscheid maar daarbij moet gezegd worden dat deze keer van elkaar verwijderd zijn niet te lang zou duren. Hierna herpakte ik mijzelf en het was op naar de plaats van mijn afstudeeronderzoek. Ik laat de naam van deze plek even achterwege in verband met privacy van de gedetineerden die ik interview. Ik heb op dit moment alle Nederlandse gedetineerden in de gevangenis geïnterviewd en erg interessante, maar ook trieste, verhalen gehoord. Waar ik ’s middags gewoon de deur uit kan lopen is dat echter voor degenen die ik daar spreek niet het geval een gegeven wat het een beetje dubbel maakt. Mijn werk hier maakt deze tijd een zeer indrukwekkende en gevarieerde periode, iets waar ik naar op zoek was. Aangezien ik veel heb geschreven en publicatie niet langer uit kan blijven houd ik hier op.

Voor iedereen daar alles gaat goed met me! Ik ben ontzettend blij dat Rosanne hier naartoe is gekomen, dat ze dat heeft aangedurfd, en dat ik met haar wat van mijn Brazilië-leven heb kunnen delen. Nu nog eventjes en dan staat mijn lieve vader op de stoep om een ander onbekend stuk van Brazilië te bewandelen. Dit keer het zuiden! Of er nog een blog komt, wie weet. Zo niet, dan weten jullie dat ik de verhalen persoonlijk kan vertellen aangezien ik snel weer met beide pootjes op NL bodem sta. Iets waar ik ook wel heel erg naar uitkijk: weer terugkomen bij familie, vrienden en lieve vriendin!

Estamos juntos,

Sam