In plaats van deze blog te schrijven vanuit een 600 jaar oude Inka stad, lig ik nu op een eenpersoonsbedje in een naar rook stinkend, tl-verlichthondenhok. Anders dan ik me voorgesteld had, maar schrijven op een doorweekt blok is ook niet heel makkelijk.

Na mijn dagen in het prachtige Bolivia; met het veelzijdige Zuiden, een roerig La Paz en het tranquilo Lake Titicaca, was het tijd om de grens over te steken naar Peru. Met Machu Picchu op overzienbare afstand, uiteraard naar dit deel van de wereld gekomen om dit wereldwonder te gaan bezichtigen. Deze tijd van het jaar zijn er in al deze Z-Amerikaanse landen allerlei festiviteiten, iets wat Samwel op prijs kan stellen. Na in Copacabana (Bolivia) uitgebreid aan de plaatselijke gewoonten mee gedaan te hebben nog ff een optochtje in Puno (Peru). Vanuit Puno naar de floating island geweest, indrukwekkend iets maar te toeristisch voor mij. Volgens mij wonen die families helemaal niet meer op hungeevolueerde rietboten, maar forensen ze iedere dag vanaf het vaste land om hun act op te voeren voor de internationals mette grote telelenzen. Aangekomen op zo´n eilandjeen een uitleg van 15 min was het tijd om wat rond te lopen dus begonnen al mijn groepsgenoten maar direct souvernirs te shoppen. Hier kan ik dus niet bij! Sta je op een drijvend dorp en dan ga je je interesseren in degebreide kleedwerkjes die ze overal in deze landen aanbieden: apetoeristen ook he.

Dus op naar Cusco, de gateway to Machu Picchu. Dat mijn trip naar MP duur ging worden kwam ik al snel achter. Taxi - Lange afstand taxi- trein - lopen - entree MP - busje trug - trein - taxi. Alles bij mekaar een slordige 120 euro, toch best prijzig voor 1 daggie cultureel dacht ik zo. De organisatie van alles is vrij gaar, voor velen betekende het uren in rijen wachten voor uiteindelijk een paar uurtjes MP. Deze toeristische attractie wordt volop uitgebuit ener gaat de laatste jaren door prijsverhogingen grof veel geld in om. Gelukkig had ik mijn treinkaarten de avond van te voren al gehaald anders had ik om 4 uur sochtend nog ff 2 uur in de rij mogen staan om eindelijk die kant op te mogen. Eenmaal in Agua Calientes (het dorp van MP) met goede moed begonnen met lopen. Had nog wel het gevoel dat ik in gezonde staat verkeerde dus dat bussie naar de top laten we maar links liggen.Het regende wat maar daar moet die vuilnisjas me wel tegen beschermen. 20 min gelopen door een mooie mistige omgeving en aangekomen aan de poort van het park. Als eerste van mijn trein dus redelijk trots moest ik erachter komen dat ik het entreekaartje in het dorp moest kopen. Godver de godver wat een gelul nou weer, waarom kan dat niet gewoon hier? Balend weer terug lopen en na een onzinning lange rij weer terug om te beginnen aan de 500 hoogtemeters. Oef toch best pittig, zweten als een otter in mijn aftakelend poncho. Na een uurtje boven gekomen zonder eigenlijk te weten wat me te wachten stond. MP was voor mij 1 overzichtsfoto van grote hoogte over een verlaten stad. Ga ik diezelfde foto schieten en dan weer trug? Geen idee! Had een uitgebreid lunchpakket meegenomen uiteraard vergezeld door twee plaatselijke biertjes (Cusqueña) en mijn noteblok. Wilde lekker in de zon gaan genieten van het leven en een positieve Peru marketing opkladden. Regen, wind en kou zorgen echter dat deze planning in het water viel. Alles doorweekt tot aan mijn queca toe. Camera nat en slecht functionerend, niks om hem mee droog te maken alleen maar meer nat. Kut zeg! Na een tour door de schuilplaatsloze ruines het bussie terug gepakt, ik had het wel gezien daar. Uiteraard was ik niet zo slim geweest om een tweede set droge kleren mee te nemen dus ik mocht 4 uur met natte kleren terugreizen: nice ook goed voor je gezondheidstatus ja.

Ok dit waren de druppels voor mij, regenseizoen in Peru doet me teveel denken aan mijn kikkerlandje 1000en km´s verderop. Met een tussenstop in een ondergelopen Arequipa door naar het poepie droge en lekker warme Chili. In de Peruaanse grensplaats drie jongens aangesproken om een taxi naar de Chileense kustplaats Aricate delen. Goeie zaak, hup taxi in en al wachtend op een aantal formaliteiten hup zij taxi weer uit om hjun geloofskledij aan te trekken. Zit ik 5 minuten later opeens met drie (enigszins onzekere) zingende Hari Krischna monniken in de taxi. Hahaha wel lachen dit, snap er alleen de ballen van waarom het zingen van Hari Hari Krischna in een taxi veel uitmaakt voor de rest van je leven, maar het is maar wat je leuk vindt. Uitgenodigd door hen om te pitten in hun Hari Krischna fazenda, maar voelde hier toch niet zo veel voor. De broeken zullen wel lekker zitten maar 24 uur yoga op een dag is niks voor mij. Na aankomst direct door naar een grote show op het strand waarna de plaatselijke jeugd van Arica mij het uitgaansleven op gepaste wijze hebben laten zien.

Heb mijn Braziliaanse teenslippertjes weer aan en mijn tropische gevoel terug.

Lekka Lekka.

Sam