Bewogen dagje geweest vandaag en dat is nog vrij subtiel uitgedrukt.

Zo had ik het ook kunnen brengen: g#dv#rdomme wat een dag zeg! Rocinha blijft me toch weer iedere keer verbazen. In de weekenden is het leven er toch wat anders dan op de doordeweekse dag.

Ik begon mijn dag (zaterdag) vroeg om mijn meegebrachte kimono's aan de studenten van Instituto Reação te overhandigen. Samen met de judo-coordinators hadden we een leuk plan opgesteld om deze hooggegradueerde studenten mee te laten trainen met de Masters van Rio. Mooi idee en redelijk goed uitgedacht: de aankondiging was gedaan en mijn kimono's waren daar. Wat kan er nog fout gaan dacht dit Hollandse mannetje, bij mij is een afspraak een afspraak half of heel. Een dag waarbij de monitors (kaderleden) van Reação Rocinha met de Master mee konden trainen en daarna een Dutch kimono zouden krijgen begon zoals altijd later dan gepland. Om 10 uur trainen betekent in Rio om half 11 binnen komen wandelen. Een aantal van mijn uitgekozen studenten moesten huis tuin en keuken les volgen in: hoe maak ik verkoopwaar uit bamboe. Het grootste deel in deze les en 2 anderen mee laten trainen, ah mooie zaak iedereen bezig in ieder geval! Degenen die we nodig hadden na de judo-les uit hun bamboe-les gehaald om hun nieuwe kimono aan te passen. De pakken waren in perfecte staat en de jongeren die ze kregen verdienden een nieuwe of een reserve. Na een woordje van mij voor de groep en nog een uitgebreid verhaal over de helaas overleden Anton Geesink, mijn buurtgenoot, al met al een gedenkwaardige ceremonie gehad voor mijn moeite om 44 kg Judo-pakken mee te slepen.

Dit dagdeel gehad en een halve afspraak met meu primero cego na Rocinha (de eerste blinde in Rocinha) Roberto. Na twee eerdere afspraken die door dia complicado, simpelweg vetaald: een dag met teveel regen, niet tot een ontmoeting gekomen waren ging het er vandaag toch eindelijk van komen. Samen met Duda (kleine, iedere Eduardo in Brazil wordt Duda genoemd, ik ken er nu 2 de kleine en de grote) ging ik de heuvel op. Een tocht die ik al vaker gemaakt had onder andere naar zijn huis op ongeveer het midden van de Morro. Deze keer moesten we naar Rua 2, die Brazilianen zijn zo achtelijk nog niet hoor, net zoals in New York nummeren ze in Rocinha hun straatjes ook op deze manier alleen gaan ze maar tot en met Rua 4. We gingen een andere route lopen, leek me wel leuk. Rua 2 is bekend terrein voor Duda maar het was onbekend voor mij. Na het binnenkomen van Rocinha in Rua Vigao één van de weinige grote ingangen was het eerste wat ik zag een jonge jongen met een AK-47 en alsof dat nog niet genoeg was had hij zijn RPG (rocketlauncher) ook maar ff van huis meegenomen. ONGELOFELIJK!! Ik had hier in Rocinha al wapens gezien maar dit ging toch echt mijn pet te boven. Ze zijn hier klaar voor een Rio Oorlog 1, met dit arsenaal zou het Nederlandse leger vrij veel problemen kunnen beleven. Er waren meer mensen op straat dan normaal en het aantal jonge gangsters (banditos) lag hoger dan gewend. Het hebben van eenAK-47 in Rocinha is gelijkwaardig aan hebben een Vespaatje zoals onze grote vriend Willem H. Ik kijk deze figuren liever niet recht in de ogen aan en doe maar alsof ik dom/gewend ben voor deze zaken. Volgens Duda is het veilig en ik geloof het ook wel. Maar als gringo zijn wij dit soort beelden alleen gewend op TV. Feestende Afrikanen die hun AK in de lucht houden, zo kan dat ook in dus Brazil. We gingen verder met onze tocht, paar fotootjes hier en daar maar in de buurt van de trafficantes is het niet gedoogd. In de kleine straten is het hebben van een soort buurtpreventie post vrij simpel. Er zijn slechts een aantal toegangswegen dus die zijn goed te beveiligen en af te sluiten voor volk wat er niet hoort. Aan het begin van Rua 2 zaten vier jongeren de wacht te houden en wilden toch ff weten wat wij nou precies in hun straatje kwamen doen. Ik probeerde me afzijdig te houden en kreeg toch mijn twijfels over mijn verblijven in deze buurt. Ze kenden Duda uiteindelijk als, de jongen die Jiu Jitsu doet toch? Raar, erg raar, de invloeden die ik binnenkreeg deze dag werden me ff wat te veel. Ik sprak de hele dag Portugees maar het werd me allemaal net wat te moeilijk. Na Roberto, onze blinde vriend, gebeld te hebben vonden we hem op een hoekie en zijn huis ingegaan.

Ik wil meer weten over het leven van blinden hier in deze mierennest. Hoe kan deze jongen (18 jaar oud) hier over straat komen, straten glad van de regen (zie dia complicado), vol met taximotors, mensen, dieren en afval. Zijn vader was een aardige vent die zijn zoon vanaf de geboorte al met glaucoma de straat op liet. Roberto doet alles wat wij mensen met zicht ook doen. Alleen doet hij er nog ff een stappie boven op, voor mij zijn de trappen en straten van Rocinha al moeilijk. Trappen hier hebben geen leuningen, de trap naar zijn huis was 50 cm breed. Duda vroeg em hoe hij het iedere keer voor mekaar kreeg. Hij was accustumado, mijn eerste vraag: en hoe doe je dat dan wanneer je dronken bent? Lachen met die Brazilianen kan altijd, praat over drank of blanke Hollandse vrouwen. Lachend zei Roberto: iedereen valt toch wanneer die dronken is! Daar heb je groot gelijk in vriend dacht ik bij mezelf. Na een gezellig gesprek en onze eerste blinde judo-ka overgehaald te hebben was het tijd om op te stappen. Nog ff het huis van Duda aangedaan om wat foto's te schieten en daarna maar weer nustig naar beneden.

Mijn hoofd was licht, onwerkelijk allemaal. Wat er daar allemaal gebeurd lijkt absoluut niet op het leven in Leblon, Ipanema of iets anders in Zona Sul. Paar biertjes gedaan op het strand van Leblon om tot mezelf te komen en nu ff lekker aan het schrijven. Deze ervaring zijn moeilijk te bevatten maar zullen mij nooit meer verlaten. Soms wat beangstigend maar het is hier realiteit.

Al met al een bewogen interessante dag. Foto's zijn toegevoegd!

Vai com deus irmãos é irmas.

Sjit door dit helemaal vergeten iets over mijn ouders te schrijven. Dat komt volgende week wanneer zij weer terug zijn in NL. Het is heel vet dat ze hier zijn, was raar ze voor het eerst weer te zien. We hebben erg veel gedaan en gezien. Ze genieten er met volle teugen van. Regen, Rio en Roeland zijn een goeie combinatie! Met 18 graden kwamen zij de dagen goed door. Sorry pa en ma maar ik ga nog meer schrijven over jullie bezoek, wanneer we al onzedagen samen gedaan hebben in Cidade Maravilhosa!

Kus