Ben net een aantal uurtjes thuis van wat mijn derde werkdag had moeten zijn. Na in de ochtend in een buurt in Centro do Rio wat geshopt te hebben had ik een afspraak met twee collega's om naar de favela Tubiacanga te gaan. Sancia, 1 van de collega's had een auto en we konden met haar meerijden die kant op. Lekker wanthet lijkt alsof ze in hetopenbaar vervoer ook artikelen uit het vriesvak van de lokale supermarkten vervoerenwant de gevoelstemperatuur voor de passagiers is niet om aangenaam te noemen.

Tubiacanga ligt op een schiereiland in Zona Este naast het internationale vliegveld. Tubiacanga is een kleineveiligefavela (5000 inwoners) en er zijn in deze buurt geen drugtrafficers. Instituto Reacao heeft er een locatie en die mocht ik vandaag gaan bezoeken. Om aan een thuisfront een indruk te geven van hoe een favela eruit ziet had ik mijn camera's mee. Op weg naar Tubiacanga reden we langs verschillende favela's en kwam het beeld dat ik had van Rio toch wel een beetje uit. Enorme stukken favela, slecht gebouwde huizen en armoedig uitziende straten.

Ik vroeg me nog af is dit wel zo veilig met twee vrouwen in een auto door deze buurten. Sancia woonde al 20 jaar in Rio en mijn stagebegeleidster Leriana heeft erg veel ervaring met de favela's hier. Ze waren vaker bij Tubiacanga geweest en vandaag zouden we weer gaan om een partnership op papier vast te leggen. Het laatste stuk weg was vrij afgelegen, een tweebaansweg met een aantal kilometers helemaal niks. We sloegen deze weg in zonder iets door te hebben. Maar twee kilometer verder werden we ingehaald door een witte werkauto die vlak voor ons volop op de rem ging staan. Ik zat achter Sancia die de auto bestuurde en begreep eerst niet helemaal wat die idoten voor ons aan et doen waren. Totdat er uit de rechtervoorportier en jongen staptemet een zilver pistool in zijn hand. Het zag er wat klunzig uit maar mijn hoofd werd erg helder. We werden bestolen maar van wat wist ik nog niet helemaal. Dezelfde jongen liep naar de bestuurders kant toe en de deuren van onze auto gingen waarschijnlijk allemaal automatisch van het slot. Ik begreep dat ik zsm uit moest stappen en al mijn spullen maar in de auto moest laten, veel zou ik er toch niet van mogen houden dacht ik. Eenmaal buiten begreep 1 van deeze jonge gasten dat de bestuurdster vrij weinig had dus kwamhij op mij af vragend om mijn telefoon. Die mag je uiteraard hebben daar doe ik in deze situatie niet heel moeilijk om. Het leek alsof hij meer wilde maar ik begreep niet wat deze jongen precies wilde. Ik haalde snel een klein portemoneetje tevoorschijn voordat hij me kon fouileren of iets anders en gooide die in de auto. Hij maande mij achteruit te gaan en dat deed ik met mijn handen half in de lucht, toen merkte ik dat mijn collega's hetzelfde deden en richting de berm liepen met hun rug naar de overvallers. Eenmaal in de berm hoorde we achter ons wat geluiden en voelde ik me wat onzeker over wat er ging gebeuren. De bijrijder stapte in de auto van Sancia ze keerden beide auto's en weg waren ze. Dit hele gebeuren in klaar daglicht duurde minder dan een minuut en in de minuut dat we daar waren reed er geen enkele auto langs. Toen de overvallers weg waren was er weer verkeer, iets wat me opviel tijdens dit allemaal. Mijn hoofd was erg helder en ik dacht precies te weten wat te doen.Het werd me snel duidelijk nederig te handelen en alles zonder klagen af te staan. Ze hebben ons verder niks aangedaan en op de ervaring en wat gestolen materiaal na ben ik in orde. Het waren jonge gasten 16-20 jaar en dat is wel ernstig.

Ik heb genoeg geschreven en ga nu lekker pitten. Het was een rare dag maar ik ben helemaal ok. In de toeristische buurten gebeurd dit niet zomaar, omdat de politie erg aanwezig is. In zo'n afgelegen stuk is het echter een ander verhaal en is de invloed van de policia soms vrijwel nihil. Het is kut omdat ik graag meer foto's van mijn leven hier wilde maken. Maar dit kan opgelost worden.

Kus,

Sam