Minha familia no Rio
Oi gente aqui tudo bem! Meu Portugues vai melhor todos as dias. Eu mando emails e com gente qui fala Engles eu falo Portugues tambem.
Ja het Portugees gaat me steeds beter af, iets wat ik erg lekker vind. Mijn denken hier gebeurd nu in Engels of in Portugees. Om mijn ouders dan over te hebben en Nederlands te spreken viel me soms best moeilijk. Mijn vocabulaire is wat minder uitgebreid dan toen ik NL verliet en toen washet al enigszins beperkt,maar nu is het zoeken naar woorden toch nog wel iets erger.
Erg gek om je ouders opeens op het vliegveld van Cidade Maravilhosa te mogen verwelkomen.Ik wist nog wel hoe ze eruit zagen natuurlijk maar om ze na 10 weekies weer daadwerkelijk voor je te hebben is voor mij een grote verandering. Je wist even niet waar je moest beginnen ofzo, omdat het toch een lange tijd trug was. Maar erg goed om ze weer dicht bij te hebben! Ze hadden de vlucht gelukkig goed overleefd en na een beetje ruzie met een taxichauffeur, die dachtdeze gringo'sff teflashen zijn we naar hun hotel in Botafogo gegaan. Mooie plek in een lekkere volksbuurt, met uitzicht op Christo en Santa Martha favela, goedgekeurd door de Utregse Carioca. We hebben onze dagen goed gevuld en alle belangrijke spots van Rio wel even aangedaan. Het weer was niet echt om over naar huis te schrijven maar 18/20 graden voor hen was erg aangenaam. We hebben lekker gegeten, gedronken en veel gepraat over hun en mijn ervaringen. Deze gesprekken zijn toch wel weer even anders dan een gesprekje over Skype of een mail. Zo face to face kan je jezelf toch wel beter duidelijk maken en dieper ingaan op bepaalde zaken. Voor mij erg lekker om feedback te krijgen van je eigen ouders en er niet zelf over hoeven na te denken. Veel dingen verwerk je hier toch in je uppie. Ik probeer het er wel uit te schrijven, maar er komt hier toch wel meer op me af dan dat ik op papier kan knallen.
Mijn oudjes, Urca, mijn safe haven laten zien en samen Pão de Açucar op geweest, goeie dag en tijd ervoor uitgekozen. Ik was zelf Morro de Urca wel eens opgelopen en kende het uitzicht vanaf daar wel, maar Pão de Açucar is toch wel ff150 metertjes steen hoger. Indrukwekkend en het uitzicht over de strandenen Zona Sul was prachtig.
Na 5 dagen samen doorgebracht te hebben gingen zij wat meer van Brazil ontdekken en mocht ik weer een beetje aan het werk. Voor mij was het weer het normale leven en had alweer een beetje het gevoel dat ze trug waren naar NL. Mijn leventje begint te wennen hier, je kent demensen en het dagelijks leven wel. Wel grappig dat ik me hier thuis begin te voelen. Ondanks duizenden kilometers van huis, ver van het leven dat je 22 jaar gewend was. Wanneer je bepaalde buschauffeurs of chauffeuses begint te kennen, is misschien wel een beetje het maximale thuisvoelendacht ik zo. Sjit he, over buspersoneel trouwens er zitten toch een paar lamme idioten in die bussen hier, ze kunnen het verschil op een dag wel maken hier.
Maar dit is wat ik vanaf het eerste studiejaar ineen stad, waarvan ik als Utregter de naam nu niet wil noemen, wilde en het pakt nog goed uit ook, hehehe. De laatste 2,5 dag nog met mijn ouders in Rio doorgebracht, Jezus ff een handje gegeven en ondanks een drukfotograferende Celtic-fan hebben wij ook mooie plaatjes kunnen schieten. In de middag van hun vertrek nog naar Botafogo geweest om ze gedag te zeggen wat voor hun best zwaar viel.Ik vind het nu ook wel raar dat ze weer weg zijnmaar aan de andere kant ken ikdit leven hier nu wel zonder de mensen uit NL. Zij weten er nu ook meer over en weten ook dat ik me goed red hier. Dat is wel lekker voor hen en voor mij ook. Ik vind het heel vet dat ze hier geweest zijn,ook omhet feit dat het weer in Pais Tropical niet iets is waar ze zich graag in begeven.
Afgelopen weekend ff een weekendje ertussenuit geweest, Buzios een rijke badplaats. Een plek waar je lekker je gang kan gaan zonder over je schouder te hoeven kijken. Het hostel lichtelijk op stelten gezet met de andere inwoners maar dat mocht wel vond ik zo. Het was een leuke plek met gezellig personeel, kende dit soort toeristenhostels met dagelijks geplande activiteiten niet echt maar is toch best grappig. De eerste dag met twee Amerikanen aangehaakt en aangezien ik hier nu al enige tijd zit heb ik ze het Braziliaanse leven zo goed mogelijk bijgebracht. Gechillt op de rustige stranden en bieries bij mede Flamengistas (aanhangers van Flamengo)gedronken. Dat de bierprijzen in Buzios hoger liggen dan in Rio was bij mij nog niet echt bekend, bij de ambulantes (verkopers op het strand) na mijn bezoekjewel, hahaha.
Op mijn werk gaat het voorspoedig, mijn blinde vriend Roberto gaat morgen beginnen met Judo bij ons. Ik heb hem gister geholpen met het complex betreden, hij was hier al eens eerder met me geweest maar hij leert de weg niet in één keer lopen. Zoals al eerder verteld doet deze jongen alles zelf. Morgen ontvang ik hem nog 1 keer en daarna kan hij de weg ZELF vinden in dat complex, puur op geheugen. Ik zag hem gisteraan komen lopen over de brug vanaf de favela naar het complex, ik stond perplex. Ik weet wel dat hij alles zelf doet, maar om hem heel relaxt aan te zien komen lopen met de grootste favela van Rio de Janeiro op de achtergrond doet toch wel iets met je. Om hem te ontvangen in Reação brengt toch wat bekijks, in Rocinha worden gehandicapten nog niet geschat op dit tekunnen. Roberto breekt barrieres daar iets waar ik erg veel respect voor heb! Voorheen was het voornamelijk gelul van een blanke soms moeilijk sprekende Hollander maar nu hebben we daadwerkelijk resultaat, dit zullen ze nu ook wel inzien binnen Reação en Rocinha.
Het begint hier nu op te schieten, midden december ben ik klaar met stage en ga ik het er goed van nemen. julio een maat van mij uit mijn huis heeft me uitgenodigd voor kerst met zijn familie en dochtertje. Daarna pakken we hem waarschijnlijk naar Ilha Grande voor O&N omdat het hier in Rio te duur is. Lijkt me een goed plan, lekker laidback op de stranden van een tropisch eiland met andere levensgenieters, waar moet ik me inschrijven? Daarna zijn mijn plannen om 2/3 januari naar Santiago te gaan vliegen en vanaf daar twee maanden te gaan reizen: N-Argentina, Z-Bolivia, N-Chili en misschien Peru. Tm 2 maart, dan zal ik weer landen in Rio voor ja jullie kunnen het wel raden: KARRENAVAL. Goede vooruitzichten dus. Owja en in de nabije toekomst, morgenavond, naar een feest met de 100 mooiste Braziliaanse vrouwen. Ken ik toch weer de juiste mensen he ;)
We spreken elkaar.
Vai com deus amigos e amigas.
Beijo, Sam
Doe me maar een dagje Rocinha, por favor.
Bewogen dagje geweest vandaag en dat is nog vrij subtiel uitgedrukt.
Zo had ik het ook kunnen brengen: g#dv#rdomme wat een dag zeg! Rocinha blijft me toch weer iedere keer verbazen. In de weekenden is het leven er toch wat anders dan op de doordeweekse dag.
Ik begon mijn dag (zaterdag) vroeg om mijn meegebrachte kimono's aan de studenten van Instituto Reação te overhandigen. Samen met de judo-coordinators hadden we een leuk plan opgesteld om deze hooggegradueerde studenten mee te laten trainen met de Masters van Rio. Mooi idee en redelijk goed uitgedacht: de aankondiging was gedaan en mijn kimono's waren daar. Wat kan er nog fout gaan dacht dit Hollandse mannetje, bij mij is een afspraak een afspraak half of heel. Een dag waarbij de monitors (kaderleden) van Reação Rocinha met de Master mee konden trainen en daarna een Dutch kimono zouden krijgen begon zoals altijd later dan gepland. Om 10 uur trainen betekent in Rio om half 11 binnen komen wandelen. Een aantal van mijn uitgekozen studenten moesten huis tuin en keuken les volgen in: hoe maak ik verkoopwaar uit bamboe. Het grootste deel in deze les en 2 anderen mee laten trainen, ah mooie zaak iedereen bezig in ieder geval! Degenen die we nodig hadden na de judo-les uit hun bamboe-les gehaald om hun nieuwe kimono aan te passen. De pakken waren in perfecte staat en de jongeren die ze kregen verdienden een nieuwe of een reserve. Na een woordje van mij voor de groep en nog een uitgebreid verhaal over de helaas overleden Anton Geesink, mijn buurtgenoot, al met al een gedenkwaardige ceremonie gehad voor mijn moeite om 44 kg Judo-pakken mee te slepen.
Dit dagdeel gehad en een halve afspraak met meu primero cego na Rocinha (de eerste blinde in Rocinha) Roberto. Na twee eerdere afspraken die door dia complicado, simpelweg vetaald: een dag met teveel regen, niet tot een ontmoeting gekomen waren ging het er vandaag toch eindelijk van komen. Samen met Duda (kleine, iedere Eduardo in Brazil wordt Duda genoemd, ik ken er nu 2 de kleine en de grote) ging ik de heuvel op. Een tocht die ik al vaker gemaakt had onder andere naar zijn huis op ongeveer het midden van de Morro. Deze keer moesten we naar Rua 2, die Brazilianen zijn zo achtelijk nog niet hoor, net zoals in New York nummeren ze in Rocinha hun straatjes ook op deze manier alleen gaan ze maar tot en met Rua 4. We gingen een andere route lopen, leek me wel leuk. Rua 2 is bekend terrein voor Duda maar het was onbekend voor mij. Na het binnenkomen van Rocinha in Rua Vigao één van de weinige grote ingangen was het eerste wat ik zag een jonge jongen met een AK-47 en alsof dat nog niet genoeg was had hij zijn RPG (rocketlauncher) ook maar ff van huis meegenomen. ONGELOFELIJK!! Ik had hier in Rocinha al wapens gezien maar dit ging toch echt mijn pet te boven. Ze zijn hier klaar voor een Rio Oorlog 1, met dit arsenaal zou het Nederlandse leger vrij veel problemen kunnen beleven. Er waren meer mensen op straat dan normaal en het aantal jonge gangsters (banditos) lag hoger dan gewend. Het hebben van eenAK-47 in Rocinha is gelijkwaardig aan hebben een Vespaatje zoals onze grote vriend Willem H. Ik kijk deze figuren liever niet recht in de ogen aan en doe maar alsof ik dom/gewend ben voor deze zaken. Volgens Duda is het veilig en ik geloof het ook wel. Maar als gringo zijn wij dit soort beelden alleen gewend op TV. Feestende Afrikanen die hun AK in de lucht houden, zo kan dat ook in dus Brazil. We gingen verder met onze tocht, paar fotootjes hier en daar maar in de buurt van de trafficantes is het niet gedoogd. In de kleine straten is het hebben van een soort buurtpreventie post vrij simpel. Er zijn slechts een aantal toegangswegen dus die zijn goed te beveiligen en af te sluiten voor volk wat er niet hoort. Aan het begin van Rua 2 zaten vier jongeren de wacht te houden en wilden toch ff weten wat wij nou precies in hun straatje kwamen doen. Ik probeerde me afzijdig te houden en kreeg toch mijn twijfels over mijn verblijven in deze buurt. Ze kenden Duda uiteindelijk als, de jongen die Jiu Jitsu doet toch? Raar, erg raar, de invloeden die ik binnenkreeg deze dag werden me ff wat te veel. Ik sprak de hele dag Portugees maar het werd me allemaal net wat te moeilijk. Na Roberto, onze blinde vriend, gebeld te hebben vonden we hem op een hoekie en zijn huis ingegaan.
Ik wil meer weten over het leven van blinden hier in deze mierennest. Hoe kan deze jongen (18 jaar oud) hier over straat komen, straten glad van de regen (zie dia complicado), vol met taximotors, mensen, dieren en afval. Zijn vader was een aardige vent die zijn zoon vanaf de geboorte al met glaucoma de straat op liet. Roberto doet alles wat wij mensen met zicht ook doen. Alleen doet hij er nog ff een stappie boven op, voor mij zijn de trappen en straten van Rocinha al moeilijk. Trappen hier hebben geen leuningen, de trap naar zijn huis was 50 cm breed. Duda vroeg em hoe hij het iedere keer voor mekaar kreeg. Hij was accustumado, mijn eerste vraag: en hoe doe je dat dan wanneer je dronken bent? Lachen met die Brazilianen kan altijd, praat over drank of blanke Hollandse vrouwen. Lachend zei Roberto: iedereen valt toch wanneer die dronken is! Daar heb je groot gelijk in vriend dacht ik bij mezelf. Na een gezellig gesprek en onze eerste blinde judo-ka overgehaald te hebben was het tijd om op te stappen. Nog ff het huis van Duda aangedaan om wat foto's te schieten en daarna maar weer nustig naar beneden.
Mijn hoofd was licht, onwerkelijk allemaal. Wat er daar allemaal gebeurd lijkt absoluut niet op het leven in Leblon, Ipanema of iets anders in Zona Sul. Paar biertjes gedaan op het strand van Leblon om tot mezelf te komen en nu ff lekker aan het schrijven. Deze ervaring zijn moeilijk te bevatten maar zullen mij nooit meer verlaten. Soms wat beangstigend maar het is hier realiteit.
Al met al een bewogen interessante dag. Foto's zijn toegevoegd!
Vai com deus irmãos é irmas.
Sjit door dit helemaal vergeten iets over mijn ouders te schrijven. Dat komt volgende week wanneer zij weer terug zijn in NL. Het is heel vet dat ze hier zijn, was raar ze voor het eerst weer te zien. We hebben erg veel gedaan en gezien. Ze genieten er met volle teugen van. Regen, Rio en Roeland zijn een goeie combinatie! Met 18 graden kwamen zij de dagen goed door. Sorry pa en ma maar ik ga nog meer schrijven over jullie bezoek, wanneer we al onzedagen samen gedaan hebben in Cidade Maravilhosa!
Kus
Jaja heb mijn eerste blinde gevonden
Vooruitgang in mijn stagewerk mocht wel weer eens voorkomen. Ik heb na 1 maand zoeken mijn eerste blinde persoon in Rocinha gevonden.Een 18-jarige jongen genaamd Roberto.Heel vet en een goede stimulans om mijn project te gaan verwezenlijken. Het opstarten van mijn ideeduurt allemaal vrij lang omdat iedereen binnen Reaçãozijn zegje erover moet/wil doen. Hierdoor lijkt het alsof ze er bij betrokken willen worden, maar wanneer ik dit doe nemen ze toch maar weer een stapje trug. Ik krijg steeds meer inzicht in de organisatie wie ik wel en niet moet informeren en wie ik waarbij kan gebruiken.
Ik geef nu Taekwon-Do les op IBC=Instituto Benjamin Constant, een school en sportcomplex voor alle blinden in Rio de Janeiro. De jongeren die daar komen reizen dagelijks heel de stad door om naar deze school te komen die op 1 minuut loopafstand van mijn appartament zit. Interessant om een kijkje te nemen in hun leven en Taekwon-Do te leren aan eenkids met deze handicap. Roberto die daar al judoot woont in Rocinha en hij gaat hopelijkmijn boegbeeld worden voor het nieuwe project. De naam die ik hiervoortrouwens bedacht hebis Abrindo as portas na Rocinha. Dit betekent hetopenen van deuren in Rocinha. Ik krijg namelijk het gevoel dat blinden daar hun hele leven lang in huis doorbrengen en de moeilijk beloopbare straten van Rocinha mijden. Ouders sluiten ook kinderen op wanneer ze geen andere uitkomst hebben in de tijd dat zij gaan werken. Volgende week ga ik met Roberto zijn huis bekijken en hij gaat me meer inzicht verschaffen in het leven van een blind iemand in de enorme wirwar van straten en trappen. Het lijkt me erg goed om dit te doen zodat ik er meer van begrijp en er tijdens mijn verder zoektocht op in kan spelen. Verder zal hij hopelijk gaan trainen met de jeugd in Reação daar wat het meer zal laten doen leven onder de mensen.
Sport is in Rio (Brazil) erg belangrijk, ieder weekend zijn er vechtsportwedstrijden of wordt je weer uitgenodigd om ergens te gaan kijken. Ben afgelopen twee dagen naar het WK voetbal voor daklozen geweest op Copacabana. Natuurlijk ff chillen met het NLse team, dames en heren. De meisjes kwamen uit Utreg en de jongens kwamen uit De Hoag. Weer lekker wat Nederlands kunnen lullen wat ik toch wel heel lekker vind. Ik denk helemaal niet meer in Nederlands, spreek automatisch Portugees of Engels. Wel vreemd. Verder heb ik hier andere Hollander (Peter)ontmoet die bij mij om de hoek woont en ongeveer dezelfde periode stage loopt. De eerste keren dat ik weer Nederlands sprak voel je je vrij onzeker ofzo het is gewoon niet echt meer in je natuur. Afgelopen donderdag ben ik met Peter naar de plaatselijke samba gegaan. Heerlijk die feesten hier. Had de eerste tijd nog niet echt een goed beeld van het uitgaan want ik was gewend aan clubs en bars in mijn Utereg. Hier doen ze veel meer op straat dan daadwerkelijk in clubs. Er zit dan ergens op een ontmoetingslocatie een sambabandje, ze verkopenloira geledas vanuit een piepschuime doosvol met ijs. Erg goeie sjit alleen de Skols bevallen met toch niet zo goed als mijn Hollandse Heinies.Om nog ff trug te komen op het uitgaansleven in clubs dit wordt voornamelijk overheerst door de homo-bevolking die inde homo-hoofdstad van Z-Amerika is neergestreken. Dacht eens naar de dikste club van Rio te gaan en wat ik daar allemaal aantrof vond ik toch net wat te veel van het goeie. Kan wel lachen met wat homo-huisgenoten, maar wanneer zeelkaar openbaar staan af te likken voel ik me toch niet heel gemakkelijk.Deze club koste me 60 real om binnen te komen en een biertje was 8. Erg prijzig voor een tentnet zo groot als de beurs, met achter de draaitafelde DJ van de plaatselijke josti-band en vol methomoseksueleBrazilianen. Met wat biertjes achter de kiezen heb ik dit de vrouw van de kassa achteraf toch ff goed duidelijk gemaakt: Eu sou Holandais, eu nao gosto de pagar paraum show homoseksual. Uma cerveja aquie muito caro é a musica e muito ruim. Na Holanda nos temos festas bacana com musica muito bom mas aqui voce nao tem. Voce gosta nesta festa? Voce gosta de ver um show homoseksual???? Hahaha heb wel gelachen met die vrouw en ze begreep mijn standpunt helemaal. Ondanks dit verzetje door deze Hollander mocht ik jammer genoeg nog wel ff de volle mep betalen, jammer jammer.
Verder heb ik mijn traumatische ervaring van Tubiacange en klein beetje meer kunnen verwerken. Niet dat ik er zo mee zit hoor trouwens, maar ben afgelopen woensdag met twee collega's voor de tweede keer die kant op gegaan. Alles is goed gegaan en Tubiacanga was een erg relaxte plek om te zijn. Had wel een gevoel dat ik iets meer op mijn hoede was probeerde er achter te komen hoe die jongens ons nou uit hadden gekozen. Hebben zeons een tijdje gevolgd of kwamen ze uit de kleine straatjes voor deze toegangsweg? Ik weet het niet maar wanneer je een groepie van dit soort hangjongeren in een kroegie ziet zitten terwijl normale mensen op dat tijdstip horen te werken dan weet ik wel hoe laat het is. Misschien zaten die gasten er wel tussen lekker te genieten van het geld wat ze met dit soort activiteiten binnenhalen. Maarja zo gaat dat hier, heb wat foto's gemaakt ze staan op deze site en waarschijnlijk plaats ik binnekort wat vanuit hetbinnenste van Rocinha.
Volgende week vliegen mijn lieve oudjes deze kant op. Ik kijk er erg naar om uit mijn huidige woonlocatie aan hen te laten zien. Het weer wordt wat minder volgens mij maar het gaat heel goed worden. Pa ma goeie reis en tot donderdag.
Vai com deus,
Samuel
Bijna twee maanden van huis
Het mocht weer eens vond deze UtregseCarioca.
Het is alweer september en ik heb er al 6 werkweken opzitten. Het gaat me nog steeds erg goed af, alleen zijn er aan deze kant van de wereld ondanks dat je in een grote stad zit toch veel gebreken. Die gebreken kunnen mijaardig wat irritatie opleveren omdat ik nog teveel met mijn NLse bril rondloop hier. In NL probeerde ik altijd op tijd van huis te vetrekken voor school, werk of wat dan ook. Hier in Riomag je dat bestproberen alleenzijn er erg veel beinvloedende factoren waar je weinig rekening mee kan houden. Het verkeer is in en rondom de spitsuren uitermate dramatisch.Maar mocht dat nog niet voldoende zijn kan je buiten deze tijden om alsnog uren in verrotte onibuses zitten met stoelen die ergonomisch ontworpen zijn voorhet soort mens wat tijdens de industriele revolutie de aarde beliepen.Ik ben nu twee keer richting Cidade de Deus geweest ze noemen het een wijk van Rio de Janeiro, maar na 2,5 uur in de bus en 1,25 uur wachten op de juiste bus trek je het gewoon niet meer en is de neiging om ergens in de middle of nowhere uit te stappen erg groot. Als enige gringo zit je dan weer lekker in zo'n sardienblik zonder nou precies te weten waar wanneer en hoe je dat ding uit moet komen. Laatst was ik op weg naar Rocinha savonds om BJJ te gaan trainen, na 1,5 uur bus begon het weer een beetje te kriebelen en met nog maar 30 min voor de les begon wist ik niet zeker of ik het ging halen. Het verkeer stond vaster dan vast en na het zien van meerdere politieautos met zwaailichten richting de laatstetunnel waar ik doorheen moest kreeg ik een gevoel dat ik niet de juiste avond had uitgekozen om te gaan trainen. Mijn gevoel bleek te kloppen de tunnel was vanaf mijn kant afgesloten en ik mocht weer lekker naar huis. Kwart voor 7 vertrokken en kwart over 10 weer thuis zo kan dat hier soms gaan. Nieuwsgierig wat er nou weer allemaal aan de hand was daar de volgende dag bij mijn amigo ff een oglobo gekocht om te kijken wat er deze keer aan de hand was in Rocinha. Bleek dat er tijdens de spits in de tunnel twee jongens op een motor een andere motor wilden stelen, dit lukte omdat ze wapens bijdroegen maar met het gevolg dat iedre automobilist in de buurt zijn auto direct verliet en het op een lopen zetten. 20 automobilisten lieten hun auto's voor wat het waard was om een veilig onderkomen op te zoeken. Het is te absurd voor woorden eigenlijk mensen zijn hier ontzettend bang,maar ik kan er wel om lachen. De problemen zijn hier zo bekend dat iedereen maar gewoon begint te rennen.
Internet is de afgelopen week iedere avond ondbeikbaar en zelfs een belletje binnen Rio kan al problemen ondervinden. Op mijn werk is er een internetverbinding dat is een goeie zaak, de grap is echter dat niemand daar het wachtwoord van heeft dus dat maakt het voor mij ook wat lastiger daar.
Genoeg gezeken nu maardit zat me een tijdje dwars, nu weer ff naar de orde van de dag. Ik ben hard aan het sporten wat zijn vruchten aardig afwerpt. De opslagplaats van mijn Hollandse goudgelen van de afgelopen jaren is wat geslonken en wel met 2 a 3 kg. Het sporten hier valt me echter wel erg zwaar, dit omdat de temperatuur vrij pittig kan zijn. Mijn lichaam heeft vorige week goed kunnen wennen aan 30/35 graden maar dit weekend Sao Paulo heeft dat weer helemaal verneukt voor me. Het was daar erg koel: 15 graden wat mijn toestand niet erg ten goede kwam. Ik heb problemen met die schommelingen maar je doet er niet zoveel aan. Ik doe BJJ, heb een surfles achter de rug, ik boks en loop hard op Praia da Urca. Ik had de kans om privelessen te krijgen in Rocinha maar dat ging em toch niet echt worden, rond het middaguur met 35 graden trainen dat trekken mijn spieren op de een of andere manier gewoon niet.
Sao Paulo was trouwens een vette stad en het verschil met Rio was zelfs in het donker op de heenweg al goed te zien. In Rio zijn er erg veel sloppenwijken ookmidden in de stad wat de voorzieningenen het straatbeelderg sloeber maken. Sao Paulo heeft zijn favela's meer in de buitenwijken en in het centrum zag het erg goed verzorgt uit. Het straatbeeld is hier wel erg vreemd in SP liepen vrij weinig mensen en eigenlijkalles gebeurd met de auto. Zo heeft ieder appartamentencomplex een automatisch hek en een ondergrondse garage. Het levenin beide steden isonzeker en dit soort voorzieningen moeten ervoor zorgen dat je je veilig voelt binnen je afgeschermde gebieden. Zelf zou ik zo toch niet echt kunnen leven, deze schijnveiligheid kan op ieder moment van de dag van je worden ontnomen wanneer iemand de verkeerde plannen met je voor heeft.
Op werk gaat het goed mijn collega's zijn relaxt en alle mensen die ik daar ontmoet zijn erg interessant. Nu ik meer praktisch bezig ga loop ik soms wel tegen problemen aan. Ik werkte in alNL graag in mijn eentje maar ik ben hier vaak afhankelijk van anderen. Rocinha kan ik niet in mijn eentje in, dat lijkt mij niet verstandig, en dat is dit waarschijnlijk ook niet. Bocao mijn surfmaat en Duda een Judo-leraar hebben mij nu al een aantal malen proberen te helpen met mijn zoektocht naar blinde jeugd in de wijk. Ik ga namelijk proberen een project op te zetten voor blinde jongeren/volwassenen het enige probleem is dat in Rocinha waar 150000 tot 200000 mensen wonen niemand iets van blinden afweet en de meeste inwoners mij vertellen dat zij die ook nog nooit gezien hebben. Moeilijke opgave om ze te vinden dus maar met de mensen die ik ken lijkt het wel goed te gaan komen. Sommige collega's houden alleen jouw tempo niet bij en is een grote kans die ik gecreeert hebom op TV-Roc een oproep te doen na twee weken nog steeds niet ingekopt. Ik heb een groot deel van een projectproposal geschreven en zal dit zsm met de belangrijke werknemers van Reacao door willen nemen om over te gaan tot daadwerkelijke actie wat hopelijk zal leiden tothet vinden en integrerenvan blinden in onze organisatie.
Eu vou cozinhar um pouco de pasta!
Grande abracos,
Sam
Primera mês no Rio de Janeiro
Oi gente tudo bem?
Na mijn eerste maandje Rio heb ik een goed gevoel. Ondanks de ervaring uit mijn vorige blog is het ongelofelijk vet hier. Ik ontmoet erg veel mensen en kom in veel nieuwe situaties terecht. Soms is het jammer dat vaak alleen het slechte nieuws NL zal bereiken door middel van journaal, documentaires of films. Wat jullie waarschijnlijk van Rio te horen krijgen morgen is: dat er vandaag een dode is gevallen tijdens een bezetting van een hotel door de gangsters uit Rocinha. Een twintigtal gewapende jongeren hebben na een avond feesten een duur hotel waar ik vrijdagmiddag nog langsgelopen ben weten te bezetten. Absurd dat ik de plek op de foto's ken en er de dag ervoor nog uitgebreid op het strand voor het hotel heb gelegen. De vrouw die omkwam werd net met een taxi thuisgebracht en was zoals we het noemen op de verkeerde plaats op de verkeerde tijd.Maar dit is een van desituaties die Holland zal bereiken en deel zal uitmaken aan de beeldvorming van ons buitenlanders aan 'een van de gevaarlijkste steden van de wereld'. Maar na net gesproken te hebben met mijn lieve omi bleek dat er in ons veilige landje ook een dode was gevallen door een schietincident. Spanning en sensatie zijn belangrijk voor buitenstaanders van dit soort omgevingen. Documentairemakers vragen kinderen die hier leven niet hoe het met ze gaat, maarover het feit of ze beide ouders nog hebben en waardoor ze ze verloren hebben. Dat vind ik ziek, want de impact die deze ervaringenhebben op de geest van een kind is enorm.
Ik woon hier nu zelf een tijdje en heb nu twee favela's vanbinnen mogen bekijken. Er zitten enorme verschillen in en in een favela huizen niet alleen maar criminelen. Het leven lijkt mij erg zwaar. Rocinha ligt tegen een berg aan en bestaat uit 1000en kleine steegjes zoals ze bij ons enigszins bekend zijn op het Amsterdamse Wallendistrict. In Rocinha wonen 100000-200000 mensen wat het bijna gelijk zou maken als het Utregse wat ik gewend ben. Er is enorm veel bedrijvigheid en er gebeurd teveel voor deze Hollandse jongen. Je moet opletten op autos,taxis, de slechte wegen, de mensenmassa en daarbij komt muziek, stank ga zo maar door. Ik ben een middag met een Judoleraar: Duda de heuvel opgegaanmet eenmotortaxi. Op de top van de heuvel afgestapt om te kijken of we ergens een mooi uitzicht konden vinden. Het was rustig in dit deel maar het feit dat er zwaarbewapende jongeren rondreden op motors voelde erg vreemd. In Rocinha bestaat geen politie en spelen trafficers voor eigen rechter. Voor mij was het veilig werd me verteld maar jongeren met automatische wapens doen mijn gemoedstoestand toch wat in de war brengen. De terugweg gingen we lopend vervolgen dwars door Rocinha heen, door de steegjes waar beesten liepen mensen rondhingen en vanalles in de huisjes aan de hand was. Mensen hadden kleine barretjes, snoepwinkels, meubelzaken, bankenen ik hoorde zelfs dat Bobs de Braziliaanse McDonalds te vinden is in deze favela. Het was een intensieve ervaring want ik ben dit absoluut niet gewend, eenmaal buiten op de brug naar mijn complex was het donker en zag Rocinha er zo vredig uit. Ik was helemaal kapot!
Twee dagen later werd ik uitgenodigd om Cidade de Deus te bezoeken. Twee judokas zouden mij daar rondleiden op vrijdagmiddag, rond 4 uur zou ik daar zijn. Ik had er zin in de buurt was veilig door politieinterventie en ik had het gevoel dat ik er binnen een uur met de bus zou kunnen zijn. Dit bleek al snel niet haalbaar ik vertrok half 3 van huis en arriveerde half 7 in City of God. Vrij klote maar de jongens die me op zouden pikken zaten op de afgesproken plaats iets wat me erg goed deed. Ik had geen telefoon en in het donker door toch wat schimmige buurten wist ik even niet of het allemaal goed ging komen. Maar met deze twee gasten een stukje City of God gedaan, langs de familie van 1 geweest en even een korte inkijk kunnen nemen in het leven in een favela. De huizen verschillen enorm je hebt in deze buurten ook rijke en arme mensen. De rijke mensen hebben vrij mooie huizen in tegenstelling tot krotjes gemaakt uit vuilniszakken en takken.
Genoeg over favela's ff over werk. Mijn werk is relaxt de mensen zijn tof en openvoor Hollandse invloeden. Op mijn locatie in Rocinha ken ik de meeste mensen wel op het complex en kan lekker mijn eigen gang gaan. Ik praat veel met leraren, ouders en de kinderen/jongeren die daar sporten. Het complex is prachtig en word goed gebruikt, het feit dat kinderen hier een compleet dagdeel door kunnen brengen zonder op straat rond te hoeven hangen vind ik geweldig. Kinderen hier kunnen kiezen: of sochtends naar school of smiddags dus niet zoals in NL een hele dag school. De activiteiten van Reacao omvatten een uur Judo en anderhalf uur verplicht een andere activiteit: Engelse les, soort handvaardigheid, en nog een aantal lessen om kinderen wat meer bij te brengen over hun invloed op de omgeving waarin zij verkeren.
Ik heb afgelopen dinsdag meegetraind met blinde Braziliaans Jiu Jitsu studenten op een school/sport complex voor blinden hier in Urca. Erg indrukwekkend en fysiekdodelijk tegelijk. Het complex is erg goed onderhouden en wordt naar mijn mening te weinig gebruikt. Ik ga hier meer mee doen tijdens mijn stage dus meer hierover zal volgen.
Donderdag geluncht met de oprichter van Reacao: Flavio Canto een Olympisch Judoka. Flavio is een bekende Carioca en een icoon hier in Brazil, erg vet om hem te mogen ontmoeten natuurlijk. Uitgebreid gesproken over zijn en mijn ideeën en we kwamen tot de conclusie dat ik ga proberen toekomstige Paralympische atleten te vinden in de favelas waar Reacao actief is. Met de OS van 2016 in Rio zullen ook uiteraard de PS hier plaatsvinden en met een blinde judoka zal Reacao internationaal op de kaart gezet kunnen worden.
Grote kansen voor mij, Reacao en de blinde jeugd in de buurten. Laat me ze nu nog vinden en dan zal het balletje vanzelf wel gaan rollen.
Groeten uit het heerlijke RIo,
Sam
Derde werkdag niet zoals gepland
Ben net een aantal uurtjes thuis van wat mijn derde werkdag had moeten zijn. Na in de ochtend in een buurt in Centro do Rio wat geshopt te hebben had ik een afspraak met twee collega's om naar de favela Tubiacanga te gaan. Sancia, 1 van de collega's had een auto en we konden met haar meerijden die kant op. Lekker wanthet lijkt alsof ze in hetopenbaar vervoer ook artikelen uit het vriesvak van de lokale supermarkten vervoerenwant de gevoelstemperatuur voor de passagiers is niet om aangenaam te noemen.
Tubiacanga ligt op een schiereiland in Zona Este naast het internationale vliegveld. Tubiacanga is een kleineveiligefavela (5000 inwoners) en er zijn in deze buurt geen drugtrafficers. Instituto Reacao heeft er een locatie en die mocht ik vandaag gaan bezoeken. Om aan een thuisfront een indruk te geven van hoe een favela eruit ziet had ik mijn camera's mee. Op weg naar Tubiacanga reden we langs verschillende favela's en kwam het beeld dat ik had van Rio toch wel een beetje uit. Enorme stukken favela, slecht gebouwde huizen en armoedig uitziende straten.
Ik vroeg me nog af is dit wel zo veilig met twee vrouwen in een auto door deze buurten. Sancia woonde al 20 jaar in Rio en mijn stagebegeleidster Leriana heeft erg veel ervaring met de favela's hier. Ze waren vaker bij Tubiacanga geweest en vandaag zouden we weer gaan om een partnership op papier vast te leggen. Het laatste stuk weg was vrij afgelegen, een tweebaansweg met een aantal kilometers helemaal niks. We sloegen deze weg in zonder iets door te hebben. Maar twee kilometer verder werden we ingehaald door een witte werkauto die vlak voor ons volop op de rem ging staan. Ik zat achter Sancia die de auto bestuurde en begreep eerst niet helemaal wat die idoten voor ons aan et doen waren. Totdat er uit de rechtervoorportier en jongen staptemet een zilver pistool in zijn hand. Het zag er wat klunzig uit maar mijn hoofd werd erg helder. We werden bestolen maar van wat wist ik nog niet helemaal. Dezelfde jongen liep naar de bestuurders kant toe en de deuren van onze auto gingen waarschijnlijk allemaal automatisch van het slot. Ik begreep dat ik zsm uit moest stappen en al mijn spullen maar in de auto moest laten, veel zou ik er toch niet van mogen houden dacht ik. Eenmaal buiten begreep 1 van deeze jonge gasten dat de bestuurdster vrij weinig had dus kwamhij op mij af vragend om mijn telefoon. Die mag je uiteraard hebben daar doe ik in deze situatie niet heel moeilijk om. Het leek alsof hij meer wilde maar ik begreep niet wat deze jongen precies wilde. Ik haalde snel een klein portemoneetje tevoorschijn voordat hij me kon fouileren of iets anders en gooide die in de auto. Hij maande mij achteruit te gaan en dat deed ik met mijn handen half in de lucht, toen merkte ik dat mijn collega's hetzelfde deden en richting de berm liepen met hun rug naar de overvallers. Eenmaal in de berm hoorde we achter ons wat geluiden en voelde ik me wat onzeker over wat er ging gebeuren. De bijrijder stapte in de auto van Sancia ze keerden beide auto's en weg waren ze. Dit hele gebeuren in klaar daglicht duurde minder dan een minuut en in de minuut dat we daar waren reed er geen enkele auto langs. Toen de overvallers weg waren was er weer verkeer, iets wat me opviel tijdens dit allemaal. Mijn hoofd was erg helder en ik dacht precies te weten wat te doen.Het werd me snel duidelijk nederig te handelen en alles zonder klagen af te staan. Ze hebben ons verder niks aangedaan en op de ervaring en wat gestolen materiaal na ben ik in orde. Het waren jonge gasten 16-20 jaar en dat is wel ernstig.
Ik heb genoeg geschreven en ga nu lekker pitten. Het was een rare dag maar ik ben helemaal ok. In de toeristische buurten gebeurd dit niet zomaar, omdat de politie erg aanwezig is. In zo'n afgelegen stuk is het echter een ander verhaal en is de invloed van de policia soms vrijwel nihil. Het is kut omdat ik graag meer foto's van mijn leven hier wilde maken. Maar dit kan opgelost worden.
Kus,
Sam
Rocinha verwelkomt Sam
Na veel gedaan te hebben hier zijn mijn laatste dagen als vakantieganger wel redelijk geteld. Vandaag ben ik voor het eerst op mijn stageplaats geweest en het was erg indrukwekkend. Ik had Rocinha al eens gezien vanuit de auto in de avond en toen had ik de omvang wel enigszins in de gaten. Maar vandaag in het daglicht heb ik daadwerkelijk de mensen, huizen en een stukje van de problemen kunnen zien.
Maar eerst wat over het complex waar ik ga komen te werken: dit complex is echt geweldig! Je zou hetmet gemak hetPapendal van Rio kunnen noemen. Uit mijn hoofd omvat het: een zwembad, kunstgrasvoetbalveld, buitendojang, boksschool, skatebaan, enorme judohal, overdekt volleybalveld en een stuk voor turnen. Het complex ligt pal tegenover Rocinha en is sinds maart dit jaar in gebruik. Het is gloedjenieuw en wordt volop gebruikt. 2000 kinderen per dag worden er door verschillende organisaties bezig gehouden, en het doel is om er zsm 3000 van te maken. Het complex is ommuurd en wordt zoals zoveel gebouwen hier bewaakt. Een veilige plek om te werken tegenover de grootste favela van Rio. Het aangezicht van Rocinha vanaf het Complexo Esportivo de Rocinha is vrij indrukwekkend, ik heb een aantal foto's kunnen maken voordat ik erop aangemerkt werd dat ik niet van Rocinha foto's mocht maken. Ik werd aangesproken door een bewaker en door iemand uit de community; zij kreeg waarschijnlijk het gevoel dat ik van mensen of activiteiten foto's aan het maken was iets wat niet op prijs gesteld wordt dus, Aula um pra Sam na Rocinha!
Rocinha kent zijn eigen wetten en regels. Politie is er niet te bekennen en dat is heel vreemd. Dit omdat er door heel RIo politieposten zijn en ze erg aanwezig zijn. Inveel favela's zijn de trafficers de baas (wanneer mensen spreken over traffic in Rio gaat het meestal niet over verkeer zoals wij dat op de A2 kennen). Ik ben vandaag voor het eerst een favela ingegaan en heb daar geluncht met mijn collega's. Het is onrealistisch, op een van de foto's is een brug te zien wanneer je die overgaat sta je vanaf je safe haven opeens in Rocinha. Het voelde niet helemaal lekker maar met de juiste begeleiding kan er vrij weinig misgaan. Ik voelde me hier een echte Gringo, een buitenstaander die absoluut niet wist wat hier allemaal speelde. Mijn stagebegeleidster wees me na 2m al op een drugdealer een jonge gast die wat raar uit ze doppies keek en wat handelingen verrichte met langslopend volk. We zijn maar 50m de favela ingegaan en dat vond ik ook wel best voor mijn eerste dag. Het eten in de buurtoke is altijd erg g lekker, ze wegen het hier per bord en een kilo of wat je mar wilt is een euro of 10 vrij chill dus. Op de trugweg ging ik wat meer op mijn omgeving letten en zag veel jonge jongens rondhanden zonder doel en dacht nog een geweer in een broekrand te zien zitten. Dat ze jou als buitenstaander er wat mee aandoen is onwaarschijnlijk maar wanneer de politie onaangekondigd binnekomt vallen dan zijn de gevolgen groot. De tactiek met politieinvallen in de favelas in Rio is wat aangepast, ze laten op vrijdag horen waar een hoe laat ze de volgende maandag een inval zullen gaan doen. Zo ontwijken zij schietpartijen en kunnen de dealers rustig een ander onderkomen zoeken.
Ik had wel het gevoel dat er aan het begin van de favela het meest activiteit plaatsvind en dat hetmidden in hun politievrije zone best relaxt kan zijn. Ik ga aankomende maandag beginnen en in die week nog zeker 1 andere favela bezoeken. Het zijn interessante tijden voor mij nu veel invloeden en informatie. Veel nieuwe mensen met een erg goed hart.
Ik kan nog veel meer vertellen maar vind het wel weer ff mooi zo. Pak er lekker een koude Skol bij en dan zeg ik iedereen in Holland: Ate a proxima!
Kus vanuit Rio
Veilig aangekomen
Ola senhores e senhoras,
Na een relaxte reis veilig aangekomen in het hele vette Rio. Opgehaald vanaf het vliegveld en rond een uur of 11 gister avond aangekomen in een ruim appartement. Gisteravond niet heel veel meer gedaan, omdat ik redelijk verrot was. Maar vandaag lekker vroeg op om met een koud biertje te ontbijten op Ipanema Beach! Het was een prachtige dag vandaag met geen wolk te bekennen! Ik hoorde van de lokale Erwin Krol dat de wolken maar zijn vertrokken toen ze hoorde dat Sampie Geijer Rio ff aan zou doen. Volgens mij ben ikna een kwartier in de zon al verbrand, de zon is erg fel en is rond 11/12 op zijn sterkst. Mijn blankheid is een gegeven waaruit de Cariocas van Rio op kunnen maken dat ik geen van hun ben. Geef me twee weekies en het moet er wel wat meer op gaan lijken. De stad is vanaf de grond erg onoverzichtelijk omdat er toch best veel hoogteverschil in zit. Hier in Urca is het chill en met 24 uur politiebewaking voor de deur voel ik me veilig. De favela's nog niet echt gezien maar dat komt volgende week wel. Deze week ff wat vakantie vieren en een paar kleine voorbereidingen treffen en volgende week wat serieuzer bezig gaan met falar de Portuguese. Ik ben erachter gekomen dat de uitspraak wel moet gaan lukken alleen het lijkt absoluut niet op hetgeen wat er geschreven staat.
It was a good winterday today in Rio, wondering if I can survive a summerday as well ;)
Ciao,
Sam